Jan 28, 2014

ಈಜು

ಅದೊಂದು ನತದೃಷ್ಟ ರಾತ್ರಿ ಪೂಣಚ್ಚನವರು ಮೊದಲು ಎಡಗೈ ನೋವೆಂದೂ , ಮತ್ತೆ ಎದೆ ನೋವೆಂದೂ ನರಳತೊಡಗಿದವರು ಅವರ ಪತ್ನಿ ಪ್ರಮೀಳಾ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ಮೊದಲೇ ಹೆಣವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟರು. ಸಾಯುವ ವಯಸ್ಸಲ್ಲ ಪೂಣಚ್ಚನವರದ್ದು. ಹಿಂದಿನ ತಿಂಗಳಷ್ಟೇ ನಲವತ್ತೆರಡು ತುಂಬಿತ್ತು. ಮಗ ಈಗಷ್ಟೇ ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದ. ಕಾಫಿ ತೋಟದ ಬೇಲಿ ಬಲಪಡಿಸಬೇಕು, ಪಕ್ಕದ ತೋಟದವ ಕದಿಯುತ್ತಾನೆ, ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ತೋಟದಲ್ಲಿದ್ದು ಕಾಯಲೊಬ್ಬ ನಂಬಿಕಸ್ಥನನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು ಎಂದೆಲ್ಲ ತಲೆ ತುಂಬ ನಾಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದವರು ಒಮ್ಮೆಗೆ ಶವವಾಗಿ ನಡುಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಕೊಂಡು ಹಾರಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ದುಶ್ಚಟಗಳೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಮದ್ಯಸೇವನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಅಷ್ಟೆ. ಕಾಯಿಲೆಗಳೂ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎದೆನೋವೆಂದು ನರಳಿದವರು ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿದಾಗ, ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ನೆರವಿನಲ್ಲಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸಾಗಿಸಿದರೆ, 'ಸತ್ತು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಾಯಿತು. Heart attack ಆಗಿದೆ.', ಎಂದು ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣ ಹೇಳಿದರು ವೈದ್ಯರು. ಯಾವ ಕಾಯಿಲೆಯೂ ಇಲ್ಲದವರು ಕೊನೆಗೆ ಸಾಯಲಿಕ್ಕೆ ಹೃದಯದ ಬಡಿತ ನಿಲ್ಲುವುದೇ ಕಾರಣ. ಹೃದಯ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ಕಾರಣಗಳು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಾವಂತೂ ಆಗಿ ಹೋಯಿತು. ಪ್ರಮೀಳಾಗೆ ಆಕಾಶ ಕಳಚಿ ಬಿದ್ದಂತಾಯಿತು. ಹೊರ ಪ್ರಪಂಚದ ಸಂಪರ್ಕವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಪ್ರಮೀಳಾ ದಾಂಪತ್ಯದ ಅಷ್ಟೂ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಕಳೆದಿದ್ದರು. ಪತಿ, ಮಗ ಮತ್ತು ಮನೆ - ಇಷ್ಟರ ಆಚೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸು-ಬುದ್ಧಿ ಎಂದೂ ಓಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಪೂಣಚ್ಚನವರು ಅದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೀಗ ಪ್ರಮೀಳಾರನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟು ತಾವು ಬದುಕಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ನಡೆದುಬಿಟ್ಟರು. "ನನಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು.", ಎಂದು ಪ್ರಮೀಳಾ ತಮ್ಮ ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ತಲೆಯಿಟ್ಟು ಅತ್ತರು. 
*******************************************************************************************
ಎರಡು ಮೂರು ತಿಂಗಳು ದುಃಖದಲ್ಲೇ ಕಳೆದು ಹೋಯಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ಹಣ್ಣಾಗಿತ್ತು, ಕುಯ್ಯಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಆದದ್ದಾಗಲಿ ಎಂದು ಕಂಟ್ರಾಕ್ಟರ್ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದರು. ಅವನು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಇವರ ಕೈಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಕಾಫಿ ಕುಯ್ಯಿಸಿ, ಒಣಗಿಸಿ ಮಾರಿಕೊಂಡ. ಅವನು ಕೆಲಸ ತೆಗೆಯುವ ರೀತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಗಮನಿಸಿದರು ಪ್ರಮೀಳಾ. ಗಿಡಗಳ ನಡುವೆ ಓಡಾಡುವುದು, ಕೆಲಸಗಾರರ ಮಾತು-ಗದ್ದಲ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಬುಟ್ಟಿಯಿಂದ ಚೀಲಕ್ಕೆ ಕೆಲಸಗಾರರು ಕಾಫಿ ತುಂಬಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದು - ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಮ್ಮದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸತೊದಗಿದರು ಪ್ರಮೀಳಾ. ಪತಿಯ ಸಾವಿನ ದುಃಖದಿಂದ ಕ್ಷಣಿಕ ಬಿಡುಗಡೆ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು ಕಾಫಿ ತೋಟದ ನಡುವಿನ ಓಡಾಟ. ಕೆಲಸದವಳಲ್ಲೊಬ್ಬಳು ಹಸುಗೂಸೊಂದನ್ನು ತರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕಾಫಿ ಗಿಡವೊಂದಕ್ಕೆ ಹಳೆಯ ಸೀರೆಯನ್ನು ನೇತುಹಾಕಿ ಅದರಲ್ಲೇ ಮಗುವನ್ನು ಮಲಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮಗು ಅತ್ತರೆ ಅಲ್ಲೇ ಗಿಡದ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಲುಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕಾಫಿ ಗಿಡಕ್ಕೆ ನೇತು ಹಾಕಿದ ಸೀರೆಯೇ ತೊಟ್ಟಿಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಗು ಅಲ್ಲೇ ನಿದ್ದೆ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರಮೀಳಾ ತಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಂದೆಯ ತೋಟದಲ್ಲೂ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿದ್ದರು. ವರ್ಷಗಳು ಉರುಳಿದರೂ ಪ್ರಪಂಚ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ ಅನಿಸಿತು. ಅದೇ ತೋಟ, ಅದೇ ಕಾಫಿ, ಅದೇ ಕೆಲಸಗಾರರು. ಹೇಗೋ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಕೆಲಸಗಾರರು. ಸುಖ-ದುಃಖ ಎಂದೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸಲು ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ. ಅಂದಿನ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ ಅಂದಿನ ಊಟ ಸಿಕ್ಕರೆ, ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಾರಾಯಿ ಕುಡಿದು ಕೋಪ, ಕಿರುಚಾಟ, ಗದ್ದಲ ಮುಗಿಸಿ ಮಲಗಿದರೆ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಾ ನಿದ್ದೆ! ಮತ್ತೆ ಮರುದಿನ ಮೈ ಬಗ್ಗಿಸಿ ಕೆಲಸ. ತಮಗೆ ಮೋಸವಾದರೂ, ಅನ್ಯಾಯವಾದರೂ ಅರಿವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆಲ್ಲ ಯೋಚನೆಯೇ ಮಾಡದೆ ಬದುಕುವುದು ವರವೇ, ಶಾಪವೇ? ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು! ಜೀವನವಂತೂ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಂಡರು ಪ್ರಮೀಳಾ. ಸಾವು-ನೋವು, ದುಃಖ, ಬೇಸರ, ಅನಾರೋಗ್ಯ - ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಬದುಕು ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಕಾಫಿ ತೋಟದ ನಡುವೆ ಕೆಲಸಗಾರರನ್ನು ನೋಡನೋಡುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಕಲಿತುಕೊಂಡರು ಪ್ರಮೀಳಾ. 

ಕಾಫಿಯ ಕೆಲಸವೆಲ್ಲ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ತಾವೇ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿದ ಪ್ರಮೀಳಾ ಕಂಟ್ರಾಕ್ಟರ್ ಏನಿಲ್ಲವೆಂದರೂ ಒಂದು ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ಲಾಭ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಕಂಡುಕೊಂಡರು. ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ ಕಂಟ್ರಾಕ್ಟರ್ ಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಬಾರದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಕಾಫಿ ಕುಯ್ಯಲು ಬಂದಿದ್ದ ಕುಟುಂಬವೊಂದನ್ನು ತಮ್ಮ ತೋಟದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರು. ತೋಟದ ಕಾವಲಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಅವರದೆಂದು ಒಪ್ಪಿಸಿದರು. ಬೇಲಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಭದ್ರಪಡಿಸುವ ಕೆಲಸ ಅವರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದರು. ಕಂಟ್ರಾಕ್ಟರ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಒಂದು ಲಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಹದಿನೈದಿಪ್ಪತ್ತು ಸಾವಿರ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ಬೇಲಿಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ತಂತಿ ಹಾಕಿಸಿದರು. ಬೇಲಿಯ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ನೆಡಿಸಿದರು. 

ಮಗ ಬೋಪಣ್ಣ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ತಂದೆಯ ಮರಣದ ನಂತರ ತನ್ನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ. ಪ್ರಮೀಳಾ ತೋಟದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತಾವು ದುಃಖ ಮರೆತಂತೆ ಮಗನಿಗೂ ಏನಾದರೂ ದಾರಿ ತೋರಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದವರು ಶೆಡ್ಡಿನ್ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಪೂಣಚ್ಚನವರ ಸ್ಕೂಟರನ್ನು ತೊಳೆದು ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡಿದರು. ಮಗನನ್ನು ಕರೆದು, "ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡು", ಎಂದರು. ಬೋಪಣ್ಣ ಸ್ಟಾರ್ಟರ್ ಒದ್ದು ಎಂಜಿನ್ ಚಾಲೂ ಮಾಡಲು ನೋಡಿದ. ಆಗಲಿಲ್ಲ. ನಿಲ್ಲಿಸಿದಲ್ಲೇ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಒಣಗಿ ಆವಿಯಾಗಿರಬಹುದೆಂದು ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಟ್ಯಾಂಕ್ ನೋಡಿದ. ಸ್ವಲ್ಪ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಇತ್ತು. ಸ್ಕೂಟರನ್ನು ಒಂದು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಬಗ್ಗಿಸಿದ, ಅಪ್ಪ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ. ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ಬಾರಿ ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದಾಗ ಸ್ಕೂಟರ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಆಯಿತು. ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಅಮ್ಮನನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಗ. ಅಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಿಂದ ಮಗನನ್ನು ನೋಡಿದರು. 

ಮುಂದಿನ ಒಂದು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಮಗ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ತಾಯಿ ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಸ್ಕೂಟರ್ ಸರಾಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. 
***************************************************************************************************

ಮಗ ಓದು ಮುಂದುವರೆಸಲು ಬೆಂಗಳೂರು ಸೇರಿಕೊಂಡ. ದೊಡ್ಡ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರೇ ಇರುವುದು ಬೇಸರವಾಗಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ತಾಯಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಕರೆಸಿಕೊಂಡರು. ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬಿಡುವಿಲ್ಲದೆ ಓಡಾಡಿದರೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಒಂಟಿಭಾವ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ನಿದ್ದೆ ಬರುವವರೆಗೂ ಪೂಣಚ್ಚನವರ ನೆನಪು, ನಿದ್ದೆ ಆವರಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕನಸಿನಲ್ಲೂ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಪೂಣಚ್ಚ ದೇವರಂಥ ಮನುಷ್ಯ. ಬದುಕಿರುವವರೆಗೂ ನನಗೆ ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವ ತಲೆಬಿಸಿಗಳೂ ತಾಕದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ನಡುನೀರಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಪ್ರಪಂಚದೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡಲು ಬಿಟ್ಟು ತಾವು ಬದುಕಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ನಡೆದುಬಿಟ್ಟರು. ನನಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಹೀಗೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೋಗುವ ಯೋಜನೆ ಇದ್ದರೆ, ನನ್ನನ್ನು ಮೊದಲೇ ತಯಾರು ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಪ್ರಪಂಚದ ತಲೆಬಿಸಿಗಳನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಡಬಾರದಿತ್ತು. ಅಲ್ಲೂ ಮೋಸ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಹೆಂಗಸಿಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ಏನು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಉಡಾಫೆಯೇ? ಅಥವಾ ನಿಜಕ್ಕೂ ನನ್ನ ಬಗೆಗಿನ ಕಾಳಜಿಯೆ? ಗಂಡಸು ತಾನೇ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕು, ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವಮಾನ ಎಂದು ತಿಳಿದರೆ? ಎಲ್ಲಿಗೂ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಹೋದವಳಲ್ಲ ತಾನು. ಎಲ್ಲಿಗಿದ್ದರೂ ಅವರು ಸ್ಕೂಟರಿನಲ್ಲಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾವ ದಿನವೂ ನನ್ನನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟವರಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯಾಣಗಳಲ್ಲೂ ಜೊತೆಗೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಜೀವನಯಾನದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಲು ಬಿಟ್ಟು ತಾವು ಹೊರಟು ಹೋದರು. ಮೋಸವಲ್ಲದೆ ಏನಿದು! ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಒಂಟಿಭಾವ ತೀರಾ ಕಾಡಿದಾಗ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಅತ್ತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಪ್ರಮೀಳಾ, ಪಕ್ಕದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ ತಾಯಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ. ಪಾಪ, ಗೊತ್ತಾದರೆ ಅವರಾದರೂ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ! ಅವರೂ ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗಂಡನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವರೇ. ಅವರೂ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಅಳಬೇಕಷ್ಟೆ!

ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರಮೀಳಾರ ಅಣ್ಣಂದಿರಿಬ್ಬರೂ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು. ಪೂಣಚ್ಚನವರು ತೀರಿಕೊಂಡಾಗ ಬಂದವರು ಮತ್ತೆ ಬಂದದ್ದು ಈಗಲೇ. ಏನೋ ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಚಾರವೇ ಇರಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡ ಪ್ರಮೀಳಾ ಅದೇನಿರಬಹುದೆಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ಕಾಫಿ-ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟು ಉಪಾಚಾರ ಮಾಡಿದರು. ತಾಯಿ ಕಾವೇರಮ್ಮ ಕೂಡ ಯಾವುದರದ್ದೋ ಸುಳಿವು ಸಿಕ್ಕಿದಂತೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ತಿಂದು, ಕಾಫಿ ಕುಡಿದ ನಂತರ ದೊಡ್ಡ ಅಣ್ಣ ಕರುಂಬಯ್ಯ ಒಮ್ಮೆ ಕೆಮ್ಮಿ ಗಂಟಲು ಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. ಬಳಿಕ ಚೆಂಗಪ್ಪನತ್ತ ನೋಡಿದ. ಚೆಂಗಪ್ಪ 'ಶುರು ಮಾಡು' ಎಂಬಂತೆ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟ. ಕರುಂಬಯ್ಯ, "ಪ್ರಮೀಳಾ, ನೀನೇನೋ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೀಯ. ನೀನು ದಿನವಿಡೀ ಹೊರಗೆ ಓಡಾಡೋಳು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನೀನು ಹೊರಗಿರುವಾಗ ಏನಾದ್ರೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಆದ್ರೆ, ಯಾರಿದ್ದಾರೆ ಇಲ್ಲಿ? ನೀನೇ ನೋಡು, ಪೂಣಚ್ಚ ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾಗಿದ್ದ, ಆದರೆ ನಿನಗೆ ಉಳಿಸ್ಕೊಳೋಕೆ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ, ಹೇಗೆ ಅಂತ ಹೇಳೋಕೆ ಆಗೋಲ್ಲ...", ಎಂದ.
ತಾಯಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಅವರದೇ ಸಾವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿದ್ದು ಪ್ರಮೀಳಾಗೆ ಸರಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ತಾಯಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಣ್ಣಂದಿರಿಗೆ ಒಮ್ಮೆಗೆ ಕಾಳಜಿ ಉಕ್ಕಿದ್ದರ ಕಾರಣವೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಇದು ಯಾವುದಕ್ಕೋ ಪೀಠಿಕೆ ಇರಬೇಕು. ತಾಯಿಯ ಬಗೆಗಿನ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಬಂದ ಮಾತುಗಳಲ್ಲ ಇವು. ಕ್ಷಣ ಕಾಲ ಯೋಚಿಸಿದ ಪ್ರಮೀಳಾಗೆ ಕಾರಣ ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು.
"ಅಣ್ಣಾ, ಆಸ್ತಿ ಪಾಲು ಮಾಡುವುದಾದರೆ ಮಾಡಿ. ಅಮ್ಮ ಇಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ ಅನ್ನೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲು ಕೇಳುವವಳಲ್ಲ ನಾನು. ನನಗೆ ಬೇಕಾದ್ದು ನನ್ನ ಗಂಡ ಮಾಡಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅಪ್ಪನ ಆಸ್ತಿ ನೀವೇ ಪಾಲು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ."
ಕರುಂಬಯ್ಯ, ಚೆಂಗಪ್ಪ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಪಿಚ್ಚೆನಿಸಿತು. ಇವರ ತಂದೆ ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಆಸ್ತಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಚೆಂಗಪ್ಪನಿಗೆ ಮದುವೆಯಾದ ಬಳಿಕ ಅವನ ಹೆಂಡತಿಗೂ ಕರುಂಬಯ್ಯನ ಹೆಂಡತಿಗೂ ಸರಿ ಬರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ತಂದೆಯ ಜೀವವಿರುವವರೆಗೂ ಆಸ್ತಿ ಪಾಲು ಮಾಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಚಕಾರವೆತ್ತುವ ಧೈರ್ಯ ಯಾರಿಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪಾಲು ಮಾಡುವುದಾದರೆ ಪ್ರಮೀಳಾಳಿಗೂ ಸಮಪಾಲು ಕೊಡಬೇಕು. ಈಗಂತೂ ತಾಯಿ ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾಳೆ, ಪ್ರಮೀಳಾ ಪಾಲು ಕೇಳಿಯೇ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಯಾವುದಾದರೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ತಪ್ಪಿತಸ್ಥೆಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಆವಳ ಮೇಲೆ ಕಿರುಚಾಡಿ, ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಪಾಲು ಬೇಡವೆಂದು ಅವಳೇ ಹೇಳುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರಿಬ್ಬರೂ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದರು. ಹೇಗೆ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕಲ್ಪನೆಯಿರದಿದ್ದರೂ, ಗದರಿಸುವುದು, ಕಿರುಚಾಡುವುದು, ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡುವುದೆಲ್ಲ ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಸಲೀಸಾಗಿ ಒಲಿದಿತ್ತಾದ್ದರಿಂದ ಏನೋ ಒಂದು ದಾರಿ ತೋಚುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಪ್ರಮೀಳಾ ತಮ್ಮನ್ನು ಮೀರಿಸಿದ್ದು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ.
"ಯಾವುದನ್ನ ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧ ಕಟ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ ನೀನು! ನಾನು ಹೇಳ್ತಿರೋದೇನು, ನೀನು ಹೇಳ್ತಿರೋದೇನು?", ಎಂದು ಕಿರುಚಾಡತೊಡಗಿದ ಕರುಂಬಯ್ಯ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕರುಂಬಯ್ಯ ಚೆಂಗಪ್ಪರಿಬ್ಬರೂ ಮುಖ ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡರು.
"ಕೊಬ್ಬು ಇವಳಿಗೆ. ಗಂಡ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಇವಳದ್ದೇ ರಾಜ್ಯಭಾರ. ಇವಳು ಆಡಿದ್ದೇ ಆಟ. ಹಾಳು ಮುಂಡೆ!", ಎಂದು ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಅಸಹಾಯಕರಂತೆ ಗದ್ದಲ ಎಬ್ಬಿಸಿದರು ಇಬ್ಬರೂ.
ಪ್ರಮೀಳಾಗೆ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರೇ ತನ್ನನ್ನು ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಅಂದದ್ದು ವೇದನೆಯಾಯಿತು. ಆದರೂ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ, "ಇಬ್ಬರೂ ಹೊರಗೆ ನಡೀರಿ. ಯಾವತ್ತೂ ಈ ಕಡೆ ತಲೆ ಹಾಕಬೇಡಿ. ಆಸ್ತಿ ಪತ್ರಕ್ಕೆ ಯಾವ signature ಬೇಕಿದ್ರೂ ಹಾಕ್ತೀನಿ. ನನಗೆ ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕಿಲುಬು ಕಾಸೂ ಬೇಡ. ಈಗ ಇಬ್ರೂ ಇಲ್ಲಿಂದ ದಾಟಿ.", ಎಂದರು ದನಿ ಎತ್ತರಿಸಿ. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಕಿರುಚುತ್ತಲೇ ಹೊರಗೆ ಹೋದರು. ಧಡಾರನೆ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿದ ಪ್ರಮೀಳಾ ಸೋಫಾದಲ್ಲಿ ಕುಸಿದು ಕುಳಿತು ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಅಳತೊಡಗಿದರು - "ಹಾಳು ಮುಂಡೆ ಅಂತ ಅಣ್ಣಂದಿರೇ ಹೇಳುವಂತ ತಪ್ಪು ನಾನೇನು ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ!"
ಕಾವೇರಮ್ಮ ಮಗಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು.
******************************************************************************************************

ಪ್ರಮೀಳಾ ಊಹಿಸಿದಂತೆಯೇ ಆಯಿತು. ಆಸ್ತಿ ಪಾಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಕರುಂಬಯ್ಯ ಚೆಂಗಪ್ಪರು ಎರಡು ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ತಾತನ ಕಾಲದ ಐನ್ ಮನೆಯನ್ನು ಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ಮುರಿದು ಇಂದಿನ ಶೈಲಿಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಕರುಂಬಯ್ಯ. ಚೆಂಗಪ್ಪ ತನಗೆ ಬಂದ ಪಾಲಿನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಮನೆಯೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ. ಪ್ರಮೀಳಾಗೆ ಅಣ್ಣಂದಿರ ಸಂಬಂಧವೂ ಕಳೆದು ಹೋಯಿತು. ತವರುಮನೆ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಇಲ್ಲದಾಯಿತು. ತಾಯಿಯಷ್ಟೆ ಉಳಿದರು, ಮಗಳೊಂದಿಗೆ.

ಬದುಕು ಉರುಳಿತು. ಮಗ ಓದು ಮುಗಿಸಿ ಕೆಲಸ ಹಿಡಿದ. ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬಂದಿರಲು ಹೇಳಿದ. ಪ್ರಮೀಳಾ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಬದುಕು ಇರುವುದು ಇಲ್ಲಿ. ಈ ತೋಟ, ಮನೆ, ತಾನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಕೆಲಸ - ಇದಿರುವುದರಿಂದಲೇ ತಾನಿರುವುದು. ಇದಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ತಾನೂ ಇಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಒಂದೆರಡು ದಿನವಿದ್ದು ಮಗನಿಗೆ ಮನೆ ಮಾಡಲು ಬೇಕಿದ್ದ ಸಿದ್ಧತೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು ಬಂದರು. ಮಗ ಪ್ರಪಂಚದೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡಲು ಸನ್ನದ್ಧನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ತನ್ನ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ತಾನು ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೊಂದು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿದರೆ ಅವನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪಾತ್ರ ಮುಗಿದಂತೆ. ಬದುಕು ಹೇಗೂ ಉರುಳುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಕಲಿತುಕೊಂಡು, ಎಂದಿನ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ಇದ್ದು ಬಿಡಬಹುದು.

ಪ್ರಮೀಳಾ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕ್ಲಾಸ್ ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಪೂಣಚ್ಚ ಯಾವತ್ತೂ ಕಾರಾಗಲೀ, ಜೀಪಾಗಲೀ ಕೊಂಡುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ಕೂಟರ್ ಅಷ್ಟೇ ಇತ್ತು ಓಡಾಟಕ್ಕೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಕ್ಲಚ್ಚು, ಬ್ರೇಕು, ಗೇರು ಎಂಬುದೆಲ್ಲ ಸ್ವಲ್ಪ ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟಿತು ಪ್ರಮೀಳಾಗೆ. ಆದರೆ ಕಲಿತೇ ಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ಹಟದ ಮುಂದೆ ಕಾರು ಇವರಿಗೆ ಶರಣಾಯಿತು. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಸಲೀಸಾಗಿ ಓಡಿಸಲು ಕಲಿತ ಪ್ರಮೀಳಾ ಸೆಕೆಂಡ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಮಾರುತಿ ಒಂದನ್ನು ಒಂದೂವರೆ ಲಕ್ಷಕ್ಕೆ ಖರೀದಿಸಿದರು. ತಾಯಿಯನ್ನು ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಮಡಿಕೇರಿ, ಕುಶಾಲನಗರ ಎಂದೆಲ್ಲ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗಿ ಬಂದರು. ತಾಯಿ ಕಾವೇರಮ್ಮ, "ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ಹಾಗೆ ಇದ್ದೆ ನೀನು. ಈಗ ನೋಡು, ಹೇಗೆ ಹದ್ದಿನ ಹಾಗೆ ಹಾರಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ!", ಎಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಗಂಡ ಸತ್ತ ಬಳಿಕ ಪ್ರಮೀಳಾ ಮಗನಿಗೆ  ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಹೊರಿಸಿ ತಾನು ಮತ್ತೆ ಗೂಡು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು. ಮಗನಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದ ಬಳಿಕ ಅಲ್ಲೇ ಹೋಗಿ ಇರಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಪ್ರಮೀಳಾ ಯಾವುದರಲ್ಲೂ, ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳದೆ ತಾನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ  ನಿಂತಳು ಎಂದುಕೊಂಡರು ಕಾವೇರಮ್ಮ.
******************************************************************************************************

ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಕಾಫಿ ಕುಯ್ಯಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಾರಿಗಿಂತ ಜೀಪೇ ತನಗೆ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕೆ ಬರುವುದು ಎಂದರಿತ ಪ್ರಮೀಳಾ ಕಾರನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮಗನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ತಾವೊಂದು ಜೀಪು ಕೊಂಡುಕೊಂಡರು. ಜೀಪು ಕಾರಿಗಿಂತ ಒರಟು, ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ ಎನಿಸಿತಾದರೂ ಕಾರಾದರೂ ತನಗೆಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು, ಅದೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಲಿತದ್ದು ತಾನೇ, ಇದನ್ನೂ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಕಲಿತರಾಯಿತು ಎಂದುಕೊಂಡರು.

ತೋಟದಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗುವಾಗೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಮೀಳಾರ ಹಳೆಯ ಗೆಳತಿ - ಮದುವೆಯಾಗಿ ಬಂದಾಗ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದವಳು, ಬಳಿಕ ಗಂಡನಿಗೆ ವರ್ಗವಾದಾಗ ಬೇರೆಲ್ಲೋ ಹೋದವಳು - ಮಂಗಳಾ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದಳು. ಜೀಪು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, "ಮಂಗಳಾ", ಎಂದು ಕೂಗಿದರು ಪ್ರಮೀಳಾ.ಹೆಣ್ಣು ದನಿ ಜೀಪಿನ ಚಾಲಕನ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವುದೆಂದು ಗುರುತಿಸಲು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಹಿಡಿಯಿತು ಮಂಗಳಾಗೆ. ಹಾಗೂ ಆ ದನಿಯ ಒಡತಿ ಪ್ರಮೀಳಾ ಎಂಬುದನ್ನು ನಂಬದಾದಳು! ಉಭಯ ಕುಶಲೋಪರಿಯಾ ಬಳಿಕ, "ನಡಿ ಮನೆಗೆ.", ಎಂದರು ಪ್ರಮೀಳಾ. ಮಂಗಳಾ ಒಪ್ಪಿದಳು, ಬಹು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಸಿಕ್ಕಿದ ಗೆಳತಿಯೊಂದಿಗೆ ಏನೇನೋ ಮಾತಾಡುವುದಿತ್ತು, ಅವಳಿಗೂ.

ಶೆಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಜೀಪು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಇಬ್ಬರೂ ಮನೆಯೊಳಗೆ ನಡೆದರು. ಕಾವೇರಮ್ಮ ನಿಂಬೆ ಹಣ್ಣಿನ ಶರಬತ್ತು ಮಾಡಿದರು. ಪ್ರಮೀಳಾ ಪೂಣಚ್ಚರ ಸಾವು, ಮಗ ಓದು ಮುಗಿಸಿ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಹಿಡಿದದ್ದು, ಅಣ್ಣಂದಿರೊಂದಿಗಿನ ತಮ್ಮ ಮನಸ್ತಾಪ - ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿದರು ಮಂಗಳಾಗೆ. ಅವಳೂ ತನ್ನ ಗಂಡನ ಕತೆ, ಮಗಳ ಮದುವೆ, ಅಳಿಯನ ದೌಲತ್ತು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು.

ಇಷ್ಟು ಮಾತಾದ ಬಳಿಕ ಇಬ್ಬರೂ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತರು. ಮಂಗಳಾ ತಾನು ಮೊದಲು ನೋಡಿದ್ದ ಪ್ರಮೀಳಾಳೇ ಬೇರೆ, ಈಗ ತನ್ನ ಮುಂದಿರುವ ಪ್ರಮೀಳಾಳೇ ಬೇರೆ ಎಂದುಕೊಂಡಳು. "ಪ್ರಮೀಳಾ, ನೀನು ಮೊದಲು ಎಷ್ಟು ಮುಗ್ಧೆಯಾಗಿದ್ದೆ! ಪೆದ್ದಿ ಅಂತಾನೇ ಹೇಳಬಹುದು, ಹಾಗಿದ್ದೆ. ಈಗ ಎಷ್ಟು ಬದಲಾಗಿದ್ದೀಯ! ಹೇಗೆ ಇದೆಲ್ಲ? ನನಗಂತೂ ನಂಬೋಕೇ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ. ಹೇಗೆ?", ಎಂದಳು ಮೆಚ್ಚುಗೆ, ಆಶ್ಚರ್ಯ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಬೆರೆಸಿ.

ಪ್ರಮೀಳಾ ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದರು - ಮದುವೆಯ ನಂತರ ನಾನು ಹೊರ ಪ್ರಪಂಚ ನೋಡೇ ಇಲ್ಲ. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನೋಡಿದ್ದೆಷ್ಟೋ ಅಷ್ಟೆ. ಗಂಡ ನನ್ನನ್ನು ಗೂಡಿನಲ್ಲಿಟ್ಟು ಸಾಕಿದರು. ಪೂಣಚ್ಚ ದೇವರಂಥ ಮನುಷ್ಯ, ಅದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಪೆದ್ದಿಯ ಹಾಗೆ ಸಾಕಿ ಮೋಸ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಮತ್ತೆ ನಡುನೀರಿನಲ್ಲಿ  ಕೈಬಿಟ್ಟು ಮೋಸ ಮಾಡಿದರು. ಪ್ರವಾಹ ಈಜು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾವ ಘಟನೆಯೂ ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯದೂ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಕೆಟ್ಟದ್ದೂ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೆಲ್ಲ ನಾವು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ. ಪೂಣಚ್ಚ ದೇವರಂಥ ಮನುಷ್ಯ. ಆದರೆ ಅವರು ಸತ್ತ ನಂತರವೇ ನನ್ನ ಬದುಕು ಪ್ರಾರಂಭವಾದದ್ದು೧ ಯಾರ ಯಾರ ಬದುಕಿನ ಕೀಲಿ ಕೈ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುತ್ತದೋ! ಒಂಟಿತನ ಕಾಡಿಯೇ ಕಾಡುತ್ತದೆ, ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬದುಕು ಹೇಗೋ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ. ಅಳು-ನಗು, ಸುಖ-ದುಃಖ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಬದುಕು ಕಾಯುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರವಾಹ ಈಜು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನೂ ಕಲಿತೆ.
ಮಂಗಳಾಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಪ್ರಮೀಳಾ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕರು ಅಷ್ಟೆ.
(ಮುಗಿಯಿತು)
*ಐನ್ ಮನೆ - ಕೊಡಗಿನಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಿಕರಿಂದ ಬಂದ ಮನೆಯನ್ನು ಐನ್ ಮನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ವಿಕೀಪೀಡಿಯದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಾಹಿತಿ ಇದೆ - http://en.wikipedia.org/wiki/Ainmanes
************************************************************************************************

Jan 16, 2014

ಇಲ್ಲಿ ದಾವಣಗೆರೆಯವರು ಇದ್ದಾರಾ?

 ಕುಮಾರ ಬನಶಂಕರಿ ಎರಡನೇ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಮನೆಯೊಂದನ್ನು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಹಿಡಿದು ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಮದುವೆಗೆ ಮೊದಲು ಮಡಿವಾಳದ ಕೊಳಕು ಗಲ್ಲಿಯೊಂದರ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ತಾರಸಿಯ ಮೇಲೆ ಶೀಟು ಹೊದಿಸಿದ್ದ ಬೆಂಕಿಪೊಟ್ಟಣದಂಥ ಮನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಬಾಡಿಗೆಗಿದ್ದ ಕುಮಾರ. ಸಂಜೆ ಕೆಲಸ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದವ ಮೌನವಾಗಿ ಬೆಂಕಿಪೊಟ್ಟಣವನ್ನು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಇವನ ಮನೆಯಲ್ಲದ ಮನೆ ನಾಲ್ಕನೇ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿ ನಾಲ್ಕನೇ ಮಹಡಿ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕುಮಾರನಿಗೆ ಪ್ರಪಂಚದಿಂದ ಬೇರೆಯಾದ ಭಾವ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಪ್ರಪಂಚದಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿಕೊಂಡವನು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮನೆ ಬದಲಾಯಿಸಿದ ಮೇಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ. ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತುಕತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಾತನಿಗೆ ಕೆಂಪು ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾದ ಬಣ್ಣ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ವಾರದ ಏಳೂ ದಿನ ಕೆಂಪು ಟೀ-ಶರ್ಟ್ ಒಂದನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಅವರ ಕಾರು ಕೆಂಪು ಮಾರುತಿಯಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಕುಮಾರ ಈ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದನೇ ಹೊರತು ಯಾವತ್ತೋ, "ನಿಮ್ಮ ಇಷ್ಟದ ಬಣ್ಣ ಯಾವುದು?", ಎಂದು ಕೇಳಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡದ್ದಲ್ಲ!

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕುಮಾರ ತನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ತನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆಯೇ ಕೋಟೆಯೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆ ಕೋಟೆ ಅವನಿಗೆ ಭದ್ರತೆ ಒದಗಿಸುತ್ತಿತ್ತೋ ಅಥವಾ ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ಇಟ್ಟಿತ್ತೋ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಆಗಾಗ ಮೂಡಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನಂಥ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕೋಟೆಯಿದ್ದರೂ ಕಡಿಮೆಯೇ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳಲ್ಲಿ, ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಲ್ಲಿ, ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಭಾವನೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಗಳೇ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ  ತಾನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಭಿನ್ನನಲ್ಲ ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. 
*********************************************************************************
ಕುಮಾರ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಇದ್ದ ಮನೆಯ ಯಜಮಾನರು ಮುಂಬೈಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರ ಕಾಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಹನ್ನೆರಡು ಸಾವಿರ ರುಪಾಯಿ ಕುಮಾರನ ಅಕೌಂಟಿನಿಂದ ಮುಂಬೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಯಜಮಾನರ ಅಕೌಂಟಿಗೆ ರವಾನೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಮೂಲಕ. ಕುಮಾರ ನೆಲದಂತಸ್ತಿನಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಯೋಗೇಶ್ ಎಂಬವರೊಬ್ಬರು ಮೊದಲನೇ ಅಂತಸ್ತಿನಲ್ಲಿದ್ದರು. ಯೋಗೇಶ್ ತಿಂಗಳಿನ ಮೊದಲರ್ಧ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಉಳಿದರ್ಧ ಪರದೇಶಕ್ಕೆಲ್ಲೋ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಹೋಗಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಪರದೇಶದಲ್ಲಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ತಮ್ಮ ಊರಾದ ದಾವಣಗೆರೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರಪಂಚದಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಬೇರ್ಪಡಿಸೊಂಡಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಕುಮಾರನಿಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಮಾಹಿತಿ ಅವನ ಪತ್ನಿ ನಯನಾಳಿಂದ ದೊರಕಿತ್ತು. 
**********************************************************************************
ಈ ಮುಂಜಾನೆ ಮನೆಯ ಮುಂಬಾಗಿಲನ್ನು ಭದ್ರಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಗೇಟಿನ ಚಿಲಕ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, "ಇಲ್ಲಿ ದಾವಣಗೆರೆಯವರು ಇದ್ದಾರಾ?", ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದು ಕುಮಾರನತ್ತ ತೂರಿ ಬಂತು. ದನಿ ಬಂದತ್ತ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಅರವತ್ತರಿಂದ ಎಪ್ಪತ್ತರ ನಡುವೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿರಬಹುದಾದ ಸಣಕಲು ವೃದ್ಧರೊಬ್ಬರು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದರು - "ಇಲ್ಲಿ ದಾವಣಗೆರೆಯವರು ಇದ್ದಾರಾ?"

ಕುಮಾರ ಉತ್ತರಿಸುವುದೋ ಬೇಡವೋ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದ. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿಕೊಂಡು ಕುಮಾರನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೆಚ್ಚು ಕಾಯಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸಾಗದೆ ಕುಮಾರ ಕೂಡಲೇ ಹೇಳಿದ, "ಫಸ್ಟ್ ಫ್ಲೋರ್ ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ರು ಇದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರು ಈಗ ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಯೋಗೇಶ್ ಅಂತ ಅವ್ರ ಹೆಸ್ರು. ಎಲ್ಲೋ ಬೇರೆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಹೆಂಡ್ತಿ ತಾಯಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ" - ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಇಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿ ಒದಗಿಸಿದ್ದು ಸರಿಯೋ ತಪ್ಪೋ ಎಂದು ಅನುಮಾನಿಸಿದ ಕುಮಾರ. ಇವನ ಅನುಮಾನವನ್ನು ಅರಿತೋ ಅರಿಯದೆಯೋ ಅವರು, "ನಾನು ಗೋಪಾಲ ಅಂತ. ಇಲ್ಲೇ ಹಿಂದಿನ ಬೀದಿಯಲ್ಲೇ ಮನೆ. ದಾವಣಗೆರೆ ರೆಜಿಸ್ಟ್ರೇಶನ್ ಕಾರ್ ನೋಡಿದ್ದೆ ಇಲ್ಲಿ - ಕೆ.ಎ. ೧೭. ನಾನೂ ದಾವನಗೆರೆಯವನೇ - ಈಗ ಇಲ್ಲಿ ಮಗನ ಜೊತೆ ಇದ್ದೀನಿ. ನಮ್ಮ ಊರಿನವರಲ್ವಾ, ಮಾತಾಡ್ಸೋಣ ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ.", ಎಂದು ಕುಮಾರನ ಅನುಮಾನಕ್ಕೆ ಸಮಾಧಾನ ಕೊಟ್ಟರು. 
"ಹೌದು, ಅವ್ರು ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ ಇಬ್ರೂ ದಾವಣಗೆರೆಯವರೇ. ಆದರೆ ಈಗ ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ.", ಎಂದ ಕುಮಾರ. 
"ನಮ್ಮ ಊರಿನವ್ರು ಇಲ್ಲಿದ್ದಾರಲ್ಲ ಅಂತ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷ ಆಯ್ತು.", ಎಂದ ಮುದುಕ ಮುಂದೆ ನಡೆದು ಹೋದರೆ ಕುಮಾರ ಅವರನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ ನಿಂತ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರನ್ನೇ ಮಾತಾಡಿಸುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗದ ಜನರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಊರಿನವರನ್ನು ಕಂಡು ಖುಷಿಪಡಲು ಕಾರಣವಾದರೂ ಏನಿದೆ ಎಂದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಕಛೇರಿಯ ವಾಹನ ಬರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಅವಸರವಸರವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ. 
*********************************************************************************
ಮುಂದಿನ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನ ಕುಮಾರ 'ಊರು' ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಿದ. ಅರವತ್ತು - ಎಪ್ಪತ್ತು ಮನೆಗಳಿರಬಹುದಾದ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲೇ ಜನರು ಜಾತಿ-ಅಂತಸ್ತಿನ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹೊಡೆದಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಸದಾ ಕಿತ್ತಾಟ.  ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲೂ ತಿಕ್ಕಾಟ. ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದವರು ಬೆಳೆದು ದಾಯಾದಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ, ಗಾದೆ ಮಾತನ್ನು ಅಕ್ಷರಶಃ ನಿಜ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲೂ ಕಾಣಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗಿರುವಾಗ ದೂರದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ 'ನಮ್ಮ ಊರಿನವರು ನಮ್ಮವರು' ಎಂಬ ಭಾವ ಬರಲು ಕಾರಣವೇನು? ನಮ್ಮದೇ ಊರುಗಳಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವನೊಂದಿಗೆ ಬದ್ಧ ವೈರ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ನಾವು, ನಮ್ಮದಲ್ಲದ ಪಟ್ಟಣವೊಂದರಲ್ಲಿ 'ನಮ್ಮ ಜಿಲ್ಲೆಯವರು, ನಮ್ಮವರು' ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಗೆ ಒಳಗಾಗಲು ಕಾರಣವೇನು? ಮತ್ತೆ 'ನಮ್ಮವರು' ಎಂದು ಗುಂಪು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನೋಭಾವವೇ? ಸಾವಿರಾರು ಜಾತಿ-ಮತ, ಪಂಗಡ, ಉಪ-ಪಂಗಡಗಳೆಂದು ಹೋಳು ಹೋಳಾಗಿರುವ ನಾವು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, 'ಭಾರತೀಯರೆಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮವರೇ' ಎಂಬ ವಿಶಾಲ ಮನೋಭಾವ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತೇವೆಯೇ?
- ಎಂದು ಮುಂತಾಗಿ ಕುಮಾರ ಯಾವುದೇ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಉದ್ದೇಶವಿರದೆ, ಉತ್ತರ ಬೇಕಿಲ್ಲದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ.

ಅವನ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ತರಕಾರಿ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ದಾವಣಗೆರೆಯವರೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡ ಗೋಪಾಲ ಮತ್ತೆ ಕಾಣ ಸಿಕ್ಕರು. ಬಹುಷಃ ಕುಮಾರನನ್ನು ಅವರು ಮರೆತಿದ್ದರು; ಪರಿಚಯದ ಭಾವ ತೋರಲಿಲ್ಲ. ಕುಮಾರ ಮೌನವಾಗಿ ತರಕಾರಿಯನ್ನು ಆರಿಸಿ ತನ್ನ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ - ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸವಾಲಿನಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರೆ, "ಇಲ್ಲಿ ದಾವಣಗೆರೆಯವರು ಯಾರಾದ್ರೂ ಗೊತ್ತಾ ನಿಮ್ಗೆ?", ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ತೂರಿ ಬಂತು. ಇದು ಗೋಪಾಲಯ್ಯನವರದ್ದೇ ದನಿ ಎಂದು ಖಚಿತವಾಗಿ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಅವರು ತರಕಾರಿ ಅಂಗಡಿಯವನ ಜೊತೆ ಮಾತಿಗಿಳಿದಿದ್ದರು. "ನಾವು ದಾವಣಗೆರೆಯವ್ರು. ಮಗ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಇಲ್ಲೇ ಹಿಂದಿನ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆ. ಈ ಬೀದಿಯ ಕೊನೆಯ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ದಾವಣಗೆರೆ ರೆಜಿಸ್ಟ್ರೇಶನ್ - ಕೆ.ಎ. ೧೭ ಕಾರ್ ನಿಂತಿರುತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ ಮಾತಾಡ್ಸೋಕೆ ಸಿಕಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಊರಿನವ್ರಲ್ವಾ, ಮಾತಾಡ್ಸೋಣ ಅಂತ. ನಿಮ್ಗೇನಾದ್ರೂ ಗೊತ್ತಾ?", ಎಂದು ಒಂದೇ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ಅಂಗಡಿಯವನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಾಗಿ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತರು. ಅಂಗಡಿಯವನು ದುಡ್ಡು ಎಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವನು, ಕ್ಷಣ ಬಿಟ್ಟು, "ಇಲ್ಲಾ ರೀ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.", ಎಂದ. ಗೋಪಾಲಯ್ಯನ ಮುಖ ಮುದುಡಿತು.
*********************************************************************************
ಮುಂದಿನ ಎರಡು ದಿನದ ಚಿಂತನೆಗೆ ಗೋಪಾಲಯ್ಯ ಮೇವು ಒದಗಿಸಿದ್ದರು. ಬದುಕಿನ ಬಹುಪಾಲನ್ನು ಎಲ್ಲೋ ಕಳೆದು, ಅಲ್ಲಿ ತಮಗೊಂದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಂಡವರು ಕೊನೆಗೆ ವಯಸಲ್ಲದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಊರಲ್ಲದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬದುಕುವ ದುರಂತದ ಸುತ್ತ ಕುಮಾರನ ಯೋಚನೆಗಳು ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದವು. ಗೋಪಾಲಯ್ಯನವರಿಗೆ ಬಹುಷಃ ತಮ್ಮ ಪರಿಚಯದವರೋ, ದೂರದ ಪರಿಚಯದವರೋ, "ನೀವು ಬಿಡಿ ಸಾರ್. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ರಾಜನಂತೆ ಬದುಕಿದವರು.", ಎಂದೋ , "ಕೆಮ್ಮಂಗಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ, ನೀವು ಆ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕಾ  ಕೆಲಸಗಾರ, ಸ್ಟ್ರಿಕ್ಟ್ ಆಫೀಸರ್.", ಎಂದೋ ಸಲಾಮು ಹೊಡೆದು ಹೊಗಳುವವರು ಸಿಕ್ಕಬಹುದೇ ಎಂಬ ಆಸೆ ಇರಬಹುದು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಗ ಮುಖ ಉಬ್ಬಿಸಿಕೊಂಡು ಅಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೋ ಏನೋ?! ಸೊಸೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾಳೋ ಇಲ್ಲವೋ!? ಕುಸಿಯುತ್ತಿರುವ ಆರೋಗ್ಯ, ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಆಯುಸ್ಸುಗಳ ನಡುವೆ ಗತವೈಭವವನ್ನು - ಅದು ಸತ್ಯವೋ, ಕಲ್ಪನೆಯೋ ಏನೇ ಇದ್ದರೂ - ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಚಪಲ ಇರಬಹುದೇ? ಬದುಕಿನ ಕೊನೆ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತಾವು ಮೂಡಿಸಿದ ಛಾಪನ್ನು ಪ್ರಮಾಣೀಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆಯೇ? ಜೀವನವಿಡಿ ತಾವು ನಂಬಿದ್ದು, ಮಾಡಿದ್ದು, ಮಾತಾಡಿದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ಅಳಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತದೆಂಬ ಭಯ, "ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಲ್ಲವರು ಯಾರಾದರೂ ಇದ್ದಾರಾ?", ಎಂದು ಹುಡುಕಾಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆಯೇ?
- ಹೀಗೆ ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಕುಮಾರ ಗೇಟಿನ ಚಿಲಕ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ತನ್ನ ಕಛೇರಿಯ ವಾಹನ ಬರುವಲ್ಲಿಗೆ ಓಡಲಿದ್ದ ಒಂದು ಮುಂಜಾನೆ. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ, "ಇಲ್ಲಿ ದಾವಣಗೆರೆಯವರು ಯಾರಾದರೂ ಇದ್ದಾರಾ?", ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ತೂರಿ ಬಂತು. ಕುಮಾರ ಓಡಲಿದ್ದವ ನಿಂತು ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ಗೋಪಾಲಯ್ಯ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ತಾನಂದುಕೊಂಡದ್ದೆಲ್ಲ ಕುಮಾರನ ಮನದಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ಮಿಂಚಿ ಮರೆಯಾಯಿತು. ಅವನಿಗೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ವಿಷಾದ ಮೂಡಿತು.
"ನಾನು ಗೋಪಾಲ ಅಂತ. ಇಲ್ಲೇ ಹಿಂದಿನ ಬೀದಿಯಲ್ಲೇ ಮನೆ. ಇಲ್ಲಿ ದಾವಣಗೆರೆ ರೆಜಿಸ್ಟ್ರೇಶನ್ ಕಾರ್ ನೋಡಿದ್ದೆ - ಕೆ.ಎ. ೧೭. ನಾನೂ ದಾವನಗೆರೆಯವನೇ - ಇಲ್ಲಿ ಮಗನ ಜೊತೆ ಇದ್ದೀನಿ. ನಮ್ಮ ಊರಿನವರಲ್ವಾ - ಮಾತಾಡ್ಸೋಣ ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ.", ಎಂದು ನಿಯಮವೆಂಬಂತೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದರು. ಈ ಬಾರಿ ಗೋಪಾಲಯ್ಯನ ಜೊತೆ ಅವರ ಪತ್ನಿಯೂ ಇದ್ದರು. ಅವರು ಕುಮಾರನತ್ತ ಮುಜುಗರದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಕುಮಾರ ಹೇಳಿದ - "ಫಸ್ಟ್ ಫ್ಲೋರ್ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಗಂಡ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗಿರ್ಬಹುದು. ಆದರೆ ಹೆಂಡತಿ ಇರ್ತಾರೆ. ಹೋಗಿ ನೋಡಿ."
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಯೋಚಿಸಿದ ಗೋಪಾಲಯ್ಯ, "ಇಲ್ಲ, ಇವತ್ತು ನಮಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಲ್ಸ ಇದೆ. ಇವತ್ತು ಮಾತಾಡೋಕೆ ಅಗೊಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಊರಿನವರಲ್ವಾ, ಅದ್ಕೆ ಕೇಳ್ದೆ.", ಎಂದರು. ಮತ್ತೊಂದು ಕ್ಷಣ ಬಿಟ್ಟು, "ಯಾವಾಗ ಇರ್ತಾರೆ ಅವ್ರು?", ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದರು.
ಕುಮಾರ, "ಶನಿವಾರ, ಭಾನುವಾರ ಇರ್ತಾರೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಗಂಡ-ಹೆಂಡ್ತಿ ಇಬ್ರೂ ಇರ್ತಾರೆ. ಈಗಲೂ ಹೆಂಡ್ತಿ ಇದ್ದಾರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ.", ಎಂದ.
ಗೋಪಾಲಯ್ಯ ಉತ್ತರವನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸಿದರು - "ಇಲ್ಲ, ಇವತ್ತು ಮಾತಾಡೋಕೆ ಆಗೋಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಲ್ಸ ಇದೆ." ನಂತರ ಸ್ವಗತವೆಂಬಂತೆ ಹೇಳಿದರು - "ನನ್ನ ಮಗ ಬರುವ ವಾರ ಅಮೇರಿಕಾಗೆ ಹೋಗ್ತಾನೆ. ಸೊಸೆನೂ ಹೋಗ್ತಾಳೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಬಿಟ್ಟು ನಮ್ಮನ್ನೂ ಕರೆಸ್ಕೊತಾನೆ."
ಕುಮಾರ ಗಂಟಲು ಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವುದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ.
"ನೀವು ಎಲ್ಲಿಯವರು?", ಎಂದು ಕುಮಾರನ್ನು ಕೇಳಿದರು ಗೋಪಾಲಯ್ಯ. "ಹಾಸನ", ಎಂದ ಕುಮಾರ.
"ನಮ್ದು ದಾವಣಗೆರೆ. ನಮ್ಮ ಊರಿನವರು ಇದ್ದಾರೆ, ಮಾತಾಡ್ಸೋಣ ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ", ಎಂದರು ಗೋಪಾಲಯ್ಯ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸುತ್ತಾ. ಕುಮಾರ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ.
ಗೋಪಾಲಯ್ಯನ ಪತ್ನಿ, "ಅವ್ರು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಲೇಟಾಗುತ್ತೆ ಪಾಪ. ನಡೀರಿ ಹೋಗೋಣ.", ಎಂದು ಪತಿಯನ್ನು ಅವಸರಿಸಿದರು.
"ಬರ್ತೀನಿ.", ಎಂದ ಗೋಪಾಲಯ್ಯ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಬೀದಿಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾದರು. ಕುಮಾರ ತನ್ನ ಕಛೇರಿಯ ವಾಹನ ಬರುವಲ್ಲಿಗೆ ಅವಸರವಸರವಾಗಿ ಓಡಿದ.
*********************************************************************************
ಮತ್ತೆ ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಗೋಪಾಲಯ್ಯ ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ, "ಇಲ್ಲಿ ದಾವಣಗೆರೆಯವರು ಇದ್ದಾರಾ?", ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದರು. ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕುಮಾರನಿಗೆ ಗೋಪಾಲಯ್ಯ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ದಾವಣಗೆರೆಯವರನ್ನು ಹುಡುಕುವಾಗಲೂ ಹಿಂದೆ ಹುಡುಕಿದ್ದನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ನಿಯಮಾವಳಿಯಂತೆ ಕುಮಾರ ಉತ್ತರಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೇ ಹೇಳಿ ಮುಂದೆ ನಡೆದರು. ಅವರ ಪತ್ನಿ ಹಿಂದೆ ಉಳಿದುಕೊಂಡವರು ಕುಮಾರನತ್ತ ಮುಜುಗರದಿಂದೆಂಬಂತೆ ನೋಡುತ್ತಾ, "ತಪ್ಪು ತಿಳ್ಕೋಬೇಡಿ. ಅವ್ರು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಹೀಗೇ - ಎಲ್ಲೇ ದಾವಣಗೆರೆ ರೆಜಿಸ್ಟ್ರೇಶನ್ ಗಾಡಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ರೂ 'ದಾವಣಗೆರೆಯವರು ಇದ್ದಾರಾ?' ಅಂತ ತಲೆ ತಿಂತಾರೆ. ಆದ್ರೆ ಯಾರಾದ್ರೂ ಸಿಕ್ಕಿದ್ರೆ ಮಾತಾಡೊಲ್ಲ.", ಎಂದರು. ಕುಮಾರ ತನಗೆ ಗೊತ್ತು ಎಂಬಂತೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ. ಇವನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ಗೋಪಾಲಯ್ಯನ ಪತ್ನಿ ವೇಗವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿ ಪತಿಯನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಬೀದಿಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾದರು.
**********************************************************************************
ಮುಂದಿನ ಎರಡು ತಿಂಗಳು ಗೋಪಾಲಯ್ಯ ಕಾಣಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಒಂದು ದಿನ ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ನಿಯಮಾವಳಿಯ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ "ಮಾತಾಡಿಯೇ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ" ಎಂಬಂತೆ ಮೊದಲನೇ ಅಂತಸ್ತಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತತೊಡಗಿದರು. ಅವರ ಪತ್ನಿಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಏನು ಮಾಡುವುದೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಕಂಗಾಲಾದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯ ದ್ವಂದ್ವ ನಿವಾರಿಸಲೆಂಬಂತೆ ಗೋಪಾಲಯ್ಯ ನಾಲ್ಕೈದು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದವರು ಒಮ್ಮೆಗೆ ತಿರುಗಿ ಇಳಿಯತೊಡಗಿದರು. ಬಳಿಕ ಉದ್ವೇಗ ಮರೆಮಾಚಲೆಂಬಂತೆ ನಗೆ ಬೀರಿ, "ನಮ್ಮನ್ನ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತೋ ಇಲ್ವೋ! ಸುಮ್ನೆ ಯಾಕೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆನೇ disturb ಮಾಡೋದು!", ಎಂದು ತಮ್ಮ ಹುಡುಕಾಟವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟವರಂತೆ ಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಗೇಟಿನ ಹೊರ ನಡೆದರು. ಅವರು ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವರ ಪತ್ನಿ ಕುಮಾರನಲ್ಲಿ, "ಬರುವ ವಾರ ನಾವು ಅಮೆರಿಕಾಗೆ ಹೋಗ್ತೀವಿ. ಸೊಸೆ ಗರ್ಭಿಣಿ - ನೋಡ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಮಗ ನಮ್ಮನ್ನ ಕರೆಸ್ಕೊತಿದ್ದಾನೆ. ಇವ್ರು ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲೂ ದಾವಣಗೆರೆಯವ್ರನ್ನ ಹುಡುಕ್ತಾರೋ ಏನೋ, ದೇವ್ರೇ ಬಲ್ಲ!", ಎಂದರು.
ಕುಮಾರ ಪೆಚ್ಚುಮೋರೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಿಂತ. ಇವನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ಅವರು ವೇಗವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿ ಪತಿಯನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಬೀದಿಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾದರು. ಕುಮಾರ ಎಂದಿನಂತೆ ಅವಸರವಸರವಾಗಿ ತನ್ನ ಕಚೇರಿಯ ವಾಹನ ಬರುವಲ್ಲಿಗೆ ಓಡಿದ.
*********************************************************************************
(ಮುಗಿಯಿತು)

Jan 7, 2014

ಸಾವು-ಬದುಕಿನ ಆಟ

(ಭಾಗ ೧)
ಶರ್ಮಿಳಾಳ ಬಗ್ಗೆ ನೆನೆದಾಗ ನಯನಾಳಿಗೆ ಮೊದಲು ನೆನಪಾಗುವುದು ಅವಳ ದೈವ ಭಕ್ತಿ. ಅದರಲ್ಲೂ ಶಿರಡಿಯ ಸಾಯಿ ಬಾಬಾರ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಅವಳ ವಿಪರೀತ ಭಕ್ತಿ. ಅವಳು ತನ್ನ ಈ-ಮೇಲ್ ಅಕೌಂಟಿಗಾಗಲಿ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಗಾಗಲಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಸ್ವರ್ಡ್ ಗಳು ಕೂಡ "LoveYouSairam", "sairam123" ಎಂದಿತ್ಯಾದಿಯಾಗಿ ಅವಳ ಸಾಯಿ-ಭಕ್ತಿ ಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವಂತಿದ್ದವು. ಪ್ರತಿ ಗಳಿಗೆಯೂ ಅವಳು ಸಾಯಿ ಬಾಬರೊಂದಿಗೆ ಸಂವಾದ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಾಬಾರನ್ನು ನಂಬುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬೇಡಿದರೆ ಕಷ್ಟಗಳೆಲ್ಲವೂ ದೂರವಾಗುವುದೆಂದು ದೃಢವಾಗಿ ನಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗಿದ್ದ ಕಷ್ಟಗಳೆಂದರೆ ಅವಳ ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮತ್ತು ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಬೇಕೆನಿಸಿದ್ದ ಪ್ರೇಮ. ಮಹೇಶ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಅವಳ ಪ್ರಿಯತಮ ಅವಳ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕರಗಿಸುವ ನಾಯಕನಾಗಿರದೆ, ಅವಳ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಖಳನಾಯಕನಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿ ಶರ್ಮಿಳಾ ಮಹೇಶ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಬಾಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹಟ ತೊಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಮಹೇಶ ಹುಚ್ಚು ಕುದುರೆಯಂತೆ ಶರ್ಮಿಳಾಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಎರಡು ಮೂರು ಹುಡುಗಿಯರೊಂದಿಗೆ ಚೆಲ್ಲಾಟ ನಡೆಸಿದ್ದ. ಶರ್ಮಿಳಾ-ಮಹೇಶರ ಮದುವೆ ಯಾವತ್ತೂ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದೂ ಕೂಡ ನಯನಾ ಶರ್ಮಿಳಾಳ ಹುಚ್ಚು ಪ್ರಯತ್ನಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು.

"ಪ್ರತಿದಿನ ವೈನ್ ಕುಡಿದ್ರೆ ಮುಖದಲ್ಲಿ glow ಬರುತ್ತೆ.", ಎಂದು ಒಮ್ಮೆ ಶರ್ಮಿಳಾಗೆ ಮಹೇಶನನ್ನು ತನ್ನ ಕಾಂತಿಯುತ ಮುಖದ ಸೆಳೆತವೊಂದರಿಂದಲೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೆಂಬ ಅದ್ಭುತವಾದ ಉಪಾಯ ಹೊಳೆದು ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಮಸಾಲೆ ಪುರಿ, ಗೋಬಿ ಮಂಚೂರಿಗಳಿಗೆ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ದುಡ್ಡನ್ನುಳಿಸಿ ಗೋಲ್ಕೊಂಡ ವೈನು ಕೊಂಡು ಕುಡಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ವೈನು ಬಾಟಲಿ ಖಾಲಿಯಾಯಿತು. ಮಹೇಶನ ಪ್ರೇಯಸಿಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಿತು. ಉಪಾಯ ಫಲಿಸಲಿಲ್ಲ.

*                                                            *                                                            *

ನಯನಾ ಶರ್ಮಿಳಾರು ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು. ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಹತ್ತಿರ ತಂದಿದ್ದು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕಷ್ಟಗಳು. ಒಬ್ಬರ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರೋ, ಅಥವಾ ಇಬ್ಬರೂ ಸಮಾನ ದುಃಖಿಗಳೆಂದು ಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೋ ಎಂಬುದು ನಯನಾಳಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆದಿತ್ತು, ಇಬ್ಬರ ಅರಿವಿಗೂ ಬರುವ ಮೊದಲೇ. ನಯನಾಳಿಗೆ ಪ್ರಪಂಚ ಜ್ಞಾನ ಬರುವ ಮೊದಲೇ ಅವಳ ತಂದೆಗೆ ತಲೆಯ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಶುರುವಾದ ನೋವು ಕೊನೆಗೆ ಮೆದುಳಿನ ತೊಂದರೆಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೊಂಡು, ಅವರು ಬದುಕುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬ ಆಘಾತ ನಯನಾಳ ಮೇಲೆ ಎರಗಿತ್ತು. ನಯನಾಳ ತಾಯಿ ಮಂಜುಳಾ ಗಂಡನ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದವರು, ಅವರಿಗೆ ಗಂಡನ ಸಾವು ಖಚಿತವೆಂದು ಗೊತ್ತಾದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ತನ್ನಿಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಿಷವಿಟ್ಟು ಸಾಯಿಸಿ, ತಾನೂ ಕೂಡ ಸಾಯುವುದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಬಿಟ್ಟರು. ನಯನಾ ಪಿ.ಯು.ಸಿ. ಎರಡನೆ ವರ್ಷದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಅವಳ ತಮ್ಮ ನಿಖಿಲ ಒಂಬತ್ತನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ - ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತಾಯಿಯ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವ ಧೈರ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅನ್ನಕ್ಕೆ ವಿಷ ಮಿಶ್ರ ಮಾಡಿ ತಯಾರಿಟ್ಟಾಗ, ನಯನಾ " ಅಮ್ಮ,ಕೊನೆಯ ಸಲ ಪಾರ್ಕಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ." ಎಂದು ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿದರೆ ಅಮ್ಮ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು.

ಪಾರ್ಕಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದು ವಿಷವುಂಡು ಸಾಯುವುದೆಂದು ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮೂವರು ಪಾರ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲು ಬೆಂಚೊಂದರಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಮಾತನಾಡಿದರೆ ನಿರ್ಧಾರ ಸಡಿಲವಾಗಿಬಿಡಬಹುದೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು ತಾಯಿ ಮಂಜುಳಾ. ಬದುಕು ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ ಮುಗಿದಂತಿತ್ತು. ನಯನಾಳಿಗೆ ಬದುಕು ಮುಗಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಂದಾದರೂ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಸಹಾಯ  ಬರಬಾರದೆ, ಬದುಕು ಮುಗಿಸುವ ತಾಯಿಯ ನಿರ್ಧಾರ ಬದಲಾಗಬರದೆ ಎಂದು ಆ ಪಾರ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮನದಲ್ಲೇ ಮೌನವಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿದಳು.

(ಭಾಗ ೨)

ಈ ಮೂವರು ಹೀಗೆ ಕುಳಿತಿರಬೇಕಾದರೆ, ನಯನಾಳ ಸಹಪಾಠಿ ಗಾಯತ್ರಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಳು. ಗಾಯತ್ರಿ ಬಹಳ ದುಃಖದಲ್ಲಿದ್ದಂತಿದ್ದಳು. ನಯನಾ ಸ್ವತಃ ತಾನೇ ದುಃಖದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಅವಳು ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳತೊಡಗಿದಳು. ಕೊನೆಗೆ ನಯನಾ, ತಾಯಿ ಮಂಜುಳಾರಿಬ್ಬರೂ ಅವಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಕೇಳಿದಾಗ ತನ್ನ ಕಷ್ಟ ಹೇಳಿಕೊಂಡಳು. "ನನ್ನ ತಮ್ಮನಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಬುದ್ಧಿಮಾಂದ್ಯ. ಯಾವ ಮದ್ದೂ ಇಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ. ಈಗೀಗ ಅವನು ವಿಪರೀತ ಕಿರುಚಾಡ್ತಾನೆ. ಇಡೀ ದಿನ ಅವನನ್ನ control ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಒಬ್ರು ಜೊತೆಗೇ ಇರ್ಬೇಕು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವ್ನ ಕಿರುಚಾಟದ ಮಧ್ಯ ನಂಗೆ ಓದ್ಕೊಳ್ಳೋಕೂ ಅಗೊಲ್ಲ."

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ ಮಂಜುಳಾ, "ಇಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸಿನಲ್ಲಿ ಈ ಮಗುವಿಗೆ ಇಂಥ ಕಷ್ಟ ಕೊಟ್ಟು ಪಾರ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಅಳುವಂತೆ ಮಾಡುವ ದೇವರಿಗೆ ಕರುಣೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇ?!", ಎಂದು ಮರುಗಿದರು. ಗಾಯತ್ರಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದರು - "ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದು ಬದುಕು. ಅಳಬೇಡ, ಧೈರ್ಯವಾಗಿರು."
ತಾಯಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು ನಯನಾಳಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು! ಇವಳ ಬದುಕು ಮಾತ್ರ ದೊಡ್ಡದೇ? ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಬದುಕಲ್ಲವೇ? - ಎಂದುಕೊಂಡಳು ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಗಾಯತ್ರಿ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ನಡೆದಳು.

ಗಾಯತ್ರಿ ಅತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸಾವಿನಿಂದ ಬಚಾವಾಗಲು ತನಗಿರುವ ಕೊನೆಯ ದಾರಿ ಗಾಯತ್ರಿಯ ಕಥೆ ಎಂದು ನಯನಾಳಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ತಾಯಿಯ ಸಾವಿನ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡು ಹೇಳಿಯೇಬಿಟ್ಟಳು - "ಅಮ್ಮಾ, ನೋಡು. ಎಲ್ರಿಗೂ ಕಷ್ಟ ಇದೆ. ಎರಡು ವರ್ಷದಿಂದ ಗಾಯತ್ರಿನ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ, ಆದ್ರೆ ಅವಳಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಇದೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ. ಅಂದ್ರೆ ಕಷ್ಟ ಇದ್ರೂ ಬದುಕಬಹುದು ಅಂತ ಆಲ್ವಾ ಅರ್ಥ? ಒಬ್ಬ ಡಾಕ್ಟರು ಅಪ್ಪ ಉಳಿಯೊಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಏನಾಯ್ತು? ಇನ್ನೊಬ್ರಿಗೆ ತೋರ್ಸೋಣ. ಆದ್ರೆ ಸಾಯೋದು ಬೇಡ. ನಂಗೆ ಬದುಕ್ಬೇಕು.", ಎಂದು ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾ ಜೋರಾಗಿ ಅಳತೊಡಗಿದಳು. ವಯಸಿಗೆ ಮೀರಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿದ ಮಗಳನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತರು ಮಂಜುಳಾ. ಇದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ತಮ್ಮ ನಿಖಿಲ ಕೂಡ, " ಅಮ್ಮ,ಸಾಯೋದು ಬೇಡ ಪ್ಲೀಸ್.", ಎಂದು ಅಳತೊಡಗಿದ!

*                                                                 *                                                                 *

ಅಂದು ತಾವು ಬದುಕಿ ಉಳಿದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಗಾಯತ್ರಿಯ ಕಥೆ ಎಂದು ನಯನಾ ದೃಢವಾಗಿ ನಂಬಿದ್ದಾಳೆ. ನಯನಾಳ ಮಾತಿನಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡ ಮಂಜುಳಾ ಮನೆಗೆ ಬಂದವರೇ ವಿಷ ಬೆರೆಸಿದ್ದ ಅನ್ನವನ್ನು ಚೆಲ್ಲಿ ಹಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ನಡೆಯಲಿ ಎಂದು ಬದುಕನ್ನೆದುರಿಸಲು ತಯಾರಾದರು. ಮರುದಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋದರೆ ವೈದ್ಯರು ಐದು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಕೊನೆಯದೊಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುವುದಾಗಿಯೂ, ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಫಲಿತಾಂಶ ಪಾಸಿಟಿವ್ ಬಂದರೆ ಜೀವ ಉಳಿಯುವುದಾಗಿಯೂ ಹೇಳಿದರು. ಕೊನೆಗೆ ಅದ್ಭುತವೆಂಬಂತೆ ನಯನಾಳ ಅಪ್ಪ ಬದುಕುಳಿದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ಮನೆಯವರಿಗೆ ನಿಮ್ಹಾನ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಆ ದಿನಗಳನ್ನು ಎಂದೂ ಮರೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬದುಕು ಎಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲವೂ ಹಳಿ ತಪ್ಪುವುದು ಎಷ್ಟು ಸುಲಭ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸದಾ ನೆನಪಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

ಅಪ್ಪ ದೇವರಾಜ್ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಕೂಡ ಹಿಂದಿನಂತೆ ದುಡಿಯುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಸ್ಕಾಲರ್ ಶಿಪ್ ನಲ್ಲಿ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿದ ನಯನಾ ದುಡಿದು ಸಂಸಾರ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದಳು. ತಮ್ಮ ನಿಖಿಲನನ್ನೂ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಓದಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಯನಾಳಿಗೆ ವಿದ್ಯೆ, ಉತ್ತಮ ಅಂಕಗಳಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಭಾರಿ ಸಂಬಳದ ಕೆಲಸ ಸಿಗದೇ ಮನೆಯ ಖರ್ಚನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿಒಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಾಕುಸಾಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಯನಾಳ ಅಪ್ಪ ಆರೋಗ್ಯ ಹದಗೆಟ್ಟ ನಂತರ ಮಗುವಿನಂತಾಗಿದ್ದರು - ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ  ವಿಷಯಗಳಿಗೆ,ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಟಿ.ವಿ.ಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಭಾವುಕ ಸನ್ನಿವೇಶ ಬಂದರೆ ಆ ಪಾತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ತಾವೂ ಅಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ  ಗತ್ತಿನಿಂದ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದರ್ಪವೇನೋ ಅನಿಸುವಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ದೇವರಾಜ್ ಈ ರೀತಿ ಮೇಣದ ಮುದ್ದೆಯಂತೆ ಬದಲಾದದ್ದು ಮನೆಯವರಿಗೆ ದುಃಖ ತರಿಸಿತ್ತು, ಸ್ಥೈರ್ಯ ಕುಸಿದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ನಯನಾ ತಾನು ಹಲ್ಲು ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ದುಃಖ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕಲೇಬೇಕೇಂಬ ಜಿದ್ದಿನಿಂದ ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಳು. ಏನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಮನೆಯ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನಾದರೂ ಸುಧಾರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಕಾಣದೆ ಪಾರ್ಟ್ ಟೈಮ್ ಕೆಲಸವೊಂದಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಳು. ಮುಂಜಾನೆ ಎರಡು-ಮೂರು ಗಂಟೆ ಕಿಂಡರ್ ಗಾರ್ಟನ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಮಾಡಿ ನಂತರ ತನ್ನ ಎಂದಿನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗತೊಡಗಿದಳು. ಇದನ್ನೇ ಮಾಡಮಾಡುತ್ತ ಮಕ್ಕಳ ನಡುವೆ ತನ್ನ ದುಃಖ ಮರೆಯತೊಡಗಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಶಾಲೆಯ ಇತರ ಶಿಕ್ಷಕಿಯರು ತಾವು ಟೀಚರ್ಸ್ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಅದೇ ಸಂಬಳವನ್ನು ನಯನಾ ಯಾವುದೇ ತರಬೇತಿಯಾಗಲಿ, ಪೂರ್ವ ಅನುಭವವಾಗಲಿ ಇಲ್ಲದೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆಂದು ಇವಳನ್ನು ಶತ್ರುವಿನಂತೆ ಕಾಣತೊಡಗಿದರು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ನಯನಾ ಕೆಲಸ ಬಿಡಬೇಕಾಯಿತು. ಹೆಚ್ಚು ಸಂಬಳದ ಬೇರೆ ಕೆಲಸದ ಹುಡುಕಾಟ ಮುಂದುವರೆಯಿತು.

*                                                    *                                                                     *

ನಯನಾ ಕೆಲಸ ಹುಡುಕುವಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿ ವ್ಯಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಶರ್ಮಿಳಾ ಮಹೇಶನನ್ನು ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಶತಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಳು. ಶರ್ಮಿಳಾ ಮಹೇಶನ ಹುಚ್ಚನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಉದ್ಧಾರವಾಗುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ನಯನಾಳಿಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅನಿಸಿದ್ದಿದೆ. ಆದರೆ ಶರ್ಮಿಳಾಗೆ ಅದನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಶರ್ಮಿಳಾ ಮಹೇಶರು ಭೇಟಿಯಾಗುವಾಗ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಯನಾಳೂ ಜೊತೆಗಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವರಿಬ್ಬರ ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲಿ ಮಹೇಶನ ಕಿರುಚಾಟ ಮತ್ತು ಶರ್ಮಿಳಾಳ ಮುಸುಮುಸು ಅಳುಗಳ ಪಾಲೇ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಸಂವಾದವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಸಂಬಂಧ ಬೆಳೆಯುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಎಂದು ನಯನಾಳಿಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದರೂ ಶರ್ಮಿಳಾಳಿಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ.

ಶರ್ಮಿಳಾಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ನಯನಾ ಮನೆಗೆ ಕರೆದಿದ್ದಳು. ಶರ್ಮಿಳಾಳಿಗೆ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ವಿಷಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಅವಳನ್ನು ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಕೂರಿಸಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಹೊರಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಶರ್ಮಿಳಾ ತನ್ನ ಮತ್ತು ಮಹೇಶನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ - ಇಬ್ಬರೂ ಜೋರಾಗಿ ಅಳತೊಡಗಿದ್ದರು. ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಯನಾಳಿಗೆ ಸಾಕು ಸಾಕಾಯಿತು! ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿದ ತಾಯಿ ಮಂಜುಳಾ ಮುಂದೆ ನೆನಪಾದಾಗಲೆಲ್ಲ "ಪಾಪ, ಪೆದ್ದು ಹುಡುಗಿ!", ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ಶರ್ಮಿಳಾ ಏನೇನೋ ಮೋಡಿ ಮಾಡಿ ಮಹೇಶನನ್ನು ಸೆಳೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಬಳಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಕೂಡ, ಮಹೇಶ ಇವಳ ಯಾವ ತಂತ್ರಕ್ಕೂ ಬಗ್ಗಲಿಲ್ಲ. ಶರ್ಮಿಳಾ ನಯನಾಳಲ್ಲಿ ಹೇಳದಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ಮಹೇಶ ಶರ್ಮಿಳಾಳನ್ನು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ನಯನಾಳಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮದುವೆಯ ಮಾತೆತ್ತಿದಾಗ ಮಹೇಶ ಉರಿದು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ. ಮಹೇಶ ತನಗೆ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ತಾನು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಾಗಿ ಶರ್ಮಿಳಾ ಹೇಳತೊಡಗಿದ್ದಳು. ಈ ಹೆಣ್ಣು ಹುಚ್ಚನ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಅವಳು ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೂ ಏಕೆ ಎಂದು ನಯನಾ ಶರ್ಮಿಳಾಳಿಗೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿದ್ದಳು.

ಇದು ಹೀಗೆಯೆ ಮುಂದುವರಿದು ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಶರ್ಮಿಳಾಳಿಗೂ ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ಏನಾದರೊಂದು ಆಗಲೇಬೇಕು ಎಂದೆನಿಸಿತು. ಮಹೇಶ ತನ್ನನ್ನು ಮಾಡುವೆ ಆಗುತ್ತಾನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನ ಆಗಲೇಬೇಕೆಂದು ನಯನಾಳನ್ನು ಜೊತೆಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಹೇಶನನ್ನು ಮಾತುಕತೆಗೆ ಕರೆದಳು. ಶರ್ಮಿಳಾ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದರೆ ಮಹೇಶ ಉಡಾಫೆ ಮಾಡಿದ. ಕೊನೆಗೆ ನಯನಾ ಮಹೇಶನಿಗೆ ನಾಟುವಂತೆ ಕೇಳಿದಳು - "ಒಂದೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳು ಮಹೇಶ್. ನೀನು ಶರ್ಮಿಳಾನ ಮದುವೆ ಆಗ್ತೀಯಾ ಇಲ್ವಾ?"

ಮಹೇಶ ನಯನಾಳೀಂದ ಇಂಥ ನೇರ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. "ಬ್ಬೆಬ್ಬೆಬ್ಬೆ" ಎಂದ. ದೃಷ್ಟಿ ತಪ್ಪಿಸಿದ. ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ಪಾಡು ತನಗೇ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಇಲ್ಲದ ಸಿಟ್ಟು ಬರಿಸಿಕೊಂಡು, "ನೀವೇ ಹೇಳಿ ಸಿಸ್ಟರ್. ಇವಳನ್ನ ಯಾರಾದ್ರೂ ಮದುವೆ ಆಗ್ತಾರಾ?", ಎಂದ.
ಕೂಡಲೆ ಶರ್ಮಿಳಾಳತ್ತ ತಿರುಗಿದ ನಯನಾ, "ಈ ನಾಯಿನ ಮರ್ತು ಬಿಡು. ಶರ್ಮಿಳಾ, ಇನ್ನು ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿರೋದು ಬೇಡ. ಗುಡ್ ಬೈ ಹೇಳು ಇವ್ನಿಗೆ.", ಎಂದಳು. ನಯನಾಳ ದನಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗಾಂಭೀರ್ಯಕ್ಕೆ ಹೆದರಿಕೊಂಡ ಶರ್ಮಿಳಾ ನಯನಾಳ ಜೊತೆ ನಡೆದು ಬಿಟ್ಟಳು.

ಮಹೇಶನಿಗೆ ಪಿಚ್ಚೆನಿಸಿತು. "ಸಿಸ್ಟರ್, ನಿಲ್ಲಿ. ಒಂದ್ನಿಮಿಷ", ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇಬ್ಬರೂ ನಡೆದು ಬಂದು ಬಿಟ್ಟರು.

*                                                       *                                                         *

ಇದು ನಡೆದ ಒಂದು ವಾರದೊಳಗೆ ನಯನಾಳ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಆಘಾತ ಅವಳ ತಂದೆ ದೇವರಾಜರ ಹೃದಯಾಘಾತದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಎರಗಿತು. ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ನೋವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರೂ ಮಲಗಿರುವಾಗ, ಹೆದರಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಪತ್ನಿ ಮಂಜುಳಾರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಆಟೊ ರಿಕ್ಷಾ ಹಿಡಿದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಮುಂಬಾಗಿಲು ದಾಟುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ದೇವರಾಜ್ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದರು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲವೂ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ನಡೆದು ಹೋದರೂ ಕೂಡ, ನಯನಾ ನಿಖಿಲರಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿದದ್ದು ಮುಂಜಾನೆಯೇ! ಮತ್ತೊಂದು ಗಂಡಾಂತರದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕಿ ಉಳಿದ ದೇವರಾಜರಿಗೆ ಸಂಜೆಯ ಒಳಗೆ angioplasty ಮಾಡಿಸಬೇಕೆಂದು ವೈದ್ಯರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಯನಾಳ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು ಹೊಂದಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದೇ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ವೈದ್ಯರು ಹೇಳಿದ್ದೊಂದೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು-ಬುದ್ಧಿ ಎರಡಕ್ಕೂ ಮಂಕು ಬಡಿದಿತ್ತು.

ಅಂದು ಸಂಜೆ ದೇವರಾಜರ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು ಸಾಲವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟ ಮೊತ್ತದಿಂದ ನಡೆಯಿತು. ಆದರೆ ನಯನಾಳಿಗೆ ಗುರಿಯೇ ಇರದ, ಕೊನೆಯೇನೆಂಬುದೇ ತಿಳಿಯದ ಹುಚ್ಚು ಓಟದಲ್ಲಿ ಓಡಿ ಸುಸ್ತಾಗಿತ್ತು. ಅಪ್ಪ ಐ.ಸಿ.ಯು. ನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದರು. ತಾಯಿ ಮಂಜುಳಾ ಅಳುವೊಂದರ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದೇ ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ - ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಇದಕ್ಕೂ ತನಗೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲವೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೇ ಇವನು? - ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಂದು ಸಂಜೆ ಬಿಕೋ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕಾರಿಡಾರಿನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಅನಾಥಳಾದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಹೆಚ್ಚು ಸಂಬಳದ ಕೆಲಸದ ಹಿಂದೆ ತಾನು ಓಡಿದ್ದು ವ್ಯರ್ಥವಾದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ತಂದೆಯ ಆರೋಗ್ಯ ಇನ್ನೂ ಕೆಡುತ್ತದಷ್ಟೆ ಹೊರತು ಅದು ಸರಿ ಹೋಗಿ ಮೊದಲಿನ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಮೊದಲಿನಂತೆ ನಗುನಗುತ್ತ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದಿರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಮೇಲಿರುವ ಸಾಲದ ಹೊರೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ ತೀರಿಸುವುದೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. 'ಭವಿಷ್ಯ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದೆ' ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಇದನ್ನೇ ಏನು?! ನಿಖಿಲ್  ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಕೂರುವ ಬದಲು ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು ಒಳ್ಳೆಯದೋ ಕೆಟ್ಟದ್ದೋ, ಉಪಯೋಗವಾಗುವಂತದ್ದಾಗಲೀ ವ್ಯರ್ಥವೆನಿಸುವಂಥದ್ದಾಗಲೀ ಒಂದೆರಡು ಮಾತಾಡಬಾರದೇ! ಅವನೇಕೆ ಬೇರೆಯದೇ ಪ್ರಪಂಚದ ಭಾಗವಾಗಿರುವವನಂತೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬನೇ ಓಡಾಡುತ್ತಾನೆ! - ನಯನಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಬಿಕೋ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಿಡಾರಿನ ಮೂಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತಳು.

*                                                 *                                               *

"ಸುಮ್ಮನೆ ಒದ್ದಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ ಅಷ್ಟೆ ಕಣೆ. ಇದು ಯಾವ್ದನ್ನೂ ಸರಿ ಮಾಡೋದು ಸಾಧ್ಯಾನೇ ಇಲ್ಲ!" - ನಯನಾ ಹೇಳಿದರೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವುದು ಹೇಗೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಶರ್ಮಿಳಾ ಮಹೇಶನನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಿದ್ದಳು. ಮದುವೆಯಾಗುವುದಾದರೆ ಅವನನ್ನೇ ಎಂದು ಎಂದೋ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವಳ ಮುಂದೆ ಈಗ ಯಾವುದೇ ದಾರಿಗಳಿರಲಿಲ್ಲ.
ನಯನಾ ಸ್ವಗತವೆಂಬಂತೆ ಮಾತು ಮುಂದುವರೆಸಿದ್ದಳು - "ಅಪ್ಪ ಮತ್ತೆ ಮೊದಲಿನ ಹಾಗೆ ಅಗೊಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನ ಅಳು ನಿಲ್ಲೊಲ್ಲ. ನಿಖಿಲನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದೇನು ಓಡ್ತಿದ್ಯೋ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಏನಿದೆ ನಂಗೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ!"
"ನಯನಾ, ನಾವಿಬ್ರೂ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಬಿಡೋಣ." - ಶರ್ಮಿಳ ಮೆತ್ತಗೆ ಹೇಳಿದಳು. "ಮಹೇಶ ನಂಗೆ ಸಿಗೊಲ್ಲ. ಅವನಿಲ್ದೆ ನಾನು ಬದುಕೊಲ್ಲ."
ನಯನಾಳಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂತು - "ಆ ಹುಚ್ಚು ನಾಯಿಗೋಸ್ಕರ ನೀನ್ಯಾಕೆ ಸಾಯಬೇಕು!", ಎಂದು ಶರ್ಮಿಳಾಳನ್ನು ಗದರಿದಳು.
"ನಾನು ಹೇಗೆ ಹೇಳ್ಲಿ ನಯನಾ? ಬದುಕಿದ್ರೆ ಅವ್ನ ಜೊತೆ, ಮದ್ವೆ ಆದ್ರೆ ಅವ್ನನ್ನೇ. ನಂಗೆ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇಲ್ಲ.", ಎಂದು ಅಳತೊಡಗಿದಳು. ಹಿಂದೆ ಆಗಿದ್ದರೆ ಶರ್ಮಿಳಾಳನ್ನು   ಗದರಿ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಯನಾ ಇಂದು ತಾನೂ ಅಳತೊಡಗಿದಳು. ಮನಸ್ಸು ಹಗುರಾಗುವವರೆಗೆ ಅತ್ತ ನಂತರ ನಯನಾ ಹೇಳಿದಳು - " ಸರಿ. ಇಬ್ರೂ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಬಿಡೋಣ!"
ನಯನಾಳ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಕೂಡಲೇ ಶರ್ಮಿಳಾ ಗೆಲುವಾದಳು. ಘನವಾದದ್ದೇನನ್ನೋ ಸಾಧಿಸಲಿದ್ದೇನೆಂಬಂತೆ ಸಾಯುವ ವಿಧಾನ, ಸಾಯುವ ದಿನವನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದಳು - "ಹನ್ನೆರಡ್ರಿಂದ ಹದಿನೈದು ನಿದ್ದೆ ಮಾತ್ರೆ ಸಾಕು ಒಬ್ರನ್ನ ಸಾಯ್ಸೋಕೆ. ನಾನು ಹೊಂದಿಸ್ತೀನಿ. ಬರುವ ತಿಂಗಳು - ಆಗಸ್ಟ್ ಇಪ್ಪತ್ತಕ್ಕೆ ಸಾಯೋಣ."
ನಯನಾ ಏನೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಗಟ್ಟಿ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸತ್ತು ಬಿಟ್ಟರೆ ಕಷ್ಟಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಕೊನೆ! ಎಂದುಕೊಂಡು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕಳು.
*                                                         *                                                          *
(ಭಾಗ ೩)
ಆದರೆ  ನಡೆದದ್ದೇ ಬೇರೆ! ಸಾವೆಂಬ ಬದುಕಿನ ಪರಮ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ  ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ಎರಡೇ ವಾರಕ್ಕೆ ಬದುಕೆಂಬ ಮಹಾಮಾಯೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಲು ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಕಾರಣ ನಯನಾಳಿಗೆ ದೊರಕಿತು. ಅವಳು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಬಳದ ಕೆಲಸ ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂತು. ನಯನಾ ಕೆಲಸ ಬದಲಿಸುವ  ತಲೆಬಿಸಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋದಳು. ಸಾವಿನ ನಿರ್ಧಾರ ಸಡಿಲವಾಯಿತು. ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು ಸಾಯುವವಳು ಕೆಲಸವೇಕೆ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಿರುವೆ ಎಂದು ಶರ್ಮಿಳಾ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ತಾನು ಹಿಂಜರಿಯುವುದು ಅವಳಿಗೆ ಆಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತೆ?

ಒಮ್ಮೆ ಹೊಸ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಮುಖ್ಯವಾದ ಒಂದು ಮೀಟಿಂಗಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಶರ್ಮಿಳಾ ಕರೆ ಮಾಡಿದಳು. ನಯನಾ ಎರಡು ಮೂರು ಬಾರಿ ಸೈಲೆಂಟಿಗೆ ಹಾಕಿ ಕೂತಳು. ಶರ್ಮಿಳಾ  ಮತ್ತೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಮೀಟಿಂಗ್ ರೂಮ್  ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಕರೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ಶರ್ಮಿಳಾ ಮತ್ತೆ ಸಾವಿನ ವಿಷಯ ಮಾತಾಡುತ್ತಾಳೆಂದು ತಿಳಿದಿತ್ತು, ಹಾಗಾಗಿ ಅವಳು ಮಾತಾಡುವ ಮೊದಲೇ ನಯನಾ ಹೇಳಿದಳು, "ಶರ್ಮಿಳಾ, ನಂಗೆ ನಿಜವಾಗಲೂ ಸಾಯೋಕೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ ಕಣೆ. ನಾನು ಆಸೆ ಪಡ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲ್ಸ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ದೇವ್ರು ಬದುಕೋಕೆ ಒಂದು ಚಾನ್ಸ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ, ಅದನ್ನ ಉಪಯೋಗಿಸ್ಕೋಬೇಕು ನಾನು!"

"ಆದ್ರೆ ನಾವು ಮಾತಾಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದು ಬೇರೇನೇ ಆಲ್ವಾ ನಯನಾ??", ಶರ್ಮಿಳಾ ಏನೋ ಹೇಳ ಹೊರಟರೆ ನಯನಾ ಅವಳನ್ನು ತಡೆದು ಕೇಳಿದಳು, "ನಾನು ಈಗ ಒಂದು ಮೀಟಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದೀನಿ. ಮತ್ತೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ ನಿಂಗೆ."
*                                                  *                                                                      *

ಅಂದು ನಯನಾ ಮತ್ತೆ ಶರ್ಮಿಳಾಳಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಶರ್ಮಿಳಾಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಹೊಸ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಸಂಬಳ ಬಂದಾಗಲೇ. ಆದರೆ ಶರ್ಮಿಳಾ ಎತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಪೀಜಿಯ ಬಳಿ ಹೋದರೆ ಅವಳು ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿಳಾಸ ಬದಲಿಸಿದ್ದಳು, ಅಥವಾ ಹಾಗೆಂದು ನಯನಾ ನಂಬಿಕೊಂಡಳು. ಮತ್ತೆ ಯಾವತ್ತೂ ಶರ್ಮಿಳಾಳಿಂದ ನಯನಾಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕರೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. 

ಈಗ ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ. ಶರ್ಮಿಳಾಳ ಸುದ್ದಿ ಇಲ್ಲ. ಈಗ ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ನೆನೆದರೆ ನಯನಾಳಿಗೆ ಮೊದಲಿಗೆ ನೆನಪಾಗುವುದು ಅವಳ ದೈವಭಕ್ತಿ. ಅದರಲ್ಲೂ ಶಿರಡಿಯ ಸಾಯಿಬಾಬಾರ ಬಗ್ಗೆ ಅವಳಿಗಿದ್ದ ವಿಪರೀತ ಭಕ್ತಿ. ಅವಳ ಪಾಸ್ವರ್ಡ್ ಗಳು ಕೂಡ ಅವಳ ಸಾಯಿ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಾಯಿಬಾಬರನ್ನು ನಂಬುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳು, ಬಾಬಾರಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬೇಡಿಕೊಂಡರೆ ಕಷ್ಟಗಳೆಲ್ಲವೂ ದೂರವಾಗುವುದೆಂದು ನಂಬಿದ್ದಳು. ಹೀಗಿದ್ದ ಅವಳು ಆ ಆಗಸ್ಟ್ ಇಪ್ಪತ್ತರಂದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಬಹುದೆ? ಶರ್ಮಿಳಾ ಬದುಕಿರಬಹುದೆ? ಸಾಯಿಬಾಬಾರನ್ನು ನಂಬಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲೋ ಬದುಕಿರಬಹುದು ಎಂದು ನಯನಾ ಭಾವಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಹಾಗೆಂದುಕೊಂಡ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಸಾವಿನ ಬಗ್ಗೆ ತಾವು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಒಪ್ಪಂದದಿಂದ ಹಿಂಜರಿದು ತಾನವಳಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ ಎಂದು ಚುಚ್ಚಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಶರ್ಮಿಳಾ ನೆನಪಾದ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ನಯನಾ ನಿದ್ದೆಗೆಡುತ್ತಾಳೆ. 
*                                                        *                                                                 *

ಮೊನ್ನೆ ಶರ್ಮಿಳಾಳಿಗೆ ಕಳಿಸಿದ್ದ ಈ-ಮೇಲ್ ಕೂಡ ವಿಳಾಸ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಲ್ಲವೆಂಬ ಸಂದೇಶದೊಂದಿಗೆ ಮರಳಿತು. ಶರ್ಮಿಳಾಳ ಮನೆ ಕಾಳಹಸ್ತಿಯ ಬಳಿ ಎಲ್ಲೋ ಇದೆ ಎಂದು ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪು. ನಯನಾ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಳು. "ಶರ್ಮಿಳಾ" ಎಂದು ಕರೆದರೆ ಯಾರೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆ ಬಿಕೋ ಎನ್ನುತ್ತಿತ್ತು. ನಯನಾಳಿಗೆ ಭಯವಾಯಿತು. ಇನ್ನೆರಡು ಬಾರಿ ಅವಳ ಹೆಸರನ್ನು ಕೂಗಿದಳು. "ನಯನಾ!", ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ ಶರ್ಮಿಳಾ ದಡದಡನೆ ಮೆಟ್ಟಿಲಿಳಿದು ಬಂದಳು! ಇಬ್ಬರೂ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ನಕ್ಕರು. ಮತ್ತೆ ಅತ್ತರು. ಬಳಿಕ ನಕ್ಕರು. 

- ಕನಸಿನಿಂದ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ ನಯನಾಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರಿತ್ತು. 'ಕಾಳಹಸ್ತಿಗೆ ಇವತ್ತೇ ಹೋಗಬೇಕು.", ಎಂದುಕೊಂಡು ಬೆಳಕಾಗುವುದನ್ನು ಉದ್ವೇಗದಿಂದ ಕಾದಳು. 
*                                                          *                                                                 *
(ಮುಗಿಯಿತು)

Jan 1, 2014

FaceBook Ramblings - Jan - Apr 2014

Apr 10, 2014:

Today all the cartoonists are busy making fun of AK, RaGa and Manmohan Singh. Will they be able to poke fun at Narendra Modi at least once he comes to power? Or will they continue to be biased?

Mar 31, 2014:

ಯುಗಾದಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರು ವೇವ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಲೇಖನ :

http://www.bangalorewaves.com/articles/bangalorewaves-article-details.php?val1=NjY5

Mar 30, 2014:

ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ - ವೀಕ್ಷಕರಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಹೊಸತನ್ನು ಕೊಡಬೇಕೆಂಬ ತುಡಿತದ ಫಲ. ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವುದರಲ್ಲಾಗಲಿ, ತಾಂತ್ರಿಕತೆಯಲ್ಲಾಗಲಿ, ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಾಗಲಿ - ಎಲ್ಲದರಲ್ಲು ಹೊಸತನವಿದೆ.
ಹೊಸತನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಡುವವರು, ಹೊಸ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ತೆರೆದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವವರು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಲೇಬೇಕಾದ ಸಿನಿಮಾ.

Mar 28, 2014:

ಟಿಕೆಟ್ ಬುಕ್ ಮಾಡಿಲ್ವ? ಯಾಕೆ, ಶೂಟ್ ಮಾಡ್ಬೇಕಾ? #UlidavaruKandanthe

Mar 16, 2014:

Few pending comments :
The Monuments Men - An interesting canvas. But a boring movie, most probably because of the lazy screenplay.
The Wolf of Wall Street - An interesting movie. A bit cruel and ruthless, but still worth watching.
...
Queen - A must watch. A very refreshing story. Kangana surprises you with her performance!
Ugram (Kannada) - A larger than life action story that entertains and holds your attention till the end. A good one time watch.

Mar 16, 2014:

Value of English :-D

Mar 14, 2014:

My biggest fear while traveling in BMTC is that the crowd will not let me get down at my stop :-D
Mar 13, 2014:
No matter how many links or photographs or random thoughts you share on Facebook, some people are only going to send you Candy Crush requests. Otherwise, they don't know you exist :-D

Mar 8, 2014:

Article on Women's Day, in BangaloreWaves website :


Feb 6, 2014:

I am postponing the release of my Facebook movie to avoid clash in box office. Sorry for the inconvenience. Stay tuned.:-D