Dec 30, 2008


My mind is empty. I have no thought to write about. Even as I write this sentence, I scan my mind for any thoughts I can write about. The second sentence had no meaning, neither did the third one. As I think about the first word of sixth sentence, I realize this is the fifth sentence. Or is this the 7th? I will not count. No, I will not. How many sentences have I written? No, I will not count. Obviously, what I think is not what I write. I scan my mind for something meaningful. I find nothing. I will stop writing. I shouldn't be writing without thinking. I can't think. What I think is not what I write. I will stop writing. Is there a point thinking? Is there a point writing? Should I stop? Even as I write the first word of this sentence, I scan my mind and find nothing. Should I stop scanning? Is there a point. What I think is not what I do. I will stop writing. I realize I have said this many times. This time I really mean it. What was I thinking when I wrote all this? I will stop thinking. I can't. I can stop writing. Yes, I really can. I will write two more sentences. Don't count this. Please don't count this one too. Start counting now. Did you count the previous one? Please don't. I will stop writing. What I think is not what I do. What I write is not what I do. I realize that. Are you counting? Please stop for a while. What was I thinking? Please count the previous line. Please don't count this. I finally stop writing. Did you read completely? Yes? No? It is okay. Are you reading this sentence? Yes? No? It is okay. Do you want to read the last sentence? Previous one was the last sentence. Yeah, the previous one. I stop writing. Did you read the last sentence? Yes? No? It is okay. I can't stop thinking. I can stop writing. Yeah, I can. I will stop. Previous one was the last sentence. Stop counting. I stop writing. Even after I said I stopped, I had to type a full stop. Yes, a full stop, like this one -> .

Dec 27, 2008

ಕಳಚಿ ಬಿಡು

ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದನಿನ್ನ ಮುಖವಾಡ
ಕಳಚಿ ಬಿಡು,
ಎಸೆದು ಬಿಡು,
ಬಣ್ಣವಷ್ಟೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ ನನಗೆ,
ನಿನ್ನ ಕಂಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ,
ಕಂಗಳು ಕಾಣದಿದ್ದರೆ
ನನಗೆ ಮಾತು ಹೊರಡುವುದಿಲ್ಲ!

ನೀನು ಎಸೆದ ಬಳಿಕ
ನನ್ನ ಕಣ್ಣನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡು,
ಕಾಣದಿದ್ದರೆ ಹೇಳು,
ನನ್ನ ಬಣ್ಣ ಕಳೆಯಲು
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹಾಯ ಮಾಡು,
ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡೋಣ
ಜೊತೆಗೆ ಕುಳಿತು ನಾವು,
ನಾನು ನಾನಾಗಿ,
ನೀನು ನೀನಾಗಿ!

Dec 25, 2008

ಕೊನೆಗುಳಿದದ್ದು ...

ಎಲ್ಲ ಮಣ್ಣಾಯಿತು,
ಮಹಾ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿತು,
ಕೋಟೆ ಕೊತ್ತಲ ನೆಲ ಸಮ.

ವಿಶ್ವ ಸುಂದರಿಗೂ
ಚಿರ ಸೌಂದರ್ಯದ
ಕನಸು ಭಗ್ನ.

ಮಣ್ಣು ಮುಕ್ಕಿತು,
ಭವ್ಯ ಕಟ್ಟಡ
ಉರಿದು ಭಸ್ಮ.

ಆಗಲೂ ಉಳಿದದ್ದು,
ಅಳಿಯದೆ ನಿಂತದ್ದು,
ನಾನೆಂಬ ಮಮಕಾರ,
ಮನುಕುಲದ ಅಹಂಕಾರ!

Dec 13, 2008

A weekend @ Office

It had been 3 days since Siddharth (Sid) joined his new job in an IT firm. He had joined on a Wednseday. The manager had then told, "We work from 9 to 5. We don't stay back nor do we work in weekends." Sid was happy, naturally, thinking that his search for a peaceful life has finally got 1 meaningful search result.

Presently, he was in his friends place. He had been there to discuss the following :
1. American recession.
2. Secure future.
3. Laaaatest technologies.
4. Mallika Sherawat.
5. New Bollywood movie DVDs (pirated).

When the discussion was about to commence, the clock struck 3. Sid's phone rings. It was his manager's call.

Sid: Hello..

Manager : Siddharth, where are you?

Sid (Feeling guilty for wasting time with his friends) : I am at my friend's place, I mean, Madiwala, I mean, near the gutter, the dead end after the temple, I came here now only. I mean to say, I came to meet my friends.

Manager : Oh, is it..? Look, I want you to do me a favour. We are in a fix. Can you go to office immediately? There is an S1 issue raised on Production system, which has been escalated to the CEO of ******* (name withheld).

Sid : I mean...

Manager : Ok, thank you. See you on Monday.

Sid : I mean...

Thus he agreed to go to office on his first weekend in the new job. He left his friend's place, as the friends and friend's friends and their friends spit Sanskrit words describing his lineage. Feeling bad about the manager calling a developer, when it was the developer's responsibility to make sure that the Production System was ready for a perfect weekend, Sid boards a BMTC bus towards his office.

To Sid's surprise, about 20 people (damp due to perspiration) were already present at office. On checking with the admin, he came to know that the ACs would be switched off on non working (underline that word, if you want a pun)days, as a measure to cut costs, after the recent recession. Sid sat in front of his system, perspiring. He then called the onsite coordinator, on which, he learnt that there was a probem in the Production system. It simply refused to process one important insurance proposal. The insured of this particular insurance proposal happened to be a close relative of the CEO of the client organization, *******(name withheld) Insurance Company. In fact, he was the CEO's wife's brother's father's second son's sister's husband's third wife's fresh new boy friend. Being such a close relative of the CEO, Sid understood the reason for panic. And being a Severity 1 issue, the issue had to be resolved at the earliest. In fact, it is mentioned in the S.L.A., that the isue has to be resolved even before the isue is raised, when the issue that is being raised is of severity 1. This was 267890 a ammendment in S.L.A.

After getting all these invaluable inputs from the onsite coordinator about the nature of the issue and of the colossal damage it might result in, if left unresolved, Sid sat staring the monitor, feeling damn lonely, with 20 other people, all perspiring.

Sid opened the developer environment, hoping to debug the code, going through the developer comments. As a general observation, he had seen that dogs urinate on upright objects, just as a territorial display. For some odd reasons, he feels that the developer comments are of the same nature. A developer, instead of urinating (due to the obvious limitations it has), adds a comment, wherever found unnecessary. He has seen that in some organizations, there are standards set for code comments. Dogs walk near the lamp post and lift their legs after perceiving the odour on the lamp post. This seems to be the standard procedure. Whatever.

Going through the developer comments, Sid finds some interesting ones, where the developers have vented their anger, frustration and personal thoughts.

Example #1 :
/* Modified on 18th Dec, 2005, Sunday :-(
What am I doing here on a sunday! I mean, I had to meet my g.f. today. I had booked for 'main hoon naa'. Shah Rukh Khan, come for my rescue, please.... */

Sid wiped his tears and moved ahead.

/* Added on 17th Nov, 2006.
We faced a lot of problems during the server installation. The manager Mr ******(first name) ********(mid name) *******(last name) (all 3 names withheld) helped a lot during this period. I particularly remember an incident, where he got 4 automobile mechanics to help us in the installation process. He is so sweet, I mean, it is really touching. */

Sid instantly started respecting the manager Mr ******(first name) ********(mid name) *******(last name) (all 3 names withheld). But, it also made him feel bad for not having such a relationship with his own manager. Phone rings. Manager's phone again.

Sid : Hello...

Manager : Siddharth, you at office?

Sid : Yeah, I am in office only.

Manager : You were able to find the issue?

Sid : I am checking. No success so far.

Manager : What is the exact issue?

Sid : There is a system error during processing one of the CEO's closest relative's case. The error goes something like - The called function seems to be not in good terms with the support staff. Seems like there were no code lines/developer comments added since 3 months. - And at the end, it says, at line 33,66,456. I googled on this error and all the technical articles suggest that this is due to the functions getting bored about being executed again and again, in multiple sessions, decreasing the moral boost and increasing the guilt.

Manager : Hey, this is not rocket science. You can fix it. Try harder. When I used to code (back in 1840's), I had faced similar issues. I particulary remember my quick fix for any problem, changing the font size always worked for me.

Sid (*%%#??) : Hhhhow wwwwill ccchanging the ffffont ssssize hhhhelp? I mean to say, it is same only, there is no change.

Manager : Do it. I will call you later. I have to take my daughter to a doctor. She has a running nose. In fact, it is running so fast that it disappears every 10 minutes.

Sid : Ok, no issues. Take care of you daughter's running nose. I have a suggestion, tying a hand kerchief to the nose makes it difficult for the nose to run. Or try holding it tightly.
Manager : Hey, thanks man, seems logical. Brilliant!

Sid took a remote connection of the production server and as suggested by the manager, changed the font size. He called the onsite coordinator.

Sid : Please ask the user to retry. It is working in my system.

Coordinator : Be online... (After 3 minutes) Same error. You want the screen shot?

Sid : 1 sec.... Oh, shit! I got it!

Coordinator : What ? You got shit in code?

Sid : No. I got the issue. It has been a long time since we did any routine beautification on this function.

While saying this, Sid was staring at the developer comments:

/* Created on Feb 14, 2008, valentine's day
Function description : Used to get the date on which the insured last trimmed his moustache. The business logic is as suggested by the BAs. It takes into account, the rate at which the insured's moustache grows and the current size and a standard size of the moustache when left untrimmed. These parameters vary from insured to insured and hence this function to calculate the date on which the insured last trimmed his moustache.

Additional notes : By the very nature of the function, it requires a trimming every 2 weeks. This has been mentioned in the KT and support documets prepared, for future reference. Perform one of the following 5 actions every 15 days:

1. Left indentation : A Fu Manchu mustache is a full mustache that extends downward past the lips and on either side of the chin. Often, the ends of the mustache will hang past the jaw, with pointed or tapered ends. The Fu Manchu is similar to the more common horseshoe (or "biker") moustache.

The Fu Manchu was named after the fictional character of the same name, who was often depicted with such a style of mustache on film. A creation of English author Sax Rohmer, the character did not have a mustache in the original novels. The infamous facial hair first appeared in the British serial The Mystery of Dr. Fu Manchu, in 1923. Fu Manchus are seen in stereotypical depictions of Chinese villains in film and television. There is some debate as to whether the plural form of Fu Manchu is Fus Manchu or Fu Manchus.

The above lines explain why left indentation works.

2. Goto line #1. Press enter. then press backspace. Since the function is being called only for male insureds and since doing and undoing an action normally results in a moral boost and reduced guilt in a male, this works. I haven't understood the logic yet, nevertheless, it worked in all 3 environments, when tested by users. (Though we never bothered to check how it worked)

3. Ctrl A, press tab. Then press shift tab. Repeat thrice, if in morning (IST), 6 times, if in afternoon (IST again). Basically, I agree that I haven't understood this logic either. But, I guess, this gives the feeling of being pushed and pulled back, and thus removing the inertia, just the way it works when you shake a sleeping developer. I have googled enough on this topic and have found that this has to do with software aging (an interesting topic, actually). Also, one of the articles suggested that this might have to do with hobbies of the developer, hobbies like belly dancing. Shakira Shakira!

4. However, moving on, 4th method is as follows : Ctrl A, ctrl X, paste the code (i.e., approximately 60 Kb of code) to a notepad. Note that the original function is now empty, like an empty pizza box. NOw, press F5 for refresh. For some reason, the compiler doesn't notice anything for 10 minutes. And finally, when it realizes that the function is empty, it throws the following error: An object which was supposed to be here, and was very much here when I went to sleep, has vanished.

Now, copy back the code from notepad (approximately 54 KB, because Bill Gates, I mean MS says that is the maximum size a notepad file can handle) to the IDE window. F5 to refresh. Compiler gives a success message : Got it back! My God! Let me take a nap, it was too much of tension!

Now, again, there are no logical explanations for this. But, then, from years of experience, I have found that this has something to do with the joy you get when you lose something and get it back. eg: when you piss your g.f. off by sleeping in theatres and she leaves you. and she comes back when SRK releases his next movie. (Coincidentally, that is when you had saved enough money to buy a large size pizza)

5. This is the last way out. Ctrl A, press del. This leaves the function blank. Now, add the following line:

getLastDateWhenThis GuyTrimmedHisMoustacheThatIsWithScissors()

This will return the current date by default. That means that the date on which the insured last trimmed his moustache will be taken as the current date. Since this information will not affect anything during the life time of the insured and will be checked only during the death claim, you have approximately 70 years with you.

a. This is a whole life policy.
b. Insured age of ~ 30 years.
c. Insured will have a natural death i.e., in office, while staring at either his boss or the young lady in the other part of the floor or the monitor.

But with increasing terror attacks, you can never be sure of anything. Hence, after doing this particular change, and asking the user to retry and making sure that he sends an appreciation mail, call up your manager and ask for an immediate release. He would ask for reasons, just say, "Because I am asking for it."
Now, that one works always. I picked this one fom a great self-help book "How to make enemies and alienate people".
I have also seen it working in a bollywood movie, I don't remember the name, though. So, if it works for 6 pack abs, it should work for rest of the mass also.

Hey, that reminds me of 3 good tips from the self-help book I just mentioned:

a. When you get a mind block, increase the size of your trousers, like 32 from 30, 34 from 32 etc. It worked for me, these days, I don't have any mind blocks, though I have an oversized pants of size 70 or something. I don't remember that. Time to increase the size. Whatever.

b. If you have an identity crisis, renew your passport or driving licencse or any card that connects with your identity. This one works too!

c. While in meetings, when you don't understand anything, and you can see stars, start counting them. This works because people think you are too deeply thinking to be disturbed. The count has reached 986,976,348,762,876,482,376,487. How do you read it! I attend too many meetings!

BTW, the guy from Pizza Hut is waiting for me. I have to leave. Pizzas! uuuummmm....
Happy coding, btw*/

Sid followed the 5th appraoch for the fix, since it looked logical. Phone rings.

Manager: Hoy, found the fix?

Sid : Yup.

Manager : Great! You save .......
lkfhjfwe fewuytui reywebk cfkfjhgrfjksf;aslkf riuweruewrh 76 fjdhfgfd ;odrweoiytiug blah blah blah blahldkfj ldjf dlkfld f dsoqriqeyr fndm,fn ,iu jhewlkrhsdf 8 hdfjhuwy dufye '..............................................jhafd jhgafewyri fdgfhgd ytryw kdfg iri e kfkjd f.
Thanks. I will consider this during the hike, in the next century.

Sid : i had one important..

Manager : We will talk on Monday.

Sid: I mean to say, I want an immediate release from this project.

Manager : Huh? Ho hoy, Why?

Sid : That was part of the fix suggested by the developer.

Manager : ?????

Dec 12, 2008

ನೀನಿಲ್ಲದ ಆಫೀಸು

ನೀನಿಲ್ಲದ officeಉ,
ಗೊಂಬೆಯಿಲ್ಲದ show-caseಉ,
ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ flower vaseಉ!

ಕೂಗಾಡೋ boss ಉ,
ನೂರೆಂಟು case ಉ,
situation hopelessಉ,
ನೋಡ್ಬೇಕು ನಿನ್ faceಉ,
ನೀ ಬಂದ್ರೆ ನಾ passಉ!

ನಿನ್ ಮೇಲೆ ನನ್ನೆಲ್ಲ hopesಉ,
ನನ್ lifeಗೆ ನೀನೆ baseಉ,
ನನ್ heartಗೆ ನೀನೆ bossಉ,
ನೋಡ್ಬೇಕು ನಿನ್ faceಉ,
please ಉ, pleaseಉ, pleaseಉ
ಬೇಗ ಬಾ ವಾಪಾಸು!

Oct 3, 2008

ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್

ನನ್ನ ದಿವಸ ಆರಂಭವಾಗುವುದೇ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಸಮಯ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರೊಂದಿಗೆ. ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ನಾನು ಮಾಡುವ ಮೊದಲ ಕೆಲಸ - ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನನ್ನು ಚಾರ್ಜಿಗಿಡುವುದು. ನಂತರ ಹೊರಟು ಹೊರ ಹೋದವನಿಗೆ ನಿಮಿಷ ನಿಮಿಷಕ್ಕೂ ಯಾರದಾದರೂ ಕರೆ ಬರುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂದು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ದುರಭ್ಯಾಸ. ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವಾಗ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನಲ್ಲಿಸಂಗೀತ ಕೇಳುವ ಅಭ್ಯಾಸ. ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ಕೊಂಡ ನಂತರ ನಾನು ಕೈಗಡಿಯಾರ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಒಂದು ಗಂಟೆಯಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಮತಾಡುತ್ತೇನೆ. ಇದಿಷ್ಟು ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ನನ್ನ ದಿನಚರಿಯಲ್ಲಿ ವಹಿಸುವ ಪಾತ್ರದ ಕುರಿತು.

ನನ್ನ ಈ ಬರಹದ ಉದ್ದೇಶ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ, ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನ ಮೇಲೆ ಬೀರಿರುವ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆ ದಾಖಲಿಸುವುದು.

ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುವಾಗ ಮನುಷ್ಯ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪುವ, ಕಳೆದು ಹೋಗುವ ಅಪಾಯ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನಿಂದಾಗಿ ಎಷ್ಟೋ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಎಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದರೂ ತನ್ನವರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ಇದೆ. ಹೊಸ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ದಾರಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ ಒಂದು ಫೋನು ಹಚ್ಚಿದರಾಯಿತು, ದಾರಿ ತಪ್ಪುವ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅಹಂಕಾರ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಕವರೇಜ್ ಇಲ್ಲದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಭಯ ಕಾಡುವುದನ್ನು ಕೂಡ ಗಮನಿಸಿದ್ದೇನೆ. Signal Strength ಸೂಚಿಸುವ ಕಡ್ಡಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾದಂತೆ ನಮ್ಮ ಆತಂಕ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. "Not Reachable" ಆಗುವ ಭಯ ಇದು.

ಸದಾ Reachable ಆಗಿರುವುದಕ್ಕೂ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಭಯವಿದೆ. ಗ್ರಾಹಕರಿಂದ, ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳಿಂದ ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಕರೆಗಳು ಬರುವ ಭಯವಿದು. ಇದು IT, marketing ಮುಂತಾದ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಇರಬಹುದು. ಇಂಥ ಕರೆಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನನ್ನು switch off ಮಾಡಿಡುವವರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಅಪರಿಚಿತ ಸಂಖ್ಯೆಗಳಿಂದ ಕರೆ ಬರುವಾಗಲೂ ಒಮ್ಮೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳುವವರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಇದೆಲ್ಲವೂ Reachable ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ತೊಂದರೆಗಳು. ನನಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೊಮ್ಮೆ ಎದೆ ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನ ring tone ಅನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ ಆಗಾಗ! ಒಂದಿಷ್ಟು ಏಕಾಂತಕ್ಕೆ, ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಾನು ಕಾಲ ಕಳೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಡದ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತದೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ. ಯಾರು ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಕರೆ ಮಾಡಿ 'ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯ' ಎಂದು ದಬಾಯಿಸಬಹುದು. ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಒಂಟಿತನವನ್ನು ಆನಂದಿಸುವ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ಶಾಪವಾಗಿ ಬಿಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ!

ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ, ಪರಿಚಿತರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವವರು ಇವರ ಕರೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಏನೇ ಇದ್ದರೂ, ಕರೆಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವವನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧಿ ಭಾವ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಹಿಂಸೆಯಾದರೆ, ಕರೆ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ತನ್ನ ಕರೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸದವನ ಮೇಲೆ ವಿಪರೀತ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತದೆ, ಅದು ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿಯ ಹಿಂಸೆ. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದೂರದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಓದಿಗೆ ಕಳಿಸಿದ ಪಾಲಕರಿಗೆ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಕರೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸದಿದ್ದಾಗ ಕೋಪ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಗಾಬರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಯಾವುದೋ ತೊಂದರೆಯಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದಲೇ ತಮ್ಮ ಕರೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವರ ಭಾವ.

ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನ ಬಳಕೆ ಯಾರು ಯಾರು ಹೇಗೆ ಹೇಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಯುವಕ ಯುವತಿಯರಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ಇರುವುದು ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯಕರ ಪ್ರಿಯತಮೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹರಟಲಿಕ್ಕೇ ಎಂಬ ಭಾವನೆ! ಮುಂಜಾನೆ ಎದ್ದಲ್ಲಿಂದ ಹಿಡಿದು ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವವರೆಗೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ವರದಿಯೊಪ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮದುವೆ ನಿಶ್ಚಯವಾದ ಯುವಕ ಯುವತಿಯರೂ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಲ್ಲ, ಹುಡುಗ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಹುಡುಗಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕರೆ ಮಾಡಿಯೇ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ!

ದುಡಿಯುವ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ಸಂಕೇತ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಪ್ಹೂನುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಎರಡೋ ಮೂರೋ feature ಗಳನ್ನು ಬಳಸಿರುತ್ತಾರಷ್ಟೇ. ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನ ಕುರಿತಾದ ಒಂದು ನಂಬಿಕೆ - ಅದರ ಗಾತ್ರ ಪುರುಷತ್ವದ ಮಾಪಕವಂತೆ. ಪುರುಷತ್ವ ಹೆಚ್ಚಾದಷ್ಟೂ ಹೆಚ್ಚು ಅಗಲದ ಫೋನನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ ಮನುಷ್ಯ! ಇದು ಒಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ನಂಬಿಕೆ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೆ ಪುರಾವೆ ಇಲ್ಲ!ಓದುವ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ಶೋಕಿಯ ವಸ್ತು. ಹಿಂದೆಲ್ಲ hero ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ ದುಬಾರಿ ವಾಚು, ಬೈಕುಗಳು ಬೇಕಿದ್ದವು, ಈಗ ದುಬಾರಿ ಫೋನುಗಳು ಬೇಕು. ದೊಡ್ದದಿದ್ದಷ್ಟೂ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚಿರುವುದರಿಂದ ಗಾತ್ರಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ. ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣ ಹುಡುಗರಿಗೆ, ಕೆಂಪು , ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣಗಳು ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಎಂಬುದು ಅಲಿಖಿತ ಕಾನೂನು!

ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನನ್ನು ಮನುಷ್ಯ ತನಗೂ ತನಗೆ ಪರಿಚಯವಿರುವ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೂ ಇರುವ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಅರಿತೋ ಅರಿಯದೆಯೋ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ಎಂಬ ಉಪಕರಣ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸುಖ ಕೊಡುವ ನೆನಪುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದುಕೊಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಬಹು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಕರೆ ಮಾಡಿದ ಹಳೆಯ ಗೆಳೆಯ, ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸಿದ ಚೆಂದದ ಹುಡುಗಿ, ಬೇಕೆಂದಾಗ ಮಾತಾಡಲು ಸಿಗುವ ಪರಿಚಿತರು, ಬಂಧು ಮಿತ್ರರು - ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ತನಗೂ ಸೇತುವೆಯಾಗಿರುವ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನ ಮೇಲೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮಮಕಾರ ಬೆಳೆದದ್ದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಅಪರಿಚಿತ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ಮನುಷ್ಯ, ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನನ್ನು ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಹೊರ ತೆಗೆಯುವುದು ಇದೇ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ.
ರಸ್ತೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಪರಿಚಿತನೊಂದಿಗೆ ಜಗಳ ಕಾಯುವ ಮನುಷ್ಯ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನನ್ನು ಆಯುಧದಂತೆ ಝಳಪಿಸುವುದು , 'ನನ್ನ ಪ್ರಪಂಚ ಇದರೊಳಗಿದೆ. ನಾನು ಒಂದು ಕರೆ ಹಚ್ಚಿದರೆ ನನ್ನ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಓಡಿ ಬರುವ ಜನರಿದ್ದಾರೆ.' , ಎಂದು ಸೂಚಿಸಲಿಕ್ಕೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಹುಡುಗಿಯರು ವಿನಾ ಕಾರಣ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನನ್ನು ನೋಡುವುದು, ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ ಕೂಡ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಕರೆ ಹಚ್ಚಿ ಮಾತನಾಡುವುದು ತನ್ನದೊಂದು ಪ್ರಪಂಚ ಬೇರೆಯೇ ಇದೆ ಎಂದು ಸೂಚಿಸಲಿಕ್ಕೆ. ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ FM radio ಇರುವುದು ಇಂಥವರಿಗೆ ವರವಿದ್ದಂತೆ! 'Leave me alone', ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಕಿವಿಗೆ ear phone ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮತ್ತೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ರಸ್ತೆ ದಾಟುವ ಮನುಷ್ಯ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುವುದು ನುಗ್ಗಿ ಬರುತ್ತಿರುವ traffic ನ ಭಯವನ್ನು ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸಲಿಕ್ಕೆ. ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡಾದಾಗ, ಏನೋ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿರುವಾಗ, ಮನುಷ್ಯ ಪದೇ ಪದೇ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಅನ್ನು ಉಜ್ಜುವುದು ತನ್ನ ನೆನಪನ್ನು ಹರಿತಗೊಳಿಸಲಿಕ್ಕೆ, ಮನಸ್ಸಿನ ಗೋಜಲನ್ನು ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸಲಿಕ್ಕೆ.

--- ಹೇಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ, ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ಮಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ನಡವಳಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದೆ ಎಂದು ತೀರ್ಪು ಕೊಡುವುದರೊಂದಿಗೆ, ಈ ಬರಹವನ್ನು ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ :)

May 13, 2008


ಮುಂಜಾನೆ ನಾನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗ, ಹರೀಶ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಕಾಫಿ ಕುಡಿದ ಗ್ಲಾಸು ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ಟೂಲಿನ ಮೇಲಿತ್ತು. ಹರೀಶ ಬನಿಯನ್ನು-ಲುಂಗಿ ತೊಟ್ಟಿದ್ದ. ನಾನು ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿ ಪುನಃ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋದ.

ಹೀಗೆ ತೀರಾ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿರುವ ಇವನು ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಹುಚ್ಚರಂತಾಡುವುದೇಕೋ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಬಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಟಿಕೇಟು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಲ್ಲು ಬೇಕೆಂದು ದಬಾಯಿಸುತ್ತಾನೆ, ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಲಂಚ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ- ಈ ರೀತಿಯ ನಡವಳಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಬೇರೆಯವರಿರಲಿ, ನಾವು ಸ್ನೇಹಿತರು ಕೂಡ ಅವನನ್ನು 'ಹುಚ್ಚ' ಎಂದೇ ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿದರೂ ಅವನು ತನ್ನ ಹುಚ್ಚುತನಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿಲ್ಲ ಕೂಡ.

ಇಂಥ ಹರೀಶ ಈಚೆಗೆ ತನ್ನ ಮೇಲಧಿಕಾರಿಯೊಂದಿಗೆ ಯಾವುದೋ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತಕರಾರು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿದ್ದ. ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಅವನು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿದ್ದರಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಗೆಲುವಿದೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಮೇಲಧಿಕಾರಿಯ ಸೋಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಗಾಗ ವಿವರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ, ಹುಚ್ಚ!
ಅವನ ಮತ್ತೊಂದು ದುರಭ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ 'ವಾಚಕರ ವಾಣಿ' ಅಂಕಣಕ್ಕೆ ಪತ್ರ ಬರೆಯುವುದು. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೋಮು ಗಲಭೆ, ಬಡತನ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ಟು, ಲಂಚಬಾಕತನ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಎಂಬ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ವಿಷಯಗಳಿವೆ, ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಬರೆಯಬೇಕೆಂಬ ತೆವಲಿರುವವರಿಗೆ. ಇಂಥ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರನ್ನೂ ಹೆಸರಿಸದೆ ಬರೆದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಸಿಟ್ಟು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಖರ್ಚಿಲ್ಲದೆ ಹೆಸರೂ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಹರೀಶ ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಶಾಲೆಯ ಬಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ಸಾರಾಯಿ ಅಂಗಡಿ, ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ಪಂಚಾಯತಿಯ ತಿಪ್ಪೆ ಗುಂಡಿ, ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾನದಲ್ಲಿರುವ ಶೌಚಾಲಯದ ದುಃಸ್ಥಿತಿ - ಇಂಥ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲೆ ಬರೆದು ನಮ್ಮೂರಿನ ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯರನ್ನೂ, ಪಂಚಾಯತಿ ಸದಸ್ಯರನ್ನೂ ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೆ ಎದುರು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇದರಿಂದ ತೊಂದರೆಯಾಗಬಹುದೆಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಕೂಡ ಇಂಥ ದುರಭ್ಯಾಸಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ, ಹುಚ್ಚ!

ಇವನ ಮತ್ತೊಂದು ಅಸ್ವಾಭಾವಿಕ ನಡವಳಿಕೆ ನಾವು ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಿರುವಂಥದ್ದು. ಅವನು ಸಿಗರೇಟು ಸೇದುವುದಿಲ್ಲ, ಕಂಪೆನಿಗಾಗಿ ಕೂಡ ಮದ್ಯ ಸೇವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹರೀಶನಿಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬೇಕೆಂಬ ತೆವಲಿದೆ. ಆದರೆ ಇಂಥ ಗಂಭೀರ ಹುಚ್ಚುತನಗಳಿದ್ದರೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಹಲ್ಲೆ ಮಾಡುವಂಥ ಹುಚ್ಚ ಇವನಲ್ಲ. ಅವನ ವಿಪರೀತ ತಾಳ್ಮೆ ಅವನ ಹುಚ್ಚುತನದ ಮತ್ತೊಂದು ಲಕ್ಷಣ.
ಇಂಥ ಹುಚ್ಚುತನಗಳಿಂದಾಗಿಯೇ ಹರೀಶ ನಮ್ಮೂರಿನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಸ್ಥಳೀಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಅವನನ್ನು ಮಹಾತ್ಮ ನೆಂದು ಬಣ್ಣಿಸಿವೆ, ಸಭೆ ಸಮಾರಂಭಗಳಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಅತಿಥಿಯನ್ನಾಗಿ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಂಥ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಹರೀಶ ತನ್ನ ಹುಚ್ಚು ವಿಚಾರಗಳನ್ನ ಮೈಕಿನ ಮುಂದೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ತನ್ನಂತೆ ಹುಚ್ಚರಾಗಬೇಕೆಂಬ ವಿಪರೀತವಾದ ಹುಚ್ಚಿದೆ!
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದರೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಸ್ನೇಹಿತರು ಹರೀಶನನ್ನು 'ದೇವ ಮಾನವ' ಎನ್ನುವುದಿದೆ. (ಇಂಥ ಹೊಗಳಿಕೆಗಳಿಗೂ ಉಬ್ಬದ ಹುಚ್ಚ ಅವನು!) ನಮಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವನದು ಉನ್ನತ ವಿಚಾರಗಳು ಎಂದನ್ನಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಅವನು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ತನ್ನಂತೆ ಇರಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವನ ವಾದ. ಆಗ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಅವನನ್ನು 'ದೇವ ಮಾನವ' ಎಂದೋ 'ಹುಚ್ಚ' ಎಂದೋ ಕರೆದುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಈ ಎರಡು ವಿಶೇಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಥ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ ನಮಗೆ...!

ಸಂಜೆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಯತ್ತ ಹೊರಟಾಗ ಊರಿನಲ್ಲೆಲ್ಲ ಜನರು ಗಡಿಬಿಡಿಯಿಂದ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿದ್ದಂತಿತ್ತು. ಯಾವುದೋ ವಿಶೇಷ ನಡೆದಂತಿತ್ತು ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ. ವರದಿಗಾರರೂ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರೂ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಂಚಾಯತಿ ಸದಸ್ಯರು, ಊರಿನ ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯರು ಸಿಂಗರಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಊರಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕಡಿ ಎತ್ತರದ ಪೀಠವೊಂದನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಮೆಯೊಂದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು- ಪೀಠದಲ್ಲಿ 'ದೇವ ಮಾನವ' ಎಂದು ಕೆತ್ತಲಾಗಿತ್ತು! ಪ್ರತಿಮೆಯ ಬಲಗೈ ಆಗಸವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಏನನ್ನೋ ಬೋಧಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ. ನಾನು ನಿಂತ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಮುಖ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಮೆಯ ಬಳಿ ನಡೆದು ದಿತ್ತಿಸಿದಾಗ ನನಗೆ ಮತ್ತೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು - ಅದು ಹರೀಶನ ಪ್ರತಿಮೆ. ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವನು ಪ್ರತಿಮೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟನಲ್ಲ!

ಪೀಠದ ಬಳಿ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನು ಬಹಳ ವ್ಯಥೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನವನ ಬಳಿ ನಡೆದು, 'ಇದೆಲ್ಲ ಯಾವಾಗ ನಡೆಯಿತು?', ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅವನು , 'ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ನಾನು ನೋಡಿದಾಗ ಎಲ್ಲ ನಡೆದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಬಾರದಿತ್ತು!', ಎಂದ. ಅವನ ವಿಷಾದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ತಿಳಿಯದೆ, 'ಏನಾಯಿತು?', ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅವನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನೀ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ, 'ಇನ್ನೇನಾಗಬೇಕು? ಜೀವವಿರುವ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಪ್ರತಿಮೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರಲ್ಲ!', ಎಂದ ದುಃಖದಿಂದ. ನನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ಏನೋ ಅನ್ನಿಸಿ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ದಿಟ್ಟಿಸಿದೆ - ಅದು ಪ್ರತಿಮೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಹರೀಶನ ರಕ್ತ, ಮಾಂಸವಿರುವ ದೇಹವಾಗಿತ್ತು! ಹರೀಶ ಮಾತನಾಡಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವನ ದೈವತ್ವದ ಪಟ್ಟ ಅವನ ದನಿಯನ್ನು ನುಂಗಿ ಹಾಕಿತ್ತು!

- ಮರುಕ್ಷಣ ನನಗೆ ಇದೆಲ್ಲವೂ ಭ್ರಮೆ ಎಂದರಿವಾಯಿತು. ನಾವು ಹರೀಶನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಬ್ಬರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಭ್ರಮೆ, ಉಳಿದವರಿಗೆ ಅದು ಕೇವಲ ಪ್ರತಿಮೆ! ಆದರೂ ನಂಬಿಕೆಯಾಗದೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದೆ- ಪ್ರತಿಮೆ ಕಲ್ಲಿನದೇ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. ಆದರೂ....

ನಾನು ಮನೆಯತ್ತ ಓಡಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹರೀಶನಿರಲಿಲ್ಲ! ಮುಂಜಾನೆ ಅವನು ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಪತ್ರಿಕೆ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿತ್ತು, ಅವನ ಕಾಫಿಯ ಗ್ಲಾಸು ಮುಂಜಾನೆ ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಅವನು ಮುಂಜಾನೆ ಧರಿಸಿದ್ದ ಬನಿಯನ್ನು, ಲುಂಗಿ ಮಂಚದ ಮೇಲಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಹರೀಶನೆಲ್ಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ! ನಮ್ಮೊಡನಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರತಿಮೆಯಾಗಿದ್ದ, ಅವನು ಕಾಣೆಯಾಗಿದ್ದ!

ಮಾರನೆ ಮುಂಜಾನೆಯೂ ಹರೀಶ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆಂದು ಹೊರಟಾಗ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಬಳಿ ತಡೆದೆ. ಪ್ರತಿಮೆಯ ಬಲಗೈ ಆಗಸವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಮುಖ ನೆಲವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಆ ಮುಖವನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿದೆ. ಆ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಕಂಗಳಿಂದ ಕಂಬನಿ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಬಾಯಿ ಅರ್ಧ ತೆರೆದಿತ್ತು, ಏನನ್ನೋ ಹೇಳಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ. ಆ ಪ್ರತಿಮೆಗೆ ಜೀವವಿತ್ತು..... ಅಥವಾ ನನ್ನ ಭ್ರಮೆಯೇ?!!

May 1, 2008


"ಮಹಿಳಾ ಸಮಾನತೆ ಎನ್ನುವ ಶಬ್ದದಲ್ಲೇ ತಪ್ಪಿದೆ. ಮಹಿಳೆಯನ್ನು isolate ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಇದು. ಮಹಿಳೆಯರು ಪುರುಷರಿಗೆ ಸಮ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದರೆ, ಮಹಿಳಾ ಸಮಾನತೆ ಎನ್ನಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಏನಿದೆ? ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಹೋರಾಟ ಏಕೆ ಬೇಕು? "- ಖ್ಯಾತ ಸಾಹಿತಿ, ವಿಚಾರವಾದಿ ಲೇಖಕ ಸೋಮಶೇಖರ "ಮಹಿಳಾ ಸಮಾನತೆ: ಒಂದು ಅವಲೋಕನ" ಎಂಬ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಮಂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ತಮ್ಮ ಅತಿಥಿ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ.

ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಮಹಿಳಾ ಹೋರಾಟಗಾರ್ತಿಯರು ಸೋಮಶೇಖರರ ವಿಚಾರವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದಂತೆ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ತುತ್ತಿದ್ದರು.
"ಮಹಿಳೆಯರು ಪುರುಷರ ಸಮವಾಗಿ ಸಾಧನೆಗೈಯುತ್ತಿದಾರೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ.ತೊಡಕಿರುವುದು ಗಂಡಸಿನ ಅಧಿಕಾರ ಮನೋಭಾವದಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಸಹಿಸದ ಮನುಷ್ಯನ ಮನೋಧರ್ಮದಲ್ಲಿ. ಮನುಷ್ಯ ಸಹನೆ, ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ... ", ಸೋಮಶೇಖರರ ಮಾತುಗಳು ಸಭಿಕರಲ್ಲಿ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತ್ತಿತ್ತು.
ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, "ಹೆಣ್ಣಿನ ಬಾಳು ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಹಾಳಾಗಬಾರದು. ಹೀಗಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕರ್ತವ್ಯ.", ಎಂದಾಗ ಸಭಿಕರು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಸೂಚಿಸಿದರು. ಮಹಿಳಾ ಹೋರಾಟಗಾರ್ತಿಯರು ಹಾರ ಹಾಕಿ ಸನ್ಮಾನ ಮಾಡಿದರು.

ಸಭೆ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಸೋಮಶೇಖರರು ತಮ್ಮ ಕಾರಿನತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು, "ಸರ್.. ಒಂದು ನಿಮಿಷ..", ಎಂದದ್ದು ಕೇಳಿಸಿ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರು. ಆಕೆ ಕೇಳಿದಳು, "ನಮಸ್ಕಾರ ಸರ್.. ನಾನು ಮಾಲಿನಿ, ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಮಾನಿ. ನಿಮ್ಮ 'ಜ್ವಾಲೆ', 'ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ' ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿನ ಹೋರಾಟಗಾರ್ತಿ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ತುಂಬ ಮೆಚ್ಚಿದ್ದೇನೆ, ಅಂಥ ಸತ್ತ್ವವುಳ್ಳ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೂಡ. ಇಂಥ ಗಟ್ಟಿ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಯಾರು ಸರ್?"
ಸೋಮಶೇಖರ , "ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ", ಎಂದರು ಆಕೆಯನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ. ಮಾಲಿನಿಯ ಮುಖ ಅರಳಿತು, "You are great sir.", ಎಂದಳು. ಸೋಮಶೇಖರರು ಮರುಮಾತಾಡದೆ ಕಾರಿನೊಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಇಂಜಿನ್ ಚಾಲೂ ಮಾಡಿದರು. ಮಾಲಿನಿ ಕಾರ್ ಹೋದತ್ತ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಳು.

ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಸೋಮಶೇಖರರು ಮಹಿಳಾ ಸಮಾನತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. 'ಮನುಷ್ಯ ತಾಯಿಯನ್ನು, ಸಹೋದರಿಯನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವನಿಗೆ ಅದೇಕೆ ಕಷ್ಟ ಕೊಡುತ್ತದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ತಾಯಿಗೆ ಹೆದರುವ ಎಷ್ಟು ಗಂಡಸರನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿಲ್ಲ! ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಹೆಂಡತಿಯ ಮುಂದೆ ತಮ್ಮ ಪೌರುಷ ತೋರಿಸಿ ತೃಪ್ತಿ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವವರೇ! ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ತನ್ನ ಅರ್ಧದಷ್ಟೂ ಬುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲ, ತನ್ನ ವಿಚಾರಗಳು ಆಕೆಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ಶತ ದಡ್ಡಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಗಂಡಸಿನ ತಪ್ಪು. ತಾನೊಬ್ಬನೇ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಗಂಡಸಿಗೆ ಹುಚ್ಚಲ್ಲದೇ ಮತ್ತಿನ್ನೇನು? ಥುತ್!" , ಎಂದು ಗಂಡು ಕುಲಕ್ಕೆ ಉಗಿದುಕೊಂಡರು!

ಕಾರನ್ನು ಶೆಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಸನ್ಮಾನದ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಂಗ್ ಬೆಲ್ ಒತ್ತುತ್ತ್ತಾ, "ಇವಳೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ? ಕಾರಿನ ಸದ್ದೂ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲವೇ?", ಎಂದುಕೊಂಡರು ತಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿಯ ಕುರಿತಾಗಿ.
ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ ಸೋಮಶೇಖರರ ಪತ್ನಿ ಪಂಕಜರ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪಾಗಿತ್ತು. "ತಲೆನೋವು ಬಂದು ಮಲಗಿದ್ದೆ. ಬಂದದ್ದು ಗೊತ್ತೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ.", ಎಂದರು. ಒಳ ನಡೆದ ಸೋಮಶೇಖರರು, ''ಮಹಿಳಾ ಸಮಾನತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಭಾಷಣಕ್ಕೆ ಚಪ್ಪಾಳೆಯ ಸುರಿಮಳೆಯಾಯಿತು." , ಎಂದರು ಉತ್ಸಾಹದ ದನಿಯಲ್ಲಿ. "ಏನು ಹೇಳಿದಿರಿ ಮಹಿಳಾ ಸಮಾನತೆಯ ಬಗ್ಗೆ?", ಪಂಕಜ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದರು.
"ಅದೆಲ್ಲ ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೋಗು, ಕಾಫಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಾ.", ಗತ್ತಿನಿಂದ ಹೇಳಿದ ಸೋಮಶೇಖರರು ನಾಲಗೆ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡರು!

Apr 27, 2008


ಭಾಸ್ಕರ ಒಂದು ಯಂತ್ರದಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ತೊಡಗಿ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಮೇಲಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಈಗಿರುವ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ದಿನಾಂಕ ಕೂಡ ಅವನಿಗೆ ಮರೆತು ಹೋಗಿತ್ತು. ''ಈ ಆಫೀಸಿಗೆ ನಾನು ಎಡಗಾಲಿಟ್ಟು ಬಂದಾಗಲೇ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಕೆಟ್ಟ ದಿನಗಳು ಪ್ರಾರಂಭವಾದವು.'', ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ. ಅವನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಗ್ಗುವ ಅಂಶಗಳು ಲವಲೇಶವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿವರು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಯಾರು ಯಾರನ್ನೋ ಉದ್ಧಾರ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಾಗಿ ಹಗಲೂ ರಾತ್ರಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವನಿಗೇ ನಾಚಿಕೆ ಬರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ಭಾಸ್ಕರನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಗ್ಗದ ಕೆಲಸವಾದ ಕಾರಣ, ಅವರ ಸಂತೋಷದ ಮೂಲ ಏನಿರಬಹುದೆಂಬ ಕುತೂಹಲವೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಕೆಲಸ ಬದಲಾಯಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಆಗೀಗ ತುಂಬಾ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವನು, ಅಸಲಿಗೆ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಗ್ಗುವ ಕೆಲಸ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಬಂದ ಮೇಲೆ, ಆ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ, ಚಿಂತೆಯನ್ನೂ ಮಿದುಳಿಂದ ಹೊರ ತಳ್ಳಿದ್ದಾನೆ.

ಈ ಮುಂಜಾನೆ ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗ, ಅಪರೂಪಕ್ಕೆಂಬಂತೆ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದ. ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿರುವ ಬಿಂಬ ತನ್ನದೇ ಅಲ್ಲವೇ ಎಂಬಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ತನಗೆ ತಾನೇ ಅಪರಿಚಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆನ್ನಿಸಿತು. ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಇಷ್ಟು ನಿರ್ಜೀವವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯೇ ಅವನನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸಿತು. ಹಾಗೆಯೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಛಾವಣಿಯತ್ತ ನೋಡಿದಾಗ ಕಾಣಿಸಿದ ಗಿರಗಿರನೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಫ್ಯಾನಿನಂತೆ ತಾನೂ ತಿರುಗತೊಡಗಿದ್ದೇನೆ, ಉದ್ಯೋಗವೆಂಬ ಛಾವಣಿಗೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದು, ಎಂದೆನಿಸಿತು. ಮತ್ತೆ ಕಛೇರಿಗೆ ತಡವಾಗುತ್ತಿದೆಯೆಂಬ ಯೋಚನೆ ಬಂದದ್ದೇ ಮತ್ತಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ತಿರುಗತೊಡಗಿದ. ಭಾಸ್ಕರ!
ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ವೇಗವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದವನು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟಕ್ಕೆಂದು ಕುಳಿತಾಗ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ತಿರುಗುತ್ತಿರುವ ಸೀಲಿಂಗ್ ಫ್ಯಾನುಗಳು ಎಷ್ಟಿವೆ ಎಂದು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡತೊಡಗಿದ. ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣ, ಆಕಾರ, ಗಾತ್ರಗಳ ಫ್ಯಾನ್ ಗಳನ್ನು ಕಂಡು ನಗು ಬಂತು. ತನ್ನದೇ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದವನಿಗೆ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ರಾಜೀವ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ಏನೋ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದೆನಿಸಿದಾಗ ಅವನತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಿದ.
''ಈ ವೀಕೆಂಡ್ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಟ್ರಿಪ್ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ?'', ರಾಜೀವ ಕೇಳಿದ. ಭಾಸ್ಕರ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆಸಲಿಗೆ ಭಾಸ್ಕರನಿಗೆ ವಾರಾಂತ್ಯದ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಲು ಏನೂ ಕೆಲಸವಿರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗುವಷ್ಟು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯಾಗಲಿ, ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಲಿ ತನ್ನಲ್ಲಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಕಾಡಿತಾದ್ದರಿಂದ ''ಬರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ'', ಎನ್ನಬೇಕೆನಿಸಿತು. ರಾಜೀವ ಬಿಡದೆ ಕಾಡಿದ, ''ಹೋಗಿ ಬರೋಣ, ಇಲ್ಲೀ ೪೦ ಕಿ.ಮೀ. ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಜಲಪಾತವಿದೆ, ಫ್ಯಾನ್ಟಾಸ್ಟಿಕ ಜಾಗ.'' ಕೊನೆಗೆ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಲೂ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ಸಾಲದೆ ಭಾಸ್ಕರ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ.
ಶನಿವಾರ ಮುಂಜಾನೆ ಭಾಸ್ಕರ, ರಾಜೀವ ಮತ್ತು ಅವನ ಮತ್ತಿಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಸಮೀರ್ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಕಾಂತರು ಎರಡು ಬೈಕುಗಳಲ್ಲಿ ಜಲಪಾತದತ್ತ ಹೊರಟರು. ಉಳಿದವರ ಉತ್ಸಾಹ ಭಾಸ್ಕರನಲ್ಲಿ ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ತಾನು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಪಂಚದ ಭಾಗವೇ ಅಲ್ಲವೇನೋ ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ''ಇಷ್ಟು ಸಂತೋಷ ಪಡಲಿಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದರೂ ಏನಿದೆ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ!'' ''ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಜಲಪಾತಕ್ಕೆ ಹೊರಟ ನಾಲ್ವರು ಅನಾಮಿಕರು'' ಎಂಬ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದರೂ ಬರೆಯಬೇಕೆನಿಸಿತು. ಕಥೆ, ಕವನ ಬರೆಯುವ ತನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸ ಈ ಉದ್ಯೋಗ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ಸತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದ. ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂಥ ಯಾವ ಕಾರಣವೂ ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವಷ್ಟು ತಾಳ್ಮೆ ತನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎನಿಸಿ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಜೊತೆಗಾರರತ್ತ ನೋಡಿದ. ಮತ್ತೆ ಅವರ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನಿರಬಹುದೆಂದು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದ.

ಜಲಪಾತ ತಲುಪಲು ಒಂದು ಕಿಲೋ ಮೀಟರಿನಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆಯಬೇಕಿತ್ತು, ಬೈಕು ಕೂಡ ಹೋಗದಷ್ಟು ಇಕ್ಕಟ್ಟಾದ ರಸ್ತೆಯಿತ್ತು. ಇವರು ನಾಲ್ವರು ನಡೆಯತೊಡಗಿದರು. ಸಮೀರ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ದನಿಯೆತ್ತರಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇತರ ಪ್ರವಾಸಿಗರ ಬಗ್ಗೆ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನಡೆದಿದ್ದ. ಅವನೊಂದಿಗೆ ಉಳಿದವರು ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಭಾಸ್ಕರ ಮಾತ್ರ ಮಾತಾಡದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ. ಜಲಪಾತದ ಬಳಿ ತಲುಪಿದಾಗ ಉಳಿದವರು ಕೇಕೆ ಹಾಕುತ್ತ ಓಡಿದರು. ಅವರ ಉತ್ಸಾಹ ಭಾಸ್ಕರನಿಗೆ ಕೊಂಚ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹರಡಿತಾದರೂ ಅವನು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಜಲಪಾತದತ್ತ ನಡೆದ.

ಭಾಸ್ಕರ ಜಲಪಾತದ ಬಳಿ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಉಳಿದವರು ನೀರಿಗಿಳಿದಾಗಿತ್ತು. ಭಾಸ್ಕರ ಅವರನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತ ನಿಂತ. ನೀರು ಹೆಚ್ಚು ರಭಸವಿಲ್ಲದೆ ನಯವಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತು ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ ನೀರನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಭಾಸ್ಕರನಿಗೆ ಒಮ್ಮೆಗೆ ವೇಷ ಕಳಚಿ ನೀರಿಗಿಳಿವ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿತು. ಕೂಡಲೇ ಶರಟು ಕಳಚಿ, ಪರ್ಸ್, ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಮುಂತಾದವನ್ನು ಜೊತೆಗೆ ತಂದಿದ್ದ ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿಟ್ಟು ನೀರಿನತ್ತ ನಡೆದ ಭಾಸ್ಕರ. ನೀರು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಕೊಂಚ ಹೆಚ್ಚೇ ಅನ್ನಿಸುವಷ್ಟು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಓಡಿದ ಭಾಸ್ಕರ ಇನ್ನೇನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಬೇಕು ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಾಲು ಜಾರಿ ಅವನಿಗಿಂತ ಆಳಕ್ಕಿದ್ದ ಗುಂಡಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟ. ಬಿದ್ದವನ ಕೈ ಮಾತ್ರ ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸಮೀರ ಕೂಡಲೆ ಓಡಿ ಬಂದು ಭಾಸ್ಕರನ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಆದರೆ ಭಾಸ್ಕರ ಕೊಸರಾಡಿ ಕೈ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡ! ಎಲ್ಲರೂ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಸುತ್ತಲೂ ನೆರೆದು ತೇಲುತ್ತಾ ಮುಳುಗುತ್ತಾ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಭಾಸ್ಕರನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಭಾಸ್ಕರನಿಗೆ ಹೊಸತೊಂದು ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಂತೆನಿಸಿತು. ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿದಂತೆನಿಸಿದರೂ ಕೂಡ ಯಾವುದೋ ಹೊಸ ಶಕ್ತಿ ತನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿದಂತೆ, ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಯಾವುದೋ ಬೇನೆ ದೂರಾದಂತೆ.... ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಸೀಲಿಂಗ್ ಫ್ಯಾನ್ ನಿಂತು ಹೋದಂತೆ....

ಎರಡು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಗೆ ಮೇಲಕ್ಕೆದ್ದ ಭಾಸ್ಕರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಲ್ಲನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನೀರಿನಿಂದ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಹೊರಗೆಳೆದುಕೊಂಡ. ಮೇಲಕ್ಕೆದ್ದವನೇ ಎಲ್ಲರೂ ಅವನತ್ತ ಬಂದು, ''ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲ ತಾನೇ?'' ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಗಮನ ಕೊಡದೆ, ರಾಜೀವನತ್ತ ನಡೆದು, ''ತುಂಬಾ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಕಣೊ, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ!'' ಎಂದ. ನಂತರ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಜಲಪಾತದ ಕೆಳಗೆ, ಪುಟಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಹೊಸ ನೀರಿಗೆ ಮೈ ಮುಖ ಒಡ್ಡಿ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತ ನಿಂತ, ಯಾವುದೋ ರಹಸ್ಯ ತನಗೆ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿದೆ ಎನ್ನುವಂತೆ, ಉಳಿದವರೆಲ್ಲರೂ ಗಾಬರಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಇವನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ!

Apr 19, 2008


"ಮತ್ತದೇ ಹಾಗಲಕಾಯಿ ಪಲ್ಯ, ಥತ್! " - ವಿಶ್ವ ಮುಖ ಸಿಂಡರಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ತಾಯಿ ರೇಣುಕಮ್ಮ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕರು. "ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಡಯಾಬಿಟಿಸ್ ಬಂದರೆ ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಮದ್ದು ಮಾಡುವುದು ಯಾವ ನ್ಯಾಯ?", ವಿಶ್ವ ದನಿಯೆತ್ತರಿಸಿ ಕೇಳಿದ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಂದೆಯಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಧೈರ್ಯದಲ್ಲಿ!
"ಗೊತ್ತಿಲ್ವಾ ನಿನಗೆ? ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಡಯಾಬಿಟಿಸ್ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಬರಲು ಪಥ್ಯ ಮಾಡಬೇಕಂತ", ರೇಣುಕಮ್ಮ ವಿಶ್ವನನ್ನು ಗದರಿಸುವಂತೆ ಕೇಳಿದರು. "ಅದಕ್ಕೆ ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಮದ್ದು ಮಾಡ್ಬೇಕಾ?", ವಿಶ್ವ ಪುನಃ ಕೇಳಿದ, ವಿಪರೀತ ಕೋಪಗೊಂಡವನಂತೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ಸದ್ದಾದ್ದರಿಂದ ತಂದೆಯ ಆಗಮನವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಊಹಿಸಿದ ವಿಶ್ವ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಊಟ ಮಾಡತೊಡಗಿದ. ರೇಣುಕಮ್ಮ ಪುನಃ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾದರು.
ತಂದೆ ಗೋವಿಂದಯ್ಯ ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಾಗ ವಿಶ್ವ ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಮಿಸುಕಾಡಿ ತಂದೆಗೆ ಗೌರವ ಸೂಚಿಸಿದಂತೆ ಮಾಡಿದ! ಗೋವಿಂದಯ್ಯ ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಭಾವದಿಂದ ಹಾಗಲಕಾಯಿ ಪಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ವಿಶ್ವ ಅನ್ನ ಕಲೆಸುವವನಂತೆ ನಾಟಕವಾಡುತ್ತ ಕುಳಿತ. ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರು ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಎದ್ದಾಗ ಇನ್ನೂ ಕುಳಿತೇ ಇದ್ದ ವಿಶ್ವನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾ, "ಇನ್ನೂ ಆಗ್ಲಿಲ್ವಾ?", ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ವಿಶ್ವ ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಮಿಸುಕಾಡಿದ.

**** ********************************************************************************
"ನಿತ್ಯ ಹಾಗಲಕಾಯಿ ತಿಂದು ತಿಂದು ವಿಶ್ವನಿಗೆ ಸಾಕುಸಾಕಾಗಿ ಹೋಗಿದೆಯಂತೆ." - ರೇಣುಕಮ್ಮ ಮೆಲ್ಲಗೆ ವಿಷಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದರು, ಒಂದು ಸಂಜೆ. "ನಾವೆಲ್ಲ ಅದನ್ನೇ ತಾನೇ ತಿನ್ನುವುದು? ಅವನೊಬ್ಬನದೇನು ಸ್ಪೆಷಲ್ಲು?", ಗೋವಿಂದಯ್ಯ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಯಾವ ಮಹತ್ವವನ್ನೂ ಕೊಡದೆ ಕೇಳಿದರು, "ಎಲ್ಲಿ ಅವನು?". "ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಜೊತೆ ಎಲ್ಲೋ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ.", ರೇಣುಕಮ್ಮ ಉತ್ತರಿಸಿದರು. ಒಮ್ಮೆಗೆ ಸಿಡಿದ ಗೋವಿಂದಯ್ಯ, '' ಹಾಳು ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಪೋಲಿ ಬಿದ್ದು ಹೋಗ್ತಾನೆ! ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಸಿಗೋದಿಲ್ಲ.'', ಎಂದರು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಟೀಪಾಯಿಯಯತ್ತ ಬೀಸುತ್ತ. ಪತಿರಾಯರು ಒಮ್ಮೆಗೆ ಸಿಡಿದದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಂಡ ರೇಣುಕಮ್ಮ ಮರುಕ್ಷಣ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿದರು, "ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಅಂಥ ಸ್ನೇಹಿತರು ಇಲ್ಲ." ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರ ಸಿಟ್ಟು ಮತ್ತೂ ಏರಿತು, "ಗೊತ್ತುಂಟು, ಗೊತ್ತುಂಟು! ", ಎಂದು ಮುಂದೇನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ತೋಚದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಭುಸುಗುಟ್ಟತೊಡಗಿದರು. ರೇಣುಕಮ್ಮ ಸುಮ್ಮನಾದರು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಹಾಡು ಗುನುಗುತ್ತಾ ವಿಶ್ವ ಒಳಬಂದವನು ತಂದೆಯಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಒಮ್ಮೆಗೆ ಹಾಡು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಸಾಧು ಹಸುವಿನಂತೆ ತನ್ನ ಕೋಣೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ. "ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದೆ?", ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರು ದನಿಯೆತ್ತರಿಸಿ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಕೇಳಿದರು. ವಿಶ್ವ ಏನು ಹೇಳಲೂ ತೋಚದೆ, ''ಅದು... ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಜೊತೆ...", ಎಂದನಷ್ಟೆ ಹೆದರುತ್ತ. ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಿಡಿದರು, "ಅವರ ಸಹವಾಸ ಮಾಡ್ಬೇಡ. ಜಾತಿಗೆಟ್ಟ ಪೋಲಿಗಳು!".
ವಿಶ್ವನಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ನುಗ್ಗಿ ಬಂದರೂ ಅದನ್ನು ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಾಗದೆ ಹಲ್ಲು ಕಡಿಯುತ್ತ, ತಂದೆಯನ್ನು ದುರುಗುಟ್ಟುತ್ತ

ನಿಂತ. "ಹಾಗಲಕಾಯಿ ತಿನ್ನಲಿಕ್ಕಾಗೋದಿಲ್ವಂತೆ ನಿನಗೆ?", ಗೋವಿಂದಯ್ಯ ವ್ಯಂಗ್ಯಭರಿತ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರು. "ಯಾವಾಗಲಾದರೊಮ್ಮೆಯಾದರೆ ಸರಿ. ನಿತ್ಯ ಅದನ್ನೇ ತಿನ್ಲಿಕ್ಕೆ ನನಗಾಗೋದಿಲ್ಲ. ", ವಿಶ್ವ ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಉಸಿರಿಗೆ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟ. "ನಾನು ತಿನ್ನುತ್ತಿಲ್ವಾ?", ರಭಸದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರು ಗೋವಿಂದಯ್ಯ. ಅದೇ ರಭಸದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವ ಉತ್ತರಿಸಿದ, "ನನಗೆ ಡಯಾಬಿಟಿಸ್ ಇಲ್ವಲ್ಲ?" ಏರುತ್ತಿದ್ದ ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರ ಸಿಟ್ಟು ತಾರಕಕ್ಕೇರಿತ್ತು. ಅದು ಒಮ್ಮೆಗೆ ಸ್ಫೋಟಿಸಿತು. ಕಚ್ಚಿದ ಸೊಳ್ಳೆಯತ್ತ ಕೈ ಬೀಸುವಂತೆ ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರು ರಪ್ಪನೆ ವಿಶ್ವನ ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ಬೀಸಿದರು ತಮ್ಮ ಅಂಗೈಯನ್ನು. ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರ ಬಲಗೈ ವಿಶ್ವನ ಎಡಗೆನ್ನೆಯನ್ನು ಅಪ್ಪಳಿಸಿತು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಫುಲ್ ಸ್ಟಾಪ್ ಬಿದ್ದಂತೆನಿಸಿತು ವಿಶ್ವನಿಗೆ. ರೇಣುಕಮ್ಮ ಮುಸು ಮುಸು ಅಳತೊಡಗಿದರು, ''ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಮಗನ ಮೇಲೆ ಯಾರಾದ್ರೂ ಕೈ ಮಾಡ್ತಾರ?". ಗೋವಿಂದಯ್ಯ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆಗೆ ತಮ್ಮ ಹಾಗೂ ಮನೆಯವರ ನಡುವೆ ಗೋಡೆಯೊಂದು ಬೆಳೆದಂತೆ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು ಅವರಿಗೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆಲೋಚಿಸತೊಡಗಿದರು, ''ನನ್ನೆದುರು ಬಾಯಿ ಮಾಡುವಷ್ಟಕ್ಕಾಗಿದ್ದಾನ ಅವನು? ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಸಾಲದು ಅವನಿಗೆ. ಇನ್ನೊಂದೆರಡು ಬಾರಿಸಬೇಕಿತ್ತು. '' , ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಮೀಲೆದ್ದು ವಿಶ್ವನನ್ನು ದುರುಗುಟ್ಟಿ ಏನು ಮಾಡುವುದೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗದೇ ಮತ್ತೆ ದೊಪ್ಪನೆ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರು! ******************************************************************************* ಮರುದಿನವೂ ವಾತಾವರಣ ತಿಳಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರೂ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಮಾತಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಂಜೆ ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರು ತಮ್ಮ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಪತ್ರವೊಂದು ಅವರಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು. ಪತ್ರವನ್ನು ತೆರೆದು ವಿಶ್ವನ ಕೈ ಬರೆಹವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ಗೋವಿಂದಯ್ಯ ಕೂಡಲೇ ರೇಣುಕಮ್ಮನಲ್ಲಿ, '' ವಿಶ್ವ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ?", ಎಂದು ಕೇಳಿದರು ದನಿಯೆತ್ತರಿಸಿ. ತಾವಿದ್ದಲ್ಲಿಂದಲೀ ರೇಣುಕಮ್ಮನವರು, ''ಹೊರಗೆಲ್ಲೋ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ.'', ಎಂದರು ತಾವೂ ದನಿಯೆತ್ತರಿಸಿ. ಅವಸರ ಹಾಗೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರು ಪತ್ರವನ್ನೋದತೊಡಗಿದರು. --- ಪೂಜ್ಯ ತಂದೆಯವರಿಗೆ, ಈ ಪತ್ರವನ್ನು ನಾನು ಯಾವ ಸಿಟ್ಟಿನ ಭರದಲ್ಲೂ ಬರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟು ಆಲೋಚಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನೀವು ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯವರೆಗೆ, ನಿಮಗೆ ಡಯಾಬಿಟಿಸ್ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವವರೆಗೆ , ರುಚಿರುಚಿಯಾದ ಅಡುಗೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ನಿಮ್ಮ ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಓಡಾಡಿಲ್ಲವೇ, ಅವರ ಸಖ್ಯವನ್ನು ಆನಂದಿಸಿಲ್ಲವೇ? ತೀರ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ತಾನೇ ನೀವು ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನೆಲ್ಲ ದೂರ ಮಾಡಿದ್ದು? ಅದೂ ಕೂಡ, ಅವರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ಕಂಡಲ್ಲವೇ ನೀವು ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ದೂರ ಮಾಡಿದ್ದು? ಆದರೆ ನನಗಿನ್ನೂ ಇಪ್ಪತ್ತೈದರ ಆಸುಪಾಸು. ನಾನು ಈಗಿಂದೀಗಲೇ ನಿಮ್ಮ ಹಂತಕ್ಕೆ ಏರಬೇಕೆ? ಇಪ್ಪತ್ತೈದರ ನನ್ನ ಹಂತದಿಂದ ಅರವತ್ತರ ಹಂತಕ್ಕೆ ಹಾರಬೇಕೆ? Should I skip the stages between? ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ನನ್ನನ್ನು restrict ಮಾಡುವುದು ಸರಿಯೆಂದು ನಿಮಗೇ ಅನಿಸುತ್ತದೆಯೇ? - ಇದೆಲ್ಲ ಉತ್ತರ ಬಯಸಿ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲ, ನನ್ನೊಳಗಿನ ಹಲುಬಿಕೆಗಳು ಅಷ್ಟೇ. - ಗೋವಿಂದಯ್ಯಪತ್ರವನ್ನು ಮಡಚಿ ಅದಿದ್ದಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟರು. ನಂತರ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆಲೋಚಿಸತೊಡಗಿದರು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವ ಅವಸರವಸರವಾಗಿ ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವನೇ ಅಲ್ಲಿ ತಂದೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಏನು ಮಾಡುವುದೆಂದು ತಿಳಿಯದೇ ನಿಂತುಕೊಂಡ. ಯಾವುದೂ ಉದ್ವೇಗದಲ್ಲಿ ಪತ್ರ ಬರೆದಿಟ್ಟ ವಿಶ್ವ ಅದನ್ನು ತಂದೆ ಓದುವ ಮೊದಲೇ ಹರಿದು ಹಾಕಲೆಂದು ಬಂದಿದ್ದ. ಆದರೀಗ ತಂದೆ ಪತ್ರ ಓದಿದ್ದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಗೋವಿಂದಯ್ಯ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ವಿಶ್ವ ಯಾವುದೂ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕೋಣೆಯತ್ತ ನಡೆದ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಗೋವಿಂದಯ್ಯ ಚೀಲ ಹಿಡಿದು ಹೊರಗೆ ನಡೆದದ್ದು ಕಾಣಿಸಿತು ವಿಶ್ವನಿಗೆ.
ರೇಣುಕಮ್ಮ ಅಳುಮುಖ ಹೊತ್ತು ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಗೋವಿಂದಯ್ಯ ಅಡುಗೆ ಮನೆ ಹೊಕ್ಕು, "ಒಂದು sugerless ಕಾಫಿ ಕೊಡು. ", ಎಂದರು 'Sugerless' ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತ. ರೇಣುಕಮ್ಮ ಗೂವಿಂದಯ್ಯನನನ್ನೇ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತ್ತಿದ್ದವರು ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದು ಕೇಳಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡರು - ''ಸಿಹಿಗುಂಬಳ ತಂದಿದ್ದೇನೆ, ಸಾರು ಮಾಡು. ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾಗಲಕಾಯಿ ಪಲ್ಯ ಇರಲಿ." ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿ ಗೋವಿಂದಯ್ಯ ಮೆತ್ತಗೆ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರ ನಡೆದರು, ರೇಣುಕಮ್ಮ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವರನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ!


ಸುರಿವ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ
ಎಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದರೂ
ಮನಸ್ಸು ತಂಪಾಗಲಿಲ್ಲ!

ಕೋಣೆಯ ತುಂಬಾ
ಜಗಮಗಿಸುವ ಬೆಳಕಿದ್ದರೂ
ಕತ್ತಲು ದೂರಾಗಲಿಲ್ಲ!

ಪಟದ ಮೇಲೆ
ಎಷ್ಟು ಬಣ್ಣ ಬಳಿದರೂ
ಚಿತ್ರ ಏಕೋ ಮೂಡುತ್ತಿಲ್ಲ!

ಶಬ್ದ ಹುಡುಕಿ
ಎಷ್ಟು ಸಾಲು ಗೀಚಿದರೂ
ಈ ಕವಿತೆ ಪೂರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ!

Apr 4, 2008

ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ

ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿ ತಲುಪಲು ಇನ್ನೂ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಬೇಕಾಗಬಹುದು. ನಾವು ನಾಲ್ವರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳದೆ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಲು ಬಂದಿದ್ದೆವು. ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮರ ಕಡಿದು ತೋಟ ಮಾಡಿಕೊಂಡದ್ದರಿಂದ ಹಿಂದೆ ನಡೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ದಾರಿ ತೋಟದೊಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ. ಮಳೆಗಾಲವಾದ್ದರಿಂದ ವಿಪರೀತ ತಿಗಣೆಯ ಕಾಟ! ಕ್ಷಣ ಕಾಲ ನಿಂತರೂ ಸಾಕು, ತಿಗಣೆ ಹತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಪುರಾತನ ದೇಗುಲವೊಂದಿದೆ. ಪಾಂಡವರು ಅಜ್ಞಾತವಾಸದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ತಂಗಿದ್ದರಂತೆ. ಕೃಷ್ಣನ ಆದೇಶದಂತೆ ಭೀಮ ರಾತ್ರೋ ರಾತ್ರಿ ಈ ದೇಗುಲವನ್ನು ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಕಟ್ಟಿದನಂತೆ. ದೇಗುಲಕ್ಕೆ ಬಾಗಿಲು ಮಾಡಲು ಉಳಿದಿತ್ತು, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೋಳಿ ಕೂಗಿದ್ದರಿಂದ ಅದು ಅಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು. ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರಿಸಬಾರದೆಂಬ ಷರತ್ತು ಯಾರಿಟ್ಟರೋ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ!

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಈ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿ ಪರಿಚಯ ಇರುವವನೆಂದರೆ ಹರೀಶನೊಬ್ಬನೇ. ಆದರೆ ಇಂದೇಕೋ ಅವನಿಗೇ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿತು. ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ವ್ಯರ್ಥ ಸುತ್ತಿದೆವು. ಅಲ್ಲೊಂದು ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಮುದುಕನೊಬ್ಬ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಅವನನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ದಾರಿ ಹೇಳಿ ಕೊಟ್ಟದ್ದಲ್ಲದೆ, "ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತುವವರು ದಾರಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತ ಧೈರ್ಯ ಕೆಡಬಾರದು.", ಎಂಬ ಉಪದೇಶವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟ!

ಹರೀಶ ಮಹಾ ಉತ್ಸಾಹಿ. ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತುವುದವನ ಹವ್ಯಾಸ. ಜೊತೆಗೆ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕಾಗಿ ನಾವೂ ಒಪ್ಪಿ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಲು ಬಂದಿದ್ದೆವು. ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆ ಮತ್ತೆ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ್ದೇವೆಂದು ಗೊತ್ತಾದದ್ದು ದಾರಿಗೆ ಅಡ್ಡವಾಗಿ ಬೇಲಿಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ! ಆದರೂ ಮುಂದುವರಿಯುವುದಾದರೆ ಇದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ಒಬ್ಬರಾದ ಮೇಲೊಬ್ಬರು ಬೇಲಿ ಹಾರಿದೆವು. ಮುಂದುವರೆದಾಗ ಜನಬಳಕೆಯ ದಾರಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಜನ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆದಾಗ ನಮಗೆಲ್ಲ ಏನೋನೆಮ್ಮದಿ, ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿ ತಲುಪಿಯೇ ತಲುಪುತ್ತೇವೆಂಬ ವಿಶ್ವಾಸ ಹುಟ್ಟಿತು.

ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಂತೆ ನಮಗೆಲ್ಲ ವಿಪರೀತ ಉತ್ಸಾಹ ಉಕ್ಕಿ ಓಡತೊಡಗಿದೆವು. ದೇಗುಲದ ಗೋಪುರ ಕಂಡಾಗ ನಿಧಾನಿಸಿದೆವು. ಸಮಾಧಾನವಾಗಿತ್ತು ನಮಗೆಲ್ಲ. ದೇಗುಲದ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ಅವಲಕ್ಕಿ ತಿಂದೆವು, ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ನೀರು ಕುಡಿದೆವು, ಬೋರಲು ಬಿದ್ದುಕೊಂಡೆವು, ಏನೇನೋ ಹರಟಿದೆವು. ಬಳಿಕ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಗದ್ದೆ, ತೋಟ, ಬಯಲು, ರಸ್ತೆ, ಮನೆಗಳು, ವಾಹನಗಳೆಲ್ಲ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಇರುವ ಅಂದವನ್ನು ನೋಡಿದೆವು. "ಮೋಡಗಳು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬೀರುವ ನೆರಳು ಎಷ್ಟು ಅಗಲಕ್ಕೆ ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತದಲ್ಲ?!" , ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡೆವು. "ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಬೇಕೆಂದರೆ ದಾರಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಅಲ್ಲ", ಎಂದುಕೊಂಡೆವು.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದ ನಂತರ ಬೆಟ್ಟದ ಅಸಲು ವಿಶೇಷದತ್ತ ನಡೆದೆವು. ಬೆಟ್ಟದ ಒಂದು ಬದಿಗೆ ಆಳವಾದ ಪ್ರಪಾತವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟ ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮೆ ಗೋಡೆಯಂತೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಲಂಬವಾಗಿತ್ತು. ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲ್ಮೈಯಿಂದ ಕಲ್ಲಿನ ತುಂಡೊಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಈ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಸುತ್ತು ಹಾಕುವುದಾಗಿ ಎಷ್ಟೋ ಮಂದಿ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತುಕೊಲ್ಲುತ್ತಾರಂತೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲು ಜಾರಿದರೂ ಸಾವು ಖಚಿತ!
ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ನಾವು ಬಂದು ನಿಂತ ಐದು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು- ಹರೀಶ ಆ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ತಾನು ಶೀರ್ಷಾಸನ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದ! ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು ಕುಕ್ಕರುಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಶಿರವನ್ನು ಕಲ್ಲಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸಿ ಕಾಲೆತ್ತಲು ತಯಾರಾಗಿಯೇಬಿಟ್ಟ! ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಗುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ನಾನು ಮರಗಟ್ಟಿ ಹೋದಂತಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ನನಗೆ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಲು ಬಂದು ಸತ್ತು ಹೋದ ಹುಡುಗರ ನೆನಪಾಯಿತು. ಇದೇ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಹಾರಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಎಷ್ಟೋ ಮಂದಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಸುಳಿದರು! ಮತ್ತೆ ಹರೀಶನತ್ತ ನೋಡಿದರೆ ಅವನು ಶೀರ್ಷಾಸನದ ಭಂಗಿಗೆ ಇನ್ನೇನು ಬರತೊಡಗಿದ್ದ, ಇಲ್ಲಿ ಸತ್ತವರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹರೀಶನ ಹೆಸರೂ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಥರಥರನೆ ನಡುಗಿ ಹೋದೆ. ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಲು ಬರುವಾಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಯವೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಹರೀಶನನ್ನು ನೋಡಲು ಧೈರ್ಯ ಸಾಲದೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕುಕ್ಕರುಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ತಲೆಗೂದಲನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದೆ....

Mar 27, 2008


ಸುತ್ತ ಬಡಬಡಿಸುವ
ಹತ್ತು ಜನ,
ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನ!

Mar 13, 2008


ಕತ್ತಲು ತುಂಬಿದ
ಈ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ
ಮೂಡೀತೆ ಎಂದಾದರೂ ಬೆಳಕು?
ಮುಕ್ತಿ ಕಂಡೀತೆ ಈ ನನ್ನ ಬದುಕು?

ಬಂದೀತೆ ಸುಧಾವರ್ಷ,
ಆದೀತೇ ಅರುಣ ಸ್ಪರ್ಶ,
ಬರಬಹುದೇ ಬೆಳಕು
ಕತ್ತಲ ರಾಡಿಯೊಳಗೆ?
------- ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುವ ಬದಲು
ಮೋಂಬತ್ತಿ ಉರಿಸಲೇನು
ಧಾಡಿ ನಿಮಗೆ??

Mar 9, 2008


ಈಗೀಗ ನನಗೆ ಅತ್ತಾಗ ಕಣ್ಣೀರು ಬರುವುದಿಲ್ಲ,
ಎಷ್ಟು ಅತ್ತರೂ ದುಃಖ ಇಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ,
ದುಃಖ ಒತ್ತರಿಸಿ ಬಂದಾಗಲೂ ನಾನು ಬಿಕ್ಕಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ!

ಈಗೀಗ ನನಗೆ ಮಾತಾಡಲು ದನಿಯೇ ಹೊರಡುತ್ತಿಲ್ಲ,
ಹೊರಟ ದನಿಗೆ ಉಸಿರು ಜೊತೆ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ,
ಕೊರಳು ಹಿಂಡಿದವರು ಯಾರೆಂದು ನಾನು ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ!

ಈಗೀಗ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತು ತಂಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿಲ್ಲ,
ಬಿಸಿಲ ಬೇಗೆ ಏಕೋ ಏನೋ ಇಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ,
ಬೆಳದಿಂಗಳು ಮೂಡಬಹುದೆಂಬ ಆಸೆಯೇ ನನಗಿಲ್ಲ!

ಈಗೀಗ ಯಾವ ಕರೆಗಂಟೆಗೂ ನಾನು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ,
ಎಷ್ಟು ತಟ್ಟಿದರೂ ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುವುದಿಲ್ಲ,
ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರೆ ಬೆಳಕು ಬರಬಹುದೆಂದು ನನಗನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ!

ಈಗೀಗ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವೇ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿಲ್ಲ,
ಪ್ರಪಂಚದ ಹಾಳು ರಗಳೆ ನನರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ,
ಅರ್ಥಾನರ್ಥಗಳ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನಾನೇ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ!

Feb 24, 2008


ಅಣು ಅಣುವಿನಿಂದ
ದ್ವೇಷ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು
ಬೀದಿ ನಾಯಿಯಂತೆ,

ಮತ್ತೆ ಬೆಳೆಯಬೇಕು
ತೆಂಗಿನ ಮರದಂತೆ
ಸುತ್ತ ಸಾವಿರಗರಿ ಚಾಚಿ
ಈ ವ್ಯಂಗ್ಯನುಡಿ
ಚುಚ್ಚು ಮಾತುಗಳ
ಸಿಡಿಲಿಗಂಜದೆ, ಕಾಲದೆಲ್ಲೆ ಮೀರಿ
ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಬೆಳಕಾಗಿ!


ನಾನೆಂದರೆ ಮೂಲತಃ ಒಬ್ಬ ಉಗ್ರಗಾಮಿ,
ಉಗ್ರ ಭಾವನೆಗಳೆಲ್ಲ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಗಾಮಿ!
ಮಹಾತ್ಮನ ಸೋಗು ಹಾಕಿ
ಸಹವರ್ತಿಗಳಿಂದ 'ಗಾಂಧಿ' ಎನಿಸಿಕೊಂಡವನ
ಒಳಗಿನ 'ಗಂಧಿ ' ಭಾವನೆಗಳು
ಕೇವಲ ನನಗಷ್ಟೆ ಗೊತ್ತು!


ಕೆಲವರಿಗೆ ಮಲಬದ್ಧತೆ
ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಅಜೀರ್ಣ ಭೇಧಿ!

Feb 18, 2008

ನನ್ನ ಕವನ

ಗುಲಾಬಿಯಲ್ಲ, ನಕ್ಷತ್ರವಲ್ಲ
ಗುಡುಗು ಸಿಡಿಲಂತೂ ಮೊದಲೇ ಅಲ್ಲ!

ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂರಲಿಕ್ಕಾಗದವನ ಒಳ ತುಡಿತ,
ಅದಕ್ಕಿಲ್ಲ ಸಮಾಜವ ತಿದ್ದುವ ಹರಿತ

ಸುಖವಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದವರನ್ನೆಚ್ಚರಿಸುವ ಗೂಬೆ ಕೂಗು,
ವಿವರಿಸುತ್ತ ಕೂರಲು ಅದರಲ್ಲಿ ಎಂಥದ್ದೂ ಇಲ್ಲ, ಮಣ್ಣಾಂಗಟ್ಟಿ!


ಆಸೆಯೇ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಮೂಲ
ಇದು ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ
ಮನಸ್ಸು ನಾಯಿ ಬಾಲ!

Feb 17, 2008


ಅವನು ಅರವತ್ತರ ಮುದುಕ,
ಸಂಜೆಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ವಾಕಿಂಗ್ ಹೊರಟಿದ್ದ
ನಾ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಟಿದ್ದೆ ಮನೆ ಕಡೆಗೆ,

ಅವ ನಕ್ಕ, ನಾ ನಗದೇ ಕೇಳಿದೆ,
"ಹೊರಟೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ?"
ಅವ ಹೇಳಿದ,
"ನಾ ನಡೆವೆ ಕತ್ತಲೆಯೆಡೆಗೆ
ನೀ ಮನೆಯತ್ತ ನಡೆ, ಅದುವೆ ಸರಿ
ಬೆಳಕಿದೆಯಲ್ಲಿ, ಬೆಳಕು ಸಾಕೆನಿಸಿತೆನಗೆ
ಹೊರಟೆ, ಹೊರಟೆ ನೀ ಹುಟ್ಟಿದಲ್ಲಿಗೆ !"

ಅವನ ಮಾತು, ನನಗರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ,
ಆಯಿತೆ ನಿಮಗೆ?


ಏನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗದು, ಏನೋ ದ್ವಂದ್ವ
ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳೆಲ್ಲ ಸಿಕ್ಕಾಗಿ ಕಂಡದ್ದು ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ ಚಿಹ್ನೆ!

ಮನಸೆಂಬುದು ಮುದುಡಿದ ತಾವರೆಯಂತಾದಾಗ
ಕಂಡದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಸಹಸ್ರ ವಿಪರೀತಾರ್ಥ!

ಅರಳದೆ ಮೂಲೆ ಸೇರುವ ಮನಸ್ಸು
ಸಿಟ್ಟು ಬರಿಸುತ್ತದೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ,
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಏಕಾಂತಪ್ರಿಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಹಂಕಾರ, ಗರ್ವ, ಹೆಮ್ಮೆ!

ಪ್ರಪಂಚದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಪರಿಹಾರ ಬಯಸುವ ಮನಸ್ಸು
ಏಕೋ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಾನೆ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ!


ಸಾವಿಲ್ಲದ ಸಾವೇ ನಿನ್ನ ಸಾವು ಕಂಡವರುಂಟೆ?
ಕಂಡವ ಸಾಯದಿರುವುದುಂಟೆ?
ಸಾವು, ಸಾವು, ಸಾವು, ನಾವೆಲ್ಲ ಸಾಯುವೆವು!

ಸತ್ತ ನಂತರ ಜೀವವಿಲ್ಲ, ಬರಿಯ ದೇಹ ಮಾತ್ರ
ಸಾಯುವ ಮೊದಲಿತ್ತು, ಸತ್ತ ನಂತರವಿಲ್ಲ, ಅರ್ಥವಾಗದ ಸೂತ್ರ!


ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಲು
ಜಗತ್ತೇ ಕತ್ತಲು, ಕಪ್ಪು
ಆದರೆ ಬೆಳಕೆ ಸುಳ್ಳು ಎಂದರೆ
ಅದು ನಿನ್ನ ತಪ್ಪು!


ಬಡತನದ ಮೇಲೆ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿಯುತ್ತಾರಂತೆ,
ವಿದೇಶಿ ಮದ್ಯ ಹೀರುತ್ತಾ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸುತ್ತಾರಂತೆ
ವರದಿಗಾರರು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ ಕಂತೆ ಕಂತೆ,
ಪ್ರಪಂಚವೆಂಬುದು ಸಮಯ ಸಾಧಕರ ಸಂತೆ!

ಹೊಟ್ಟೆಗಿಲ್ಲದವನ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರಥಮ ಬಹುಮಾನ
ಚಿತ್ರ ಬರೆದವನಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಸನ್ಮಾನ
ಹಸಿವಿನಿಂದ ನರಳಿದವನ ಬಾಯಿಗಿಷ್ಟು ಮಣ್ಣು,
ಅವನ ನೋವು ಕಾಣಲು ಯಾರಿಗು ಇಲ್ಲ ಕಣ್ಣು!

ಮನುಷ್ಯನ ಕಾಲಡಿ ನೆಲ, ತಲೆ ಮೇಲೆ ಬಾನು
ಕವಿತೆ ಕವಿಗಾಯಿತು, ಬಡವನ ಹೊಟ್ಟೆಗೇನು?
----ಎಂದೆಲ್ಲ ಬರೆದ ನಾನು,
ಕೊನೆಗೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನು?


ದೈವ ಬೇಕಿರುವುದು
ವರ್ಷ ವರ್ಷದ ಜಾತ್ರೆಗೆ
ತೀರ್ಥ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಯಾತ್ರೆಗೆ

ಯೋಗಿಗೆ ದೈವ ಬೇಡ,

ಬೇಕು ಅವನು ಭೋಗಿಗೆ!
ನಮ್ಮ ಮನೋರೋಗಿಗೆ,

ಧರ್ಮಾತ್ಮನ ಸೋಗಿಗೆ
ಮತ್ತೆ ಬಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ
ದೇವಾಲಯ ಸಮಿತಿಗೆ!

Feb 16, 2008


ಲೋಕವೆಲ್ಲ ನಾನೇ ನಾನು
ಕುಳಿತಿರುವೆ ಎಲ್ಲಿ ನೀನು?

ನಾನೆಂಬುದು ಸುಳ್ಳು ಎಂದವರು ಯಾರು?
ನೀನು, ಅವನು, ಲೋಕವೆಲ್ಲ ನನ್ನಿಂದಲೇ ಶುರು !

ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ದೈವ ನೀನು ಧೂಳಿಗಿಂತ ಕೀಳೆ?
ವೇದ, ಗೀತೆ, ಮಂತ್ರ ಪಠಿಸಲು ನನಗಿಲ್ಲ ವೇಳೆ!

ನಿನ್ನ ಅರಿಯಲಿಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಮೀರಬೇಕು
ಮನದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಬೇಡ , ಶೌಚವೊಂದೆ ಸಾಕು!


ದುಷ್ಟ ಮನವ ಮುಚ್ಚಲು ದುಬಾರಿ ಸೂಟು
ಕತ್ತಿಗೆ ಟೈ, ಕಾಲಿಗೆ ಸಾಕ್ಸ್, ಬೂಟು
ಮನದಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷ, ಸೇಡಿನ ಕತ್ತಿ, ಚೂಪು
ಒಳಗೆ ಕೊಳಕು, ಹೊರಗೆ ಸಜ್ಜನಿಕೆಯ ತೇಪು.


ಸಮಾಜದ ಗಣ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ
ದುಷ್ಟ ಮುಖದ ಮೇಲೆ
ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಲೆಂದು ಕುಳಿತದ್ದುಂಟು
ಹಾಗೆ ಕುಳಿತಾಗಲೆಲ್ಲ
ಹೋಗಿಯೇ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು ಕರೆಂಟು!


ನಿನ್ನ ಮರಣದ ದಿವಸ
ಹೂವು ಅರಳಲೇ ಇಲ್ಲ
ಕಡಲು ಮೊರೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ
ಮಳೆಯು ಹನಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ

ನಿನ್ನ ಮರಣದ ಬಳಿಕ
ನಾವು ನಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ
ಸುಳ್ಳು ಬೊಗಳುವುದಿಲ್ಲ
ಮನದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಮಮತೆ
ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹದ ಹಣತೆ

---- ಎಂದೆಲ್ಲ ಇವರು ಹೇಳಿದ್ದು
ನಿನ್ನಾಣೆಗೂ ನಿಜವಲ್ಲ!!


ಸುರುಳಿ ಮುಂಗುರುಳು
ಮೂಗು ಸಂಪಿಗೆ ಎಸಳು
ಹಲ್ಲು ದಾಳಿಂಬೆ ಬೀಜ
ಮೊಗವು ಅರಳಿದ ರೋಜಾ!

ಕಂಡ ದಿನದಿಂದ
ಊಟ ಸೇರಲಿಲ್ಲ
ನಿದ್ದೆ ಸುಳಿಯಲಿಲ್ಲ
ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ನನಗಭ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ,
ನಾ ಹೇಳಿದ್ದೊಂದೂ ನಿಜವಲ್ಲ!

ದಾಳಿಂಬೆ ಬೀಜ
ಮೊಗವು ಅರಳಿದ ರೋಜಾ
ಎಂದದ್ದೆಲ್ಲ ಬರಿಯ ಸುಳ್ಳು
ಘರ್ ಜಾಕೆ ಸೋ ಜಾ!

ಬ್ಯಾಚೆಲರ್ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ

ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ರಾತ್ರಿ
ಹಾಲು ಬೆಳದಿಂಗಳು
ನಿನ್ನ ಊರಿನ ಗಲ್ಲಿಗಳಲ್ಲಿ
ನಿನ್ನ ನೂರು ಮಕ್ಕಳು !


ಮಳೆ ಬಂದ ಮರುದಿನ
ರಸ್ತೆ ತುಂಬ ಕೆಸರು
ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹುಡುಗಿ ನಿನ್ನಿಂದ
ಆದಳಂತೆ ಬಸಿರು?!

ನನ್ನ ಕವಿತೆ

ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಹಾರುವುದು ಹದ್ದು
ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದು ಉದ್ದು
ಕವಿತೆ ಬರೆಯುವೆ ನಾನು ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಕದ್ದು
ಓದಿ ಸುಮ್ಮನಿರಿ, ಮಾಡದಿರಿ ಸದ್ದು!

Feb 12, 2008


ಬಾಲಕೃಷ್ಣ ಆ ಅಪರಿಚಿತ ಊರಿನ ಚಿಕ್ಕ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಬಿಸಿಲು ನೆತ್ತಿ ಸುಡುತ್ತಿತ್ತು, ಕೈ ಗಡಿಯಾರ ಗಂಟೆ ಹನ್ನೆರಡು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕೈ ಗಡಿಯಾರದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮುಖದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದವ ಬಸ್ಸಿನ ಹಾರ್ನ್ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದು ಮುಖವೆತ್ತಿದ. ಬಸ್ಸೊಂದು ಅವನಿಗೆ ಗುದ್ದಲೆಂಬಂತೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಒಂದು ಬದಿಗೆ ಸರಿದ, ನೆತ್ತಿ ಸುಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಸಿಲಿನಿಂದಾಗಿ ತಲೆ ನೋಯಲು ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಆತ ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡುತ್ತ ನಿಂತ. ಕುಂಟನೊಬ್ಬ ಆಗ ತಾನೆ ಬಂದ ಬಸ್ಸು ಹೋಗುವ ಸ್ಥಳದ ಹೆಸರನ್ನು ಕೂಗಿ ಕೂಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ , 'ಹತ್ತಕ್ಕೆ ಎರಡು' ಎಂದು ಕಿರುಚತೊಡಗಿದ್ದ.
ಅವನು ಸುತ್ತಲಿನ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕರಗತೊಡಗಿದ್ದ. ಮೈ ಮೇಲಿನ ಎಚ್ಚರ ಮೆಲ್ಲನೆ ಕಳೆದು ಹೋಗತೊಡಗಿತ್ತು, ಬಿಸಿಲು ಮತ್ತು ಗದ್ದಲದಿಂದಾಗಿ. ಅವನು ಪುನಃ ಗಡಿಯಾರದಲ್ಲಿ ಮುಖದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಕಣ್ಣೆತ್ತುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲೋ ನೋಡಿ ಮರೆತಂತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಅವನ ದೇಹವನ್ನೊರೆಸಿಕೊಂಡು ಮುಗ್ಗರಿಸಿ ಬೀಳುವಂತಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ನಡೆದ. ಕ್ಷಣಕಾಲ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮುಖವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿದ ಬಾಲಕೃಷ್ಣ ಪುನಃ ಕೈಗಡಿಯಾರ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮುಖ ಬಾಲಕೃಷ್ಣನ ಮನಸ್ಸಿಗಿಳಿದಿತ್ತು.

- ಬಾಲಕೃಷ್ಣ ಮುರುಗನೊಂದಿಗೆ ಹುಣಿಸೆ ಮರದ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಇಬ್ಬರೂ ಒಮ್ಮೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹುಣಿಸೆ ಮರಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ ನಡೆದರು.
ಹುಣಿಸೆ ಹಣ್ಣು ಕದ್ದು ಬೇಲಿ ಹಾರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತೋಟದ ಆಳುಗಳು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದರು. ಬಾಲಕೃಷ್ಣ ಮುರುಗನೊಂದಿಗೆ ಓಡಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಲಕೃಷ್ಣನ ಕಾಲಿಗೆ ಕಲ್ಲು ಸಿಕ್ಕಿ ಅವನು ಎಡವಿ ಬಿದ್ದು ಕಿರುಚಿದ, 'ಮುರುಗಾ...!'
- ಬಾಲಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಒಮ್ಮೆಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು. ಬೆವರಿದ್ದ ಮುಖವನ್ನು ಬೆಡ್ ಶೀಟಿನಲ್ಲಿ ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ಯೋಚಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದ, '' ಮುರುಗ, ಹೌದು, ಅವನೇ! ಇವತ್ತು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ನನಗೆ ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋದವ, ಬೀಳಲಿಕ್ಕಾದವ, ಮುರುಗನೇ ಸರಿ, ಹೌದು!''
ಮಲಗಿದ್ದಲ್ಲಿಂದ ದಡಕ್ಕನೆದ್ದು ಟೆಲಿಫೋನಿನ ಬಳಿ ನಡೆದು, ಮಿತ್ರ ಅನಂತನಿಗೆ ಕಾಲ್ ಹಚ್ಚಿದ. ಎಷ್ಟೋ ಸಮಯದ ಬಳಿಕ ಅನಂತ ರಿಸೀವರೆತ್ತಿ, ''ಹಲೋ.." , ಎಂದ ಬೇಸರದ ದನಿಯಲ್ಲಿ.
"ಹಲೋ, ನಾನು ಬಾಲಕೃಷ್ಣ... ಹೈಸ್ಕೂಲಿನ ನಮ್ಮ ಕ್ಲಾಸ್
ಮೇಟ್ ಮುರುಗ ಈಗ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ?" - ನಡುಗುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಲಕೃಷ್ಣ ಕೇಳಿದ.
"ಈ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು, ನೀನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ? ಅದನ್ನೇ ಅವನೂ ಮಾಡುತ್ತಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಯಮಲೋಕದಲ್ಲಿ! "- ಅನಂತ ಗೊಗ್ಗರು ದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ.
"ಅಂದರೆ... ಅಂದರೆ...."- ಬಾಲಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತಷ್ಟು ನಡುಗತೊಡಗಿದ್ದ.
"ಅವನು ಸತ್ತು ತಿಂಗಳ ಮೇಲಾಯಿತು ... ಬಸ್ accident ನಲ್ಲಿ. " - ಅನಂತ ಹೇಳಿದ, "ಏಕೆ?"
ಬಾಲಕೃಷ್ಣ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ, ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿ ಬಿದ್ದ.

Jan 16, 2008