Jun 10, 2017

ಇಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ

ಬೋಳು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ಲು ತುಳಿಯುತ್ತ ಬಂದ ಪೇಪರಿನವನು, ರಾಕೆಟ್ಟು ಉಡಾಯಿಸಿದ ಸುದ್ದಿ ಹೊತ್ತ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಮೊದಲನೆ ಮಹಡಿಗೆ ಉಡಾಯಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಸೈಕಲ್ಲು ತುಳಿಯುತ್ತ ಹೊರಟ.

ರಸ್ತೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದ ಅಜ್ಜನ ಚಡ್ಡಿ ಬಹುಷಃ ಮೊಮ್ಮಗನದ್ದಿರಬೇಕು. ತಲೆಗೆ ಹಾಕಿದ ಮಂಕಿ-ಕ್ಯಾಪಿನ ಮೇಲೆ ದುಬಾರಿ ಹೆಡ್-ಫೋನ್ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ - ಹಾಡು ಕೇಳಲಿಕ್ಕೋ? ಗಾಳಿ ತಡೆಯಲಿಕ್ಕೋ?

ಮನೆಗೆ ಬೂದು ಬಣ್ಣದ ಪೈಂಟು ಬಳಿದು ಬ್ರಶ್ಶು ಕ್ಲೀನು ಮಾಡಿದವನ ದಯೆಯಿಂದ ಸಂಪಿಗೆ ಮರವೂ ಬೂದು ಚಡ್ಡಿಯ ಯೂನಿಫಾರ್ಮು ಧರಿಸಿದೆ.

ಅಟ್ಟಹಾಸದಿಂದ ಗುಡುಗುತ್ತಾ ಹೊರಟ ಪಕ್ಕದ ಬೀದಿಯವನ ಎನ್ಫೀಲ್ಡಿನ ಜೋರಿಗೆ ಹೆದರಿದ ನೆರೆಮನೆಯವನ ಮಾರುತಿ ಎಂದಿನಂತೆ ತನ್ನ ಒಡೆಯನಿಗೆ ಮೊರೆಯಿಟ್ಟಿತು.

ಹೊಸ ದಿನವೊಂದು ಉದಯಿಸಿತು. ಹೊಸ ತಲೆನೋವು, ಹೊಸ ಖುಷಿ, ಹೊಸದೇ ಬೇಜಾರುಗಳನ್ನು ಸರಬರಾಜು ಮಾಡಲು ರವಿ ತಾನು ಖುದ್ದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬಡಾವಣೆಗೆ ಬಂದ. 

Apr 29, 2017

ಮಂಪರು ಮತ್ತು ಎಚ್ಚರ

ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಂದ ಬೆಳಕಿತ್ತು. ನಾನು ಮಲಗಿದ್ದೆ. ಅರ್ಧ ಎಚ್ಚರದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ವರ್ಷ ತುಂಬದ ನನ್ನ ಮಗ ಇವತ್ತೇಕೋ ಬೇಗನೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿ ಹಾಸಿಗೆಯ ತುಂಬ ಹೊರಳಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಹೊರಳಾಟದಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ನನಗೆ ಗುದ್ದುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ಗುದ್ದಿದಾಗೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಮಂಪರು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಅತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಂಪರು ಮತ್ತೆ ಆವರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮಂಪರು ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನಗೆ ಇದರಲ್ಲೆಲ್ಲ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕಥೆ ಇರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು. ಅದೇನಿರಬಹುದೆಂದು ಯೋಚಿಸಲು ಎಚ್ಚರವಾದರೆ ಆ ಕಥೆ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಕಥೆ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ಇಬ್ಬನಿಯಂತೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಂತೆಯೂ, ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೆಳಕಿನ ಬಿಸಿಗೆ ಅದು ಆವಿಯಾದಂತೆಯೂ ಮಂಪರಿನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದಾಗ ಇಲ್ಲೊಂದು ಹೊಸ ಲೋಕವೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿ, ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟ ಕ್ಷಣ ಅದು ನಾಶವಾದಂತೆಯೂ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಮಂಪರಿನಲ್ಲಿ ಅದು ಇದ್ದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿ ಎಚ್ಚರದಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಗಿ ಸತಾಯಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಎಚ್ಚರ ಮತ್ತು ಮಂಪರಿನ ನಡುವಿನ ಯಾವ ಅವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಕಥೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಹಾಕಬಹುದೆಂದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಮಗ ಹೊರಳಾಡುತ್ತಾ ಬಂದು ನನ್ನ ದವಡೆಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಗುದ್ದಿದ. ನಾನು ಏನೋ ಬಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟೆ. ಕಥೆ ಮತ್ತೆ ಸುಟ್ಟು ಆವಿಯಾಯಿತು. ನನ್ನ ಮಗ ನಗುತ್ತಾ ಮಗ್ಗುಲಾದ.

Apr 28, 2017

ಮಾಸ್ ವರ್ಸಸ್ ಕ್ಲಾಸ್

'ಲುಟೇರಾ' ಮತ್ತು 'ಚೆನ್ನೈ ಎಕ್ಸ್‌ಪ್ರೆಸ್‌' ಬಿಡುಗಡೆಯಾದಾಗ ಕೆಲವರು ಲುಟೇರಾ‌ ಬೋರಿಂಗ್ ಸಿನಿಮಾ ಎಂದೂ ಚೆನ್ನೈ ಎಕ್ಸ್‌ಪ್ರೆಸ್‌ ತುಂಬಾ ಮಜವಾಗಿದೆಯೆಂದೂ ಹೇಳಿದಾಗ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿತ್ತು. ಚೆನ್ನೈ ಎಕ್ಸ್‌ಪ್ರೆಸ್‌ ಸಿನಿಮಾ ಅಲ್ಲ, ಹಳೆಯ ದರಿದ್ರ ಜೋಕುಗಳ ಸಂಗ್ರಹವೆಂದು ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಆಗಲೇ ಫೇಸ್‌ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ಹೋಲಿಸಿ ತುಂಬ ದುಃಖದ ಒಂದು ಪೋಸ್ಟ್ ಹಾಕಿದ್ದೆ 😀 ನಿಜಕ್ಕೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮಾಸ್ ವರ್ಸಸ್ ಕ್ಲಾಸಿನ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆಯೆಂದು ನಾನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ.

ಈಚೆಗೆ ನಾನು ಬಾಲಿವುಡ್ ನಿರ್ದೇಶಕರ ಕೆಲವು ಹಳೆಯ ಸಂದರ್ಶನಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಯಾವ ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ಮೊಟ್ವಾನೆಗೆ ಯಾವ ರೋಹಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಯಿಂದ ಅನ್ಯಾಯವಾಗುತ್ತಿದೆಯೆಂದು ನಾನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೆನೋ, ಅದೇ ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ಮೊಟ್ವಾನೆ ಅದೇ ರೋಹಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಯ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತು ತಣ್ಣಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ - 'ಯಾವ ಸಿನಿಮಾ ಕೂಡ ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೆ ಗೆಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ಹಣ ಮಾಡಿದೆಯೆಂದರೆ ಅದರಲ್ಲೇನೋ ಸರಿಯಿದೆಯೆಂದೇ ಅರ್ಥ.' ನನ್ನದು ಉತ್ತಮ ಕಥೆ, ಆದರೂ ಗೆಲ್ಲಲಿಲ್ಲ; ಈ ಮನುಷ್ಯ ಕೆಟ್ಟ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಿದ್ದರೂ ದೊಡ್ಡ ಹೆಸರು ಮಾಡಿದ - ಎಂಬ ಯಾವ ಸಿಟ್ಟೂ ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವವನ್ನು ತುಂಬ ಸುಲಭವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.

ನಾನು ಮತ್ತೂ ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಶನಗಳನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಬಾಲಿವುಡ್ಡಿನ ಗಂಭೀರ ನಿರ್ದೇಶಕರೆಲ್ಲರದ್ದೂ ಒಂದೇ ಅಭಿಪ್ರಾಯ - 'ಯಾವತ್ತೂ ಈ ರೀತಿಯೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಮಸಾಲೆ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಹಣ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಅದು ಹಣ ಮಾಡಿದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದೇ. ಅಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಹಣದಿಂದಲೇ ಗಂಭೀರ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಬೇಕಾದ ಬಂಡವಾಳ ಹುಟ್ಟುವುದು. ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ದುಡ್ಡು ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಉದ್ಯಮ ಲಾಭದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆಯೆಂಬುದರ ಸೂಚನೆ. ಅದು ಖುಷಿಯ ವಿಷಯ.'

ಅಂದರೆ ಈ ಕ್ಲಾಸ್ ವರ್ಸಸ್ ಮಾಸ್ ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಒಂದರ ಹಣವನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆಯೆಂದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಸಿನಿಮಾಗಳಿಗೂ ಇಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಲುಟೇರಾ ರೀತಿಯ ಸಿನಿಮಾ ಯಾವತ್ತೂ ಚೆನ್ನೈ ಎಕ್ಸ್‌ಪ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿದಷ್ಟು ಲಾಭ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದೆರಡರ 'ಟಾರ್ಗೆಟ್‌ ಆಡಿಯನ್ಸ್' ಬೇರೆ ಬೇರೆ. ಈ ಸತ್ಯಗಳೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿನ ನಿರ್ದೇಶಕರಿಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರ ಶಕ್ತಿಯೆಲ್ಲವೂ ತಮಗೆ ಹೇಳಲಿರುವ ಕಥೆಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಮಾಸ್-ಕ್ಲಾಸಿನ ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ವ್ಯಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ನಿರ್ದೇಶಕ ದಿನಕರ್ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ - 'ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಲು ಬರುವ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಂದಿ ನಿಜ ಬದುಕಿನ ತಲೆನೋವುಗಳಿಂದ ಬಚಾವಾಗಲು ಬರುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಅವರಿಗೆ ಎಸ್ಕೇಪ್. ಇವತ್ತಿನ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯದೊಂದು ಎಸ್ಕೇಪ್ ನಮಗೆ ಬೇಕು. ಆದರೆ ನೂರರಲ್ಲಿ ಹತ್ತು-ಹನ್ನೆರಡರಷ್ಟು ಗಂಭೀರ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಬರಬೇಕು. ಈ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಬೇರೆ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಹೇಳದ ಕಹಿ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು. ನೋಡುವವನನ್ನು ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು.' ಹೌದು, ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ವಾಸ್ತವದಿಂದ ಬಚಾವಾಗಲು ಮಸಾಲೆ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಬೇಕು. ಬದುಕಿನ ವಾಸ್ತವದಿಂದ ಈಗಾಗಲೇ ಬೇಜಾರಾದವನಿಗೆ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೂ ಕಹಿ ಸತ್ಯಗಳು, ಬೇಸರಗಳು, ಭಾರಿ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಬಡಿಸಿದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರವಾಗುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ!

ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಸರಿ - ಮಸಾಲೆ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಹಣ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಮಸಾಲೆ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಾಗುತ್ತವೆ. ಸೂಪರ್ ಸ್ಟಾರುಗಳು ಮಸಾಲೆ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಏನೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ.

ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ಈ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಂತಿಲ್ಲ. ಅನವಶ್ಯವಾಗಿ ಸ್ಟಾರ್ ನಟರನ್ನು ದ್ರೋಹಿಗಳಂತೆ ನಾವು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ನಮಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಬೇಕಿರುವುದೇನೆಂದರೆ ನೂರರಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಗಂಭೀರ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ನಿರ್ದೇಶಕರು. ಮತ್ತು ಸಿನಿಮಾ ಉದ್ಯಮವೂ ಹೌದು, ಕಲೆಯೂ ಹೌದು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದ ನಿರ್ಮಾಪಕರು. ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುವ ಸಿನಿಮಾ ಯಾವುದು, ಕಲೆಗಾಗಿ ಮಾಡುವ ಸಿನಿಮಾ ಯಾವುದೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿತ ಜಾಣ ಉದ್ಯಮ ನಮಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು. ಹಾಗೆಯೇ ಯಾವ ಸಿನಿಮಾದಿಂದ ಏನನ್ನು ಎದುರುನೋಡಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿತ ಜಾಣ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ. ಹಾಗೆ ಅವನು ಅಂದಾಜು ಹಾಕಲು ಬೇಕಾಗುವ ಎಲ್ಲ ಮಾಹಿತಿಯೂ ಸಿನಿಮಾದ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಬಳಸುವ ಟ್ರೈಲರ್, ಹಾಡು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ತಂಡದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕು. ಇಷ್ಟನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದರೆ ಮಾಸ್-ಕ್ಲಾಸಿನ ಈ ನಕಲಿ ಯುದ್ಧದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಬಚಾವಾಗಬಹುದು. ಇದೀಗ ಚಿತ್ರರಂಗವನ್ನು ಬದಲಿಸಿಯೇ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಪೊಳ್ಳು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ಸಿನಿಮಾ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದಾಗಲೂ ಕನ್ನಡ ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ಉಳಿಸಿ, ಬೆಳೆಸಿ ಎಂಬ ಹಳಸಲು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಬೇಕಾಗಿ ಬರುವುದೂ ಇಲ್ಲ.

(ಇಲ್ಲಿನ ಸತ್ಯಗಳು ಬೇರೆಯಿರಬಹುದು, ಇದೆಲ್ಲ ತುಂಬ ಕಷ್ಟವಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ವೀಕ್ಷಕನಾಗಿ ಇದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.)

Apr 22, 2017

ಕೊಲೆ

(೨೬-೦೪-೨೦೧೭, ಮಂಗಳ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಕಥೆ)

ಶೇಖರನ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಬೇರೆಯದೇ ಒಂದು ಪ್ರಪಂಚವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನೋವಿನ ಸ್ವರಕ್ಕೂ ಅಲ್ಲೊಂದು ಉಲ್ಲಾಸಭರಿತ ಹಾಡು ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ನಿಜ ಬದುಕಿನ ಕಷ್ಟಗಳು ಅವನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯವೆನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದು ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಯೋಚನಾಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೂ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೂ ತಾಳೆಯಾಗದೆ ಸಂಘರ್ಷ ಏರ್ಪಡತೊಡಗಿತು. ಅಲ್ಲದೆ ಅವನ ತಲೆಯೊಳಗಿನ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ, ವಿವರಿಸಲು ಆಗದ್ದು ಸುಳ್ಳೇ ಇರಬಹುದು ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ತನ್ನ ಅತಿ ಭಾವುಕ ಆಲೋಚನೆಗಳು ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಭಾವುಕ ಆಲೋಚನೆಗಳು ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಭಾವುಕತೆಯ ಕತ್ತು ಹಿಚುಕಲೇಬೇಕು ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ.

ಹೀಗೆ ಅವನು ತೀರ್ಮಾನಿಸಲು ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ಅವನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹುಡುಗಿ. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಇವನ ಜೂನಿಯರ್. ನೋಡಲು ಅಂದವಾಗಿದ್ದಳು. ಅಲ್ಲದೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಶೇಖರ ಅವಳಿಗೆ ಶರಣಾಗಿದ್ದ. ಇಂಥ ಹಲವು ಪ್ರೇಮಗಳು ಅವನಿಗೆ ಹಿಂದೆಯೂ ಹುಟ್ಟಿ ಸತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಇದು ಅವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಜೀವ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡದ್ದರಿಂದ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಪ್ರೇಮನಿವೇದನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. ಅಷ್ಟು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡದ್ದು ಅವನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು.

"ಅದು ಹೇಗೆ ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ?", ಎಂದು ಮುಂದೆ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಕೇಳಿದ್ದ.

"ನೀನು ಗಾಂಧಿಯಂತಹ ಹುಡುಗ, ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದೆ ಏನು? ನಮ್ಮ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಹುಡುಗರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಚರ್ಚೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ನಿನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರದ್ದು ಒಂದೇ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಿರುತ್ತಿತ್ತು - ಸಾಧು ಹುಡುಗ ಅಂತ. ನೀನಾಗಿ ನೀನೇ ಪ್ರಪೋಸ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಸಾಧ್ಯವೆ!" - ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ಇದೇ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಹಲವು ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಅವನಿಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಆ ವಿವರಣೆ ತೃಪ್ತಿ ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಸಲವೂ ಅವಳಿಂದ ಬೇರೆ ಯಾವುದೋ ಕಾರಣವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅವಳು ಯಾವ ಕಾರಣ ಕೊಟ್ಟರೆ ತನಗೆ ಸಮಾಧಾನವಾಗಬಹುದೆಂಬುದು ಅಸಲು ಅವನಿಗೇ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತನ್ನ ಬಾಹ್ಯ ನಡತೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವರಿವರು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ಒಳ್ಳೆಯತನದಿಂದಾಗಿ ಅವಳು ತನ್ನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಳೆಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಬೇಸರ ತರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ತನ್ನ ತಲೆಯೊಳಗಿನ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು, ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಅರಿತುಕೊಂಡು ಬಳಿಕ ತನ್ನನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡಬೇಕಿತ್ತು ಎಂದೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗದ ತನ್ನ ಒಳ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಅವಳು ಹೇಗೆ ತಾನೇ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ! ಮತ್ತು ಅವಳ ಒಳಗೂ ಇರಬಹುದಾದ ಪ್ರಪಂಚ ತನಗೆ ಹೇಗೆ ಅರ್ಥವಾದೀತು?

ಇಂಥ ಯೋಚನೆಗಳು ಮೂರು ಹೊತ್ತೂ ಅವನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನರ್ತಿಸತೊಡಗಿದಾಗಲೇ ಅವನು ತನ್ನೊಳಗಿನ ಪ್ರಪಂಚದ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದ್ದು. ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಹಲವು ವಿರೋಧಾಭಾಸಗಳು ಕಂಡು ಅವನು ಕಂಗೆಟ್ಟ. ಬಳಿಕ ತನಗೊಂದು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಬದುಕು ಬೇಕಿದ್ದರೆ ತಾನು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ. ತನ್ನೊಳಗಿನ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಮರೆಯುವುದೇ ಇದಕ್ಕಿರುವ ಪರಿಹಾರ.

ಇಂಥದ್ದೆಲ್ಲ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಹಲವು ಬಂದಿದ್ದರೂ, ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಇವೆಲ್ಲ ಅವನ ಮನೋಲೋಕದ ಭಾಗವಾದವೇ ಹೊರತು, ಆ ಲೋಕವನ್ನು ಕೊನೆಗಾಣಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಸಲ ಘರ್ಷಣೆಯಾದಗಲೂ ಅವನ ಹಳೆಯ ತೀರ್ಮಾನ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಗಿ ಒಳಗೊಳಗೇ ಸೋಲತೊಡಗಿದ್ದ. ಈ ಎರಡು ಪ್ರಪಂಚಗಳ ನಡುವಿನ ಅಂತರದಿಂದಾಗಿ ಅವನಾನು ಸುಳ್ಳು ಬದುಕು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ತಾನೊಬ್ಬ ಆಷಾಢಭೂತಿ ಎಂದೆಲ್ಲ ಅನಿಸತೊಡಗಿ ಹಿಂಸೆ ಪಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದ. ಕ್ರಮೇಣ ಆ ಹಿಂಸೆಯೂ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಏನೂ ಅನ್ನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ತಾನೊಬ್ಬ ಅತಿ ಭಾವುಕ ಮನುಷ್ಯನಿರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡು ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವುದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅವನ ಹೃದಯ ಒಂದು ಶೀತಲಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಾಯಿತು.

*                                   *                                  *                                   *                                   *

ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಪ್ರೀತಿಸುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಶೇಖರ ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿಯರು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದರು. ವಿಷಯ ತಿಳಿದದ್ದೇ ಮನೆಯವರು ಇವರ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೊಂದು ಸಭ್ಯತೆಯ ಮುದ್ರೆಯೊತ್ತಲು ಉತ್ಸುಕರಾದರು. ಈ ವಿಷಯ ಇದ್ದಕಿದ್ದಂತೆ ಪಡೆದುಕೊಂಡ ವೇಗ ಶೇಖರನನ್ನು ಕಂಗೆಡಿಸಿತು. ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೋಡಿ ಶೇಖರ ತಾನೂ ಉತ್ಸಾಹ ತೋರಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. ಮತ್ತೆ ಏನೋ ಚುಚ್ಚಿದಂತೆನಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನರಳಾಟ.

ಇವನ ಬಾಡಿದ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ ಸಾಕಾಗಿ ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ಕೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಳು - "ನಿನಗೆ ಈ ಮದುವೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲವೆ?"

ಶೇಖರ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ. ತನ್ನೊಳಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕೋಲಾಹಲ ತನಗೇ ಅರ್ಥವಾಗದಿರುವಾಗ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಹೇಗೆ ತಾನೇ ಉತ್ತರಿಸಲಿ?

"ಇದೆಲ್ಲ ತುಂಬ ಫಾಸ್ಟ್ ಆಗಿ ಆಗ್ತಿದೆ. ನನಗೆ ಭಯವಾಗ್ತಿದೆ.", ಎಂದ.

"ಇನ್ನೇನು ಅರವತ್ತು ವರ್ಷವಾದ ಮೇಲೆ ಮದುವೆಯಾಗೊದು ಸಾಧ್ಯಾನಾ? ಈಗ್ಲೇ ಆಗ್ಬೇಕಲ್ವ?" - ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿಯ ಮಾತಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯ, ವ್ಯಂಗ್ಯ, ಕೋಪ ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು.

ಮುಂದುವರೆದು, "ಬೇಡವೆಂದರೆ ಬೇಡ ಬಿಡು. ದೊಡ್ಡೋರಿಗೆಲ್ಲ ಹೇಳೋಣ.", ಎಂದಳು.

"ಅದಲ್ಲ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದರ ಅರ್ಥ.", ಶೇಖರ ತೊಳಲಾಡಿದ.

"ಮತ್ತಿನ್ನೇನು?"

"ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ."

ಬಳಿಕ ಮೌನ. ಮಾತುಗಳ ಮಿತಿಯನ್ನು ಮೀರಲಾಗದೆ, ಮೌನದ ಕೋಟೆಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಗಳಾಗಿ ಕೋಟೆಯ ಗೋಡೆಯನ್ನು ತಡವುತ್ತಾ ನಡೆದರು. ಬಾಗಿಲು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿಯ ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಯಿತು. ಶೇಖರ ಕಂಗಾಲಾದ.

"ಹೋಗ್ಲಿ ಬಿಡು, ನಾನೇನೋ ಭಯದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದೆ. ನೀನು ಬೇಜಾರಾಗ್ಬೇಡ.", ಎಂದು ಸಮಾಧಾನಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ.

"ಭಯ ಯಾಕೆ? ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಜೊತೆಗಿದ್ದರೆ ಏನೇ ಬಂದರೂ ಖುಷಿಯಾಗಿರ್ತೀವಲ್ವ?", ಎಂದು ಅಳು ತಡೆದುಕೊಂಡು ಕೇಳಿದಳು.

"ಹೌದು.", ಎಂದ ಶೇಖರ. ಅದನ್ನೇ ನಂಬಲು ಯತ್ನಿಸಿದ.

*                       *                       *                      *                                   *
ಮದುವೆ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಎರಡು ವಾರವಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಾಯಿತು. ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ಕೆಲಸಕ್ಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಹಿಂದೆ ಯೂ.ಎಸ್.ಏ. ಗೆ ವೀಸಾ ಮಾಡಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ವೀಸಾ ಕೈಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವರ ಗ್ರಾಹಕರು ಈ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಂಡದ್ದರಿಂದ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ವೀಸಾವಷ್ಟೆ ಉಳಿಯಿತು. ಅವಳು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ರದ್ದಾಯಿತು. ಆದರೀಗ ಮತ್ತೆ ಆ ಬೇಡಿಕೆ ಬಂದು ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಎಂದು ಗ್ರಾಹಕರ ಕಡೆಯ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿಯ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಅನ್ನು ಕೇಳಲಾಗಿ, ಅವರು ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದರು. ಬದಲಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ತೀರ್ಮಾನವನ್ನು ಅವಳಿಗೇ ಬಿಟ್ಟರು.

ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿಗೆ ಹೋಗಲು ಮನಸ್ಸಿದೆಯೆಂದು ಶೇಖರನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ವಿಷಯವನ್ನು ಎರಡೂ ಕಡೆಯ ಹಿರಿಯರ ಗಮನಕ್ಕೆ ತಂದಾಗ, ಮೂರು ಆಯ್ಕೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು - ಒಂದೋ ಮದುವೆಯನ್ನು ಬೇಗನೆ ಮುಗಿಸಿ ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬಹುದು. ಇಲ್ಲವೇ; ತಿಂಗಳುಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದರೂ, ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಇರಬೇಕಾಗಿ ಬರಬಹುದಾದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತು ಮದುವೆಯಾದ ಕೂಡಲೇ ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ ದೂರವಿರುವುದು ಸರಿ ಕಾಣದ್ದರಿಂದ, ಮದುವೆಯನ್ನು ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ಮರಳಿ ಬರುವವರೆಗೆ ಮುಂದೂಡಬಹುದು. ಅಥವಾ, ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ತಾನೀಗ  ಹೋಗಲು ತಯಾರಿಲ್ಲ ಅನ್ನಬಹುದಿತ್ತು. ಅವರಿಗೆ ಮೂರನೆಯ ಆಯ್ಕೆಯೇ ಸರಿ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದರೂ, ಅಂತಿಮ ತೀರ್ಮಾನವನ್ನು ಇವರಿಗೇ ಬಿಟ್ಟರು.

"ಹೋಗ್ಲೇಬೇಕಾ?" - ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಶೇಖರ.

"ಮದುವೆ ಆದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಛಾನ್ಸ್ ಸಿಗುತ್ತೋ ಇಲ್ವೋ ಯಾರಿಗ್ಗೊತ್ತು? ಈಗ್ಲೇ ಹೋಗಿ ಬರೋದು ಬೆಟರ್." - ಎಂದಳು ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ.

ಶೇಖರನಿಗೆ ಏನೂ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹೋಗಲೂಬಹುದು, ಹೋಗದೆಯೂ ಇರಬಹುದು. ಅವಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವುದರ ಮೇಲೆಯೇ ಎಲ್ಲ ನಿಂತಿದೆ.

"ನಿನಗೆ ಹೋಗ್ಲೇಬೇಕು ಅನ್ಸಿದ್ರೆ ಹೋಗು.", ಎಂದ ಶೇಖರ.

"ನಿಂಗೇನನ್ಸುತ್ತೆ?" - ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ಕೇಳಿದಳು.

"ಹೋಗಿ ಬಾ. ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ. ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಮದುವೆ ಮುಂದೂಡೋಣ.", ಎಂದ.

"ಅಲ್ವಾ? ಮತ್ತೆ ಛಾನ್ಸ್ ಸಿಗುತ್ತೋ ಇಲ್ವೋ. ಈಗ್ಲೇ ಹೋಗೊದು ಬೆಟರ್.", ಅಂದಳು ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ. ಶೇಖರ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ.

ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ಶೇಖರನಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದಳು. "ಶೇಖರ್, ಇದೆಲ್ಲ ನಿಂಗೆ ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ ನಡೀತಾ ಇದೆ ಅಂತ ಒಳಗೊಳಗೇ ಖುಷಿಯಾಗ್ತಿದೆ ನಿಂಗೆ ಅಲ್ವಾ?", ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.

"ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ ಅಂದ್ರೆ ಏನು?", ಶೇಖರ್ ಕೇಳಿದ.

"ನಿನಗೂ ಮದುವೆ ತುಂಬಾ ಬೇಗ ಆಗ್ತಿದೆ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತಿತ್ತು ಅಲ್ವಾ? ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಈಗ ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮದುವೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಿಂಗೆ ಬೇಕಾದ್ದೇ ಆಗ್ತಿದೆ, ಆದ್ರೆ ನೀನು ಯಾವ ಗಟ್ಟಿ ನಿರ್ಧಾರಾನೂ ತೆಗೋಬೇಕಾಗಿ ಬರ್ಲಿಲ್ಲ. ಮದುವೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತಿರೋದು ನನ್ನಿಂದ ಈಗ. ನಿಂಗೂ ಅದೇ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಅನ್ನೋದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗೊಲ್ಲ. ಖುಷೀನಾ?", ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.

"ಇಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾಳಲ್ಲ!", ಎಂದು ಶೇಖರನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಅವಳ ಒಳಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಇಣುಕಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಂತಾಯಿತು. ಆದರೆ ಆ ರೋಮಾಂಚನಕ್ಕೆಲ್ಲ ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿಯ ಬಳಿ ಸಮಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಬೇಕಿತ್ತು. ಶೇಖರ, "ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.", ಎಂದ.

ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ, "ಗೊತ್ತಾಯ್ತು.", ಎಂದಳು.

ಬಳಿಕ ಮೌನ. ಮೌನದ ಕೋಟೆಯ ಗೋಡೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ತಡವುತ್ತಾ ನಡೆದರು. ಬಾಗಿಲು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.

*                       *                       *                      *                       *                       *

ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥ ನಡೆಯಿತು. ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ಹೋಗುವುದೆಂದೇ ತೀರ್ಮಾನವಾಯಿತು. ಮದುವೆ ಅವಳು ಮರಳಿ ಬಂದ ಬಳಿಕ ಎಂದು ಹಿರಿಯರೂ ಒಪ್ಪಿದರು. ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ತಯಾರಾಗತೊಡಗಿದಳು.

ಆ ಭಾನುವಾರ ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ಸ್ಟ್ರೀಟಿನಲ್ಲಿ ಶಾಪಿಂಗ್ ನಡೆಸಿದರು. ಮಂಗಳವಾರ ಅವಳು ಹೋಗುವುದಿತ್ತು. ಶೇಖರ ಎಷ್ಟು ಬೇಡವೆಂದರೂ ತನ್ನ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದ. ಅವನ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಬಹಳ ಸುಲಭವಿತ್ತು. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಎಂಬುದರ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಬದುಕುವುದು - ಎಂಬ ಉನ್ನತ ಆದರ್ಶಗಳೆಲ್ಲ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು? ನೋವನ್ನೇ? ನಲಿವನ್ನೇ? ಏನೂ ಗೊತ್ತಾಗದ ಈ ಶೂನ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೇ? ಏನಿದೆ ಹಂಚಲು?

ಸುಸ್ತಾದವರು ’ಕಾಫಿ ಡೇ’ಗೆ ನುಗ್ಗಿದರು. ಆರ್ಡರ್ ಕೊಟ್ಟ ಬಳಿಕ ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ಹೇಳಿದಳು, "ಶೇಖರ್, ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋದ ಮೇಲೂ ಪ್ಲೀಸ್ ಕೀಪ್ ಇನ್ ಟಚ್."

ಆ ಮಾತು ಶೇಖರನನ್ನು ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿತು. "ಕೀಪ್ ಇನ್ ಟಚ್? ಏನು ಹಾಗಂದ್ರೆ? ಇದು ಹೇಳೋ ಮಾತಾ?", ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಶೇಖರನ ಕಂಗಳು ಹನಿಗೂಡಿದವು.

"ಹೇಳಬಾರದ್ದು ನಾನೇನು ಹೇಳಿದೆ!?", ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ಕೇಳಿದಳು. ಅವಳಿಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಶೇಖರ ತನ್ನ ಭಾವನೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಂಡ. ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ತನಗೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಬಲವಾಗಿ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು. ಇದೇನಾಯಿತು!? ಮುಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿದೆಯೆಂದುಕೊಂಡದ್ದು ತೆರೆದು ನೋಡಿದರೆ ಮಾಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಂತೆ! ಇಲ್ಲ, ಇಲ್ಲ, ಇಲ್ಲ! ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ತಯಾರಿಲ್ಲ.

"ಹೋಗ್ಲೇಬೇಕಾ ನೀನು?", ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

"ಆರ್ ಯೂ ಕಿಡ್ಡಿಂಗ್? ಆಫ್ ಕೋರ್ಸ್ ಹೋಗ್ಲೇಬೇಕು.", ಎಂದಳು ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ.

ಏನೇನೋ ಮಾತುಗಳು ಹುಟ್ಟಿ ಹುಟ್ಟಿ ಸತ್ತು ಹೋದವು ಅವನಲ್ಲಿ. ಶೀತಲಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವನ ಹೃದಯ ಮೆತ್ತಗೆ ಬಿಸಿಯಾಗತೊಡಗಿತ್ತು.

"ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೊಂದು ಏರ್ ಗನ್ ಇತ್ತು. ನಾನು ಸಣ್ಣವನಿದ್ದಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಅದನ್ನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಒಂದು ಹಕ್ಕಿಗೆ ಗುರಿಯಿಟ್ಟು ಹೊಡೆದೆ. ತಗುಲುತ್ತೆ ಅಂತ ನಾನಂದ್ಕೊಂಡಿರ್ಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಗುರಿ ತಗುಲಿ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಹಕ್ಕಿ ಧೊಪ್ಪನೆ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು. ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ನೋಡಿದ್ರೆ ಅದು ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಸತ್ತು ಹೋಯ್ತು.", ಶೇಖರ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ದನಿ ಕಂಪಿಸತೊಡಗಿತ್ತು.

ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ, "ಯಾವಾಗ್ಲೋ ಸತ್ತ ಹಕ್ಕಿಗೆ ಈಗ ಯಾಕೆ ಅಳ್ತೀಯ ಶೇಖರ್?", ಎಂದು ಅವನ ಭುಜ ಅದುಮಿದಳು. ಸುತ್ತಲಿರುವವರು ತಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಮುಜುಗರವಾಯಿತು.

"ನಡಿ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗೋಣ.", ಎಂದಳು. ಇವರ ಆರ್ಡರ್ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಎದ್ದು ಹೊರಗೆ ನಡೆದರು.

"ನಿಂಗೆ ಪ್ರಪೋಸ್ ಮಾಡಿ ನೀನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಾಗ ನಂಗೆ ಬೇಜಾರಾಗಿತ್ತು. ಯಾಕೆ ಅಂತ ಅರ್ಥಾನೇ ಆಗಿರ್ಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಅರ್ಥ ಆಗ್ತಿದೆ. ನೀನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಾಗ ನೀನು ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ಒಂದು ಪ್ರಪಂಚವನ್ನ ಕೊಂದಿರ್ತೀಯ. ಮತ್ತೆ ನೀನು ಸ್ವಲ್ಪ ನನ್ನನ್ನ ಕೊಂದಿರ್ತೀಯ. ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ರು ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಸಾಯಿಸ್ತಾ ಇರೋದನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀವಿ ನಾವು." - ಶೇಖರ್ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದ. ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ಸತ್ಯ ಅನ್ನಿಸಿತೋ, ಅಥವಾ ಅತಿಭಾವುಕನ ಬಡಬಡಿಕೆ ಅನ್ನಿಸಿತೋ, ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಆಘಾತವಾಯಿತು.

"ಶೇಖರ್, ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರ್ತಿದೆ ಈ ಯೋಚನೆಗಳು! ಯಾವತ್ತೂ ನೀನು ಈ ರೀತಿ ಮಾತಾಡಿರ್ಲಿಲ್ಲ.", ಎಂದಳು.

"ನಾನು ಪೂರ್ತಿ ಸತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದೆ ಪ್ರಿಯಾ! ನೀನು ಕೀಪ್ ಇನ್ ಟಚ್ ಅಂದಾಗ ಎಚ್ಚರ ಆಯ್ತು.", ಎಂದ. ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.

ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಜಂಗುಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಬೇರೆಬೇರೆಯಾದರು. ಕೆಲ ನಿಮಿಷಗಳು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಶೇಖರ ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಂಡು ಅತ್ತಿತ್ತ ಹುಡುಕತೊಡಗಿದ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಿಂದ ಇವನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ, "ಶೇಖರ್, ನಾನಿಲ್ಲಿದ್ದೀನಿ.", ಎಂದು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಕೂಗಿದಳು. ಶೇಖರ್ ಓಡೋಡುತ್ತಾ ಹೋಗಿ ಅವಳನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಡೆದು ಹೋದರು.
*                       *                       *                      *