Nothing

ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ

2011-12-11T20:31:00.001+05:30

Vishnuvardhana

ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹಿಂದೆ ವಿವಾದ ನಡೆದಿತ್ತು. ಈ ಹೆಸರು ದ್ವಾರಕೀಶರ ದುಡ್ಡು ಮಾಡುವ ತಂತ್ರ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಆದರೆ ನಿರ್ದೇಶಕ ಪಿ. ಕುಮಾರ್ ಆ ಹೆಸರಿಗೆ, ಅದು ಉಂಟು ಮಾಡಿರಬಹುದಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆಗೆ ನ್ಯಾಯ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಒಂದು ಪಕ್ಕಾ ಮಸಾಲೆ ಚಿತ್ರ. ಬಹಳ ಸಮಯದ ನಂತರ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನರಂಜನೀಯ ಚಿತ್ರ.
ಚಿತ್ರಕಥೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿದೆ. ನಿರ್ದೇಶಕರು ನಿರೂಪಣೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಕಥೆ ಬಹಳ ಬೇಗ take-off ಆಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲೂ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಕಳೆದಿಲ್ಲ. ಹಾಸ್ಯವೂ ಕಥೆಯ ಅಂಶವೇ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಅಲ್ಲೂ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿಲ್ಲ. ಸುದೀಪ್ ನಟನೆ lovely and lively ಆಗಿದೆ. ಹರಿಕೃಷ್ಣ ಸಂಗೀತ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಪೋಷಕ ನಟರೆಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಜನರನ್ನು theatre ಗಳತ್ತ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯಿರುವ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಚಿತ್ರ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ.

Nothing

2011-12-10T21:17:00.000+05:30

Rockstar

2011-11-13T16:10:00.001+05:30


Rockstar

You will love the first half. But you will equally hate the second half. Ranbir Kapoor proves he is a star. Rahman need not prove himself anymore. But Imtiaz Ali fails. He sets a vast canvas for the film, and manages to hold things together in the first half. But the second half is far from convincing. I couldn't connect to JJ's pain when he said something about the "lost angels"; "Main un parindo ko dhundh raha hoon...kisi ne dekha hain unhe?" The song "Sadda Haq" comes from nowhere, and the base for this song is not set in the movie. It doesn't take the story anywhere; just adding a song on personal freedom cannot change the theme of the movie.

Imtiaz Ali was brilliant in "Jab We Met". He had managed to get fine performances. The movie had catchy dialogues. The theme was fresh. It didn't give in to stereotypes.

"Rockstar" is heavy drama. Imtiaz makes you feel very helpless in the second half. JJ's behavior has no logic. And there is no other lead character that balances JJ's madness. The movie is not about personal freedom; it is about being illogical and irresponsible!

Nothing

2011-10-20T01:19:00.002+05:30

Check this:
http://kirankicking.blogspot.com/view/flipcard

ಅಯ್ಯೋ ಪರಮಾತ್ಮ, ಭಟ್ರು ಕೈ ಕೊಟ್ರು!

2011-10-09T17:23:00.078+05:30

ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಪರಮಾತ್ಮ ಎಂಬ ಹೆಸರಿರುವ ನಾಯಕ ಹಿಮಾಲಯ ಹತ್ತಿ ಮುಗಿಸಿರುತ್ತಾನೆ, ಕುಂಗ್-ಫೂ ಕಲಿತು ಬಂದಿರುತ್ತಾನೆ, ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿ ಶೇರು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಕಲಿತು ಲಾಭ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾನೆ, ಇಲ್ಲೊಂದು ವಿಂಡ್-ಮಿಲ್ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಯ ಮಾಲಿಕನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಏನೇನು ಮಾಡಬಹುದು ಇವನು ಎನ್ನುವುದು ಸಿನಿಮಾದ ಕಥೆ ಎಂದು ನೀವು ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ತಪ್ಪು, ಪರಮಾತ್ಮ ಏನೂ ಮಾಡದೇ ಇರುವಾಗ ಹೇಗಿರುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವುದು ಈ ಸಿನಿಮಾದ ಕಥೆ ಇದ್ದಂತಿದೆ! ಅಥವಾ ಏನೂ ಮಾಡದೇ ಇದ್ದರೆ ಪರಮಾತ್ಮನಾಗುತ್ತೀರಿ ಎನ್ನುವುದು ಈ ಸಿನಿಮಾದ ಸಂದೇಶವೇ?
ಪರಮಾತ್ಮ ಎನ್ನುವುದು ನಾಯಕನ ಹೆಸರು ಎಂಬುದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಪರಮತ್ಮನಾಗುವ ಯಾವ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಜೀವನದ ಅರ್ಥ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಟಿಬೆಟಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ (ಸಿನಿಮ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ಮೊದಲ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಆಗಿ ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ), ಅವನಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆಯ ಯಾವ ಅಂಶವೂ ಕಂಡು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಸಮಾಜದ ಯಾವ ಆಗು ಹೋಗುಗಳೂ ಇವನ "scheme of things " ನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. "ದುಡ್ಡು ಬರ್ತಾನೆ ಇತ್ತು, ಬರ್ತಾ ನೆಮ್ಮದಿ ಹಾಳಾಯ್ತು" ಎಂದು ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳುವ ನಾಯಕ, ಒಬ್ಬ ಭಿಕ್ಷುಕನಿಗಾಗಲಿ, ಕೊನೆಯ ಪಕ್ಷ ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗಾಗಲಿ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಒಂದು ಸನ್ನಿವೇಶವೂ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಇದೆಲ್ಲ ಇರಲೇಬೇಕು ಎಂದು ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ಇಷ್ಟು ಮಾಡದೇ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪರಮಾತ್ಮನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಾದರೆ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಬರಿ ಪರಮಾತ್ಮರೆ ತುಂಬಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಮಾಡಿದವರೆಲ್ಲ ಪರಮಾತ್ಮರಲ್ಲ!
ನಾಯಕಿಯ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಹುಚ್ಚು ಇದೆಯೇ ಎಂದು ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬಾರಿ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ನಗುವುದು, ಕಿರುಚುವುದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಏನೂ ಮಾಡಿದಂತಿಲ್ಲ ನಾಯಕಿ. ನಾಯಕನಿಗೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ಅಂಥದ್ದೇನು ಕಂಡಿತು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಇಲ್ಲ. ನಾಯಕ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಇರಲೇಬೇಕು ಎಂದೇನು ಇಲ್ಲ, ಸರಿ, ಆದರೆ ಯಾವ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮವಾಯಿತು ಎಂದಾದರು ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕಲ್ಲ! ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲ, ನಾಯಕ ಕಾರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಾಯಕಿಯ ಊರಿಗೆ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಅರ್ಧ ಸಿನಿಮ ಮುಗಿಯುವ ವೇಳೆಗೆ ಒಮ್ಮೆ, "ಅವಳ ಕೂದಲಲ್ಲಿ, ಮೂಗುತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತದೆ. ಅದು ನನಗಿಷ್ಟ" ಎಂದು ನಾಯಕ ಹೇಳುವಾಗ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಿಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ವತಃ ನಾಯಕನಿಗೆ ಆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇದ್ದಂತಿಲ್ಲ.
ನಾಯಕನಿಗೆ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ನೋವು ತಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಪಸೀನ ಎಂದು ಅವನಿಂದ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಎರಡನೇ ನಾಯಕಿಯ ಪಾತ್ರ, ಪರಮಾತ್ಮನ ಸ್ನೇಹಿತೆಗೆ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಾಯಕ ಅವಳಿಗೆ, "ನೀನು ಮಗು, ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಮದುವೆ ಆಗಿ ಒದ್ದಾಡೋಕೆ ಆಗುತ್ತಾ?", ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟೂ ಧರ್ಮ ಸಂಕಟ ಅನುಭವಿಸದ ನಾಯಕ "ಅತ್ಲಾಗೆ ಆ ಹುಡುಗಿ, ಇತ್ಲಾಗೆ ಈ ಹುಡುಗಿ", ಎಂದು ತನ್ನ ಸಂಕಟ ತೋಡಿಕೊಂಡು ಕುಣಿದಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲ.
ಇಡೀ ಸಿನಿಮ ನಾಯಕ ಎರಡನೆ ನಾಯಕಿಗೆ ಹೇಳುವ ಕಥೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಎರಡನೆ ನಾಯಕಿ ನಾಯಕನಿಗೆ ಮುತ್ತು ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ. ನಾಯಕನ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿಗೂ ಒಂದು ಮುತ್ತು ಕೊಟ್ಟು, "ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪ ನಿನಗಿಂತ ಪಾಪು" ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. "ಮಕ್ಕಳು ದೇವರ ಸಮಾನ", ಎಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಾಯಕನನ್ನು ಏಕ ಕಾಲಕ್ಕೆ ದೇವರು, ಮಗು ಎಂದೆಲ್ಲ ಕರೆದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ನಂಬಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ದಡ್ಡತನ! ಮನಸ್ಸು ಸ್ವಚ್ಛ ಇರುವವನು ದೇವರಾಗುತ್ತಾನೆ, ನಿಜ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ನಾಯಕ ಬೇರೆಯವರ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸ್ಪಂದಿಸದ ಕಲ್ಲು ಜೀವ. ಕೊನೆಗೆ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ, ಸುಮ್ಮ ಸುಮ್ಮನೆ ನಗುವ ನಾಯಕಿ ಸತ್ತಾಗಲೂ ನಾಯಕ ಅಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಸಂತೋಷ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸತ್ತಳು ಎಂದು ನಂಬಿಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತಾನೆ. ಇದೆ ಪುನೀತ್, ಆಗ ಮಾಸ್ಟರ್ ಲೋಹಿತ್ ಆಗಿ ನಟಿಸಿದ "ಬೆಟ್ಟದ ಹೂವು" ಚಿತ್ರದ ನಾಯಕ ಮನೆಯವರಿಗಾಗಿ ತನ್ನ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಬಲಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನನ್ನು ಪರಮಾತ್ಮ ಎಂದರೆ ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪರಮಾತ್ಮನಾಗುವ ಯಾವ ಅರ್ಹತೆಯೂ ಇರದ ಈ ನಾಯಕ emotional quotient ತೀರ ಕಡಿಮೆ ಇರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ, ದೇವರಾಗಿಯಲ್ಲ!
ಸಿನಿಮಾದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಾಯಕನಿಗೆ ತನ್ನ ಮದುವೆ ಆಮಂತ್ರಣ ಪತ್ರಿಕೆ ಕೊಡುವ ನಾಯಕಿ ಹೊರಡುತ್ತಾ, "ನಾನು ನಿನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬರುವ ಅವಕಾಶ ಇದೆಯೇ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದೆ", ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಲು ಹೊರಟವನು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಪರಮಾತ್ಮನಿರಬಹುದು!

ಕೊನೆಯ ಮಾತು: ನಾನು ಹೋದ ಥಿಯೇಟರಿನಲ್ಲಿ ಯೋಗರಾಜ್ ಭಟ್ಟರ ಮೇಲೆ, ಪುನೀತ್ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟು ಬಂದ ಜನರಿಂದಾಗಿ ಹೌಸ್-ಫುಲ್ ಆಗಿತ್ತು. ಥಿಯೇಟರ್ ಬಿಡುವಾಗ ಎಲ್ಲರು ಮಂಕಾಗಿದ್ದರು. ರಂಗಾಯಣ ರಘು ಇರುವ ಕೆಲವು ಸೀನ್ ಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಜನರು ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು. ನಾನು "ಪಂಚರಂಗಿ" ನೋಡಿದಾಗ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಹೀಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಲಹರಿ

2011-08-20T15:31:00.002+05:30

ಭಾರಿ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳಿರದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಡತೊಡಗಿದ್ದೇನೆ. ದೊಡ್ಡ ಆಸೆಗಳಿರದ ಸಿನಿಮಾಗಳು , ಕೇವಲ ಮನರಂಜನೆಗಾಗಿ ಸಂಯೋಜಿಸಿದ ಹಾಡುಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ . ಕೈಗೆಟುಕದ ವಿಷಯಗಳು ಎಟುಕಿವೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳಿರದ ಕಥೆ , ಹಾಡು , ಜಾಹಿರಾತು , ಮಾತು - ಇವೆಲ್ಲ ನಿಜಕ್ಕೂ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ . ವ್ಯರ್ಥ ಶಬ್ದ , ಸಂಜ್ಞೆ , ಪ್ರತಿಮೆಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ home work ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಅರ್ಥವಾಗುವ ಕಥನ ಶೈಲಿ ಭಾರಿ ಸುಲಭ . ಇವು ಯಾವುದು ಇಲ್ಲದ , ಅನುಭವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದಂತೆ , ಕಲಿತ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನುಪಯೋಗಿಸದೆ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ! 'ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾರೆನು ' ಎನ್ನುವುದು ಸುಲಭ. ಆದರೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗದ್ದನ್ನು ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ ಏನು !

ಕನ್ನಡಿಗಳು

2011-07-03T01:57:00.001+05:30

ಅದೊಂದು ಕನಸು ಅವನಿಗೆ ಪದೇ ಪದೇ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಒಂದು ಕೋಣೆಯ ನಡುವಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಮತ್ತು ಸುತ್ತಲೂ ಅವನಿಂದ ಲೆಕ್ಕ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಆಗದಷ್ಟು ಕನ್ನಡಿಗಳಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತಾರೂ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎತ್ತ ನೋಡಿದರೂ ಅವನದೇ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ! ಕೆಲವು ಕನ್ನಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರತಿಫಲನವಾಗಿ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಈ ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರತಿಫಲನದಿಂದಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ದಿಕ್ಕೆಟ್ಟ ಭಾವ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಂದರೆ ಅವನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ತಾನು ಇರದಿದ್ದರೂ ಆ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳು ಇರುತ್ತಿದ್ದವೇನೋ ಎಂಬ ಭಾವ ಬಂದದ್ದಿದೆ. ಅವನದೇ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಅವನಿರದಿದ್ದರೂ ಕನ್ನಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ಯೋಚನೆ ಬಂದದ್ದೇ ಅವನಿಗೆ ತಾನು ಸತ್ಯವೋ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳು ಸತ್ಯವೋ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಿತು. ಈ ರೀತಿಯ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟರೂ ಆ ಕನಸು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲದೆ ಆ ಕನಸು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬೀಳುವುದು ಇನ್ನೂ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಕನಸಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಅರ್ಥ ಕಲ್ಪಿಸುವುದು ಅವನ ಬುದ್ಧಿಗೆ, ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಗೆ ಮೇವು ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೆಲ್ಲ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣದಕ್ಕೂ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯ ಲೇಪ ಕೊಡುವುದು ಅವನ ದೌರ್ಬಲ್ಯ. ಅದು ಬಹುಷಃ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಯಾರಾದರೂ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ಬಹುಷಃ ಅದಕ್ಕೂ ಯಾವುದರದ್ದೋ ಲೇಪ ಕೊಟ್ಟು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಆ ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಅವನಲ್ಲಿ ಉಳಿದು ಬಿಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ, ಹಾಗೂ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಅದು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಇರಬಹುದೆಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.

ಮತ್ತೆ ಕನಸಿನ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ಈ ರೀತಿಯ ವಿಚಿತ್ರ ಕನ್ನಡಿಗಳನ್ನು ಮೈಸೂರು ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ನೆನಪಿದೆ ಅವನಿಗೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕನ್ನಡಿಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಮತ್ತೊಂದಕ್ಕೆ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನ ನೆನಪು ಸರಿಯಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಆ ಕನ್ನಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಉದ್ದಕ್ಕೆ ಕಂಡರೆ, ಮತ್ತೊಂದರಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಗೆ, ಇನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ದಪ್ಪಗೆ - ಹೀಗೆ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದು ಅವನು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದು. ಈಗ ಮತ್ತೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ, ಮನುಷ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯೇ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಭ್ರಮೆ ಎಂಬ ಅನಿಸಿಕೆ ಬಂತು. 'ನನ್ನ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ನನಗೆ ಕಾಣುವಂತೆಯೇ ಬೇರೆಯವರಿಗೂ ಕಾಣುತ್ತೇನೆಯೇ!?', ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದ್ದಿತು. ಇಲ್ಲೂ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ನುಸುಳಿತು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟರೂ, ಅವನಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರವೆನ್ನಿಸುವ ಬೇರೆ ವಿಷಯಗಳಿವೆ. ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬನ ಮೂಗು ಯಾವುದೋ ಅಪಘಾತದಿಂದಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸೊಟ್ಟಗೆ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಅದು ಗೊತ್ತಾದದ್ದು ಆ ಸ್ನೇಹಿತನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ. ಮೊದಲ ಸಲ ಹಾಗೆ ನೋಡಿದಾಗ ಸ್ನೇಹಿತ ಏನೋ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಮೂಗು ಸೊಟ್ಟಗೆ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ! ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಆ ಸ್ನೇಹಿತ ತನ್ನ ಮೂಗು ಅದು 'ನಿಜಕ್ಕೂ ಇರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸೊಟ್ಟಗೆ ಇದೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿರಬಹುದಲ್ಲವೇ!' ಎಂದುಕೊಂಡು ಸಣ್ಣಗೆ ಬೆಚ್ಚಿದ. ಮನುಷ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯ ವೈಚಿತ್ರ್ಯಗಳು ಬೇರೆಯೂ ಕೆಲವು ಇವೆಯಾದರೂ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಕನಸಿನ ನೆನಪಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದ.

ಈ ಕನಸಿಗೆ ಅರ್ಥ ಕಲ್ಪಿಸುವ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರೆಸಿದ. ಅವನ ಒಂದು ವಿವರಣೆ ಹೀಗಿದೆ : ಒಂದೊಂದು ಕನ್ನದಿಯೂ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಜನರಿಗಿರುವ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ವಿವರಣೆಗೆ ರಂಗೇರುವುದು ಹೀಗೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ - ಆ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳು ಇವನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಗಿರುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕನ್ನಡಿಗಳ ಕೋನ ಹಾಗೂ ಬೇರೆ ಕನ್ನಡಿಗಳ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಗಿರುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿಯಂತೆ ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ - 'ನಾನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳು ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತವೆ. ನಾನು ಬದಲಾದರೂ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳು ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ'

ಇನ್ನೊಂದು ವಿವರಣೆ ಹೀಗಿದೆ : ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕನ್ನಡಿಯೂ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗೇ ಇರುವ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕನ್ನಡಿಯೂ ಅವನೊಳಗಿನ 'ನಾನು'ವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಪ್ರತಿ 'ನಾನು'ವನ್ನು ನೋಡುವ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ 'ನನ್ನ' ಬಗ್ಗೆ ನನಗಿರುವ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಬದಲಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ತನ್ನ ಒಳಗನ್ನು ತಾನೆ ವಸ್ತುನಿಷ್ಥವಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಈ ಕನ್ನಡಿಗಳು ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟಿರುತ್ತವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನ ಒಳಗೂ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಸತ್ಯಗಳಿರುತ್ತವೆ! ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕನ್ನಡಿಯೂ ಹೋಳಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗಬೇಕು, ಮತ್ತು ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗಬೇಕು. ಆದರೆ ಹೋಳಾಗುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಚಿಕ್ಕದಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗಿ ಎಲ್ಲ 'ನಾನು'ಗಳೂ ಕಳೆದು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲವೇ!? - ಇದೊಂದು ಬೌದ್ಧಿಕ ಕಸರತ್ತು ಅವನಿಗೆ. ಅಸಲಿಗೆ ಕನಸು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ತಾನಾಗೇ ಬಿತ್ತೆ ಅಥವಾ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸಲಿಕ್ಕೆ ತಾನೆ ಊಹಿಸಿ ಕನಸು ಕಂಡೆನೆ ಎಂಬುದೂ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಅವನಿಗೆ!

ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಕನಸಿಗೆ ಹೊಸ ಅರ್ಥಗಳು ಸಿಗುತ್ತಾ ಹೋದವು. ಒಂದರ ಪ್ರಕಾರ ಕನ್ನಡಿಗಳು ತನ್ನ ಅಹಂ, ಸ್ವಯಂಪ್ರತಿಷ್ಥೆಗಳನ್ನೂ ಬಿಂಬಿಸಿದರೆ, ಇನ್ನೊಂದರ ಪ್ರಕಾರ ತನ್ನೊಳಗಿನ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ಬಿಂಬಿಸಿದವು. ಮತ್ತೊಂದು ವಿವರಣೆಯಲ್ಲಿ ನಡುವೆ ನಿಂತ ತಾನು 'ಶಬ್ದ'. ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ಕನ್ನಡಿಗಳು ಈ ಶಬ್ದದ ಧ್ವನಿಗಳು. ಹೇಗೆಂದರೆ 'ಕನ್ನಡಿ' ಎಂಬ ಒಂದೇ ಶಬ್ದ ವಿವಿಧ ಜನರಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಧ್ವನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಅದು ಬರಿಯ ವಸ್ತುವಾದರೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ಅದು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನದ ಪ್ರತೀಕ ಇರಬಹುದು. ಅವರವರ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಂತೆ ಅವರವರು ಅರ್ಥ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಹೀಗೂ ಅನ್ನಿಸಿತು : ನಡುವೆ ನಿಂತ ತಾನು ದೇವರಾದರೆ ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ಕನ್ನಡಿಗಳು ಮನುಷ್ಯರು. ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳೂ ದೇವರ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಎಂಬ ಚಿಂತನೆ ಬಂತು.

ಹೀಗೆ ಅವನ ಬೌದ್ಧಿಕ ಕಸರತ್ತು ಮುಂದುವರೆಯಿತು.

** ** ** ** **

ಮತ್ತೆ ಅದೊಂದು ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಭವಿಸಿತು. ಅವನ ಕನ್ನಡಿಗಳಿಗೆ ಯಾರೋ ಕಲ್ಲೆಸೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಕನ್ನಡಿಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಚೂರಾಗತೊಡಗಿದವು. ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳು ಮಾಯವಾಗತೊದಗಿದವು. ಅವನು ಒಂದೊಂದು ಒಡೆದ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆಯೂ ಕುಳಿತು ದನಿ ತೆಗೆದು ಅಳತೊಡಗಿದ. ಉಳಿದ ಕನ್ನಡಿಗಳ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳೂ ಅವನೊಂದಿಗೆ ದನಿ ತೆಗೆಯದೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲ ಕನ್ನಡಿಗಳೂ ಚೂರು ಚೂರಾದವು. ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಚೂರುಚೂರಾಗಿದ್ದವು. ಇವನ ಅಳುವಿನ ದನಿ ಜೋರು ಜೋರಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಇವನೂ ಮಾಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ! ಇವನ ಅಳುವೂ ತಗ್ಗಿತು. ಕೊನೆಯ ಕೆಲವು ಬಿಕ್ಕಳಿಕೆಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿ ನಿಂತು ಹೋದವು.

** ** ** ** **

ಈಗ ಅವನು ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ಹಚ್ಚುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾನೆ.

ಸೂಪರ್

2011-04-26T17:22:00.005+05:30

Super

ತುಂಬ ತಡವಾಗಿ "ಸೂಪರ್" ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಎಷ್ಟೋ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ವಿವರಗಳಿಗೆ ಹೋಗದೆ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಾಣಿಸದ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಈ ಸಿನಿಮ ತುಂಬ "ಗದ್ದಲಮಯ"ವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಇದರ ನಿಜವಾದ ಸಂದೇಶ ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸದೆ ಹೋಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಚಿತ್ರದ "ಪ್ರೋಮೋ" ಗಳು ಕೂಡ ಸಂದೇಶದ ಸುಳಿವು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಡುಗಳು ಕೂಡ "ಗದ್ದಲಮಯ" ವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅಲ್ಲೂ ಕಥೆಯ ಸುಳಿವು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.

ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಈ ಸಿನಿಮ ಉಪೇಂದ್ರರವರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿಯ ಫಲ. ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಅಭಿಮಾನ ಹೊಂದಿರುವ ನಾವು ಭಾರತೀಯರು ಇದೇ ಮರುಳು ದುರಭಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗಿ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದೇ ಈ ಚಿತ್ರದ ಮೊದಲ ಸಂದೇಶ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ದುಃಸ್ಥಿತಿಗೆ ಒಂದು ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಪರಿಹಾರ ಕೊಂಚ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆ ಅನ್ನಿಸಬಹುದಾದರೂ, ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ "workable" ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಪರಿಹಾರ ಇಷ್ಟೇ : "ಇದು ನನ್ನ ದೇಶ. ಇದರ ಉನ್ನತಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವನತಿಗೆ ನಾನು ಜವಾಬ್ದಾರ." ಎಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಾರತೀಯನಿಗೂ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಬೇಕು.

ಈ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಜನರಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪ್ರೇಮ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೆಣೆದಿದ್ದಾರೆ ಉಪೇಂದ್ರ. ಪಕ್ಕಾ ಮಸಾಲೆಭರಿತ ಕಥೆಯ ಮೂಲಕ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಸಂದೇಶ ಹೇಳ ಹೊರಟ ಕಥೆಗಾರ ಉಪೇಂದ್ರ ಅದರಲ್ಲಿ ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನಬಹುದು.

ಇದು ಈ ಸಿನಿಮಾದ ಕುರಿತು. ಇದಲ್ಲದೆ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳು ತಲೆಗೆ ಬಂದವು :
೧. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ "ನಾನು" ಎಂಬ concept ಅನ್ನು ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದ ಉಪೇಂದ್ರ ಇಂದು ಒಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿ ಉಳ್ಳ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. "ನಾನು" ಎಂಬುದರ ಪರಿಧಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೋ ಏನೋ? ಅಥವಾ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡ "home work " ಇದ್ದರೂ ಇರಬಹುದು!

೨. ಯೋಗರಾಜ ಭಟ್ ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ದನಿಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದ್ದಾರೆ ಇಲ್ಲಿ. ಅವರು ಈ ಸಿನಿಮಾದ narrator . ಒಂದು ಹಾಡನ್ನು ಕೂಡ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಬಹುಷಃ ಕನ್ನಡದ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಒಬ್ಬರ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಸಹಕರಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ನಿಜ ಇದ್ದಲ್ಲಿ, ಇದು ಒಂದು ಆರೋಗ್ಯಕರ ಬೆಳವಣಿಗೆ.

೩. ಉಪೇಂದ್ರ ಖಾಲಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಅನಿಸಿಕೆಗೆ ಬಲವಾದ ಕಾರಣ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಯಾಕೋ ಹಾಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು.

Nothing

2011-04-26T15:58:00.005+05:30

Urinate here if you are an S.O.B

Dogs, pigs and S.O.Bs urinate here

Every trick has been tried - from putting pictures of Gods and Goddesses to insulting the culture and character of the person urinating in public; but people have not stopped urinating on the walls. In humans, urinating in public has nothing to do with the territorial display. It is only lack of public toilets that results in people urinating on the walls. And some don't like spending money on emptying their bladders (when they can do it the easy way - on walls of public buildings), and hence don't use the "pay and use" toilets.

Whatever the reason for people urinating in public, it is quite evident that insulting one's character will not stop him from doing it. This is a guilt induction mechanism, and will not work. I don't know what else will work, though. Probably a very stringent law might work. But it is bound to fail in India, as is the case with any other law. I have a very weird and violent idea - the one that was used by Amir Khan in the opening scene of "3 Idiots". But this will affect the street dogs. The idea can be improvised so that only humans will suffer. I know how weird it sounds. But I think only a shock treatment can correct the citizens of this country.

Just another reminder

2011-04-18T20:02:00.002+05:30

I have not written anything this week.

A Reminder to Myself

2011-04-13T18:39:00.000+05:30

This is just a reminder to myself for writing something. I will post something more meaningful than this one in a week.

Nothing

2010-12-22T22:02:00.001+05:30

Headless Dummies

ಪಂಚರಂಗಿ

2010-11-03T00:51:00.006+05:30

ಇದು ಹಾಸ್ಯ ಚಿತ್ರವಲ್ಲ, "ವ್ಯಂಗ್ಯ" ಚಿತ್ರ ಅನ್ನಬೇಕು. ಮಾಮೂಲಿ ಬೇಜಾರುಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋದ ಜೀವಗಳಿಗೆ ವ್ಯಂಗ್ಯದ ಚುಚ್ಚು ಮದ್ದು ಇದು. ಪ್ರತಿ ದೃಶ್ಯದಲ್ಲೂ ತಿವಿದು ಎಬ್ಬಿಸುವಂಥ ಸಂಭಾಷಣೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿದ್ದಾರೆ ಯೋಗರಾಜ ಭಟ್.

ಭಾರಿ ತತ್ವ ಅಥವಾ ನೀತಿಗಳ ಬೆಂಬಲವಿಲ್ಲದ ಒಂದು ಶುದ್ಧ ಮನೋರಂಜನೀಯ ಸಿನಿಮ ಇದು. ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ "ಲೈಫು ಇಷ್ಟೇನೆ" ಎನ್ನುವ ಉಡಾಫೆಯನ್ನೂ ನಾಯಕನ ಮೂಲಕ ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ "ಲೈಫು ಇಷ್ಟೇನೆ" ಎನ್ನುವಾಗಲೂ ವೀಕ್ಷಕ "ಇದರಾಚೆಗೂ ಏನೋ ಇದೆ" ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದೇ ನಿರ್ದೇಶಕನ ಉದ್ದೇಶ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಹಾಡುಗಳ ಮೂಲಕ ನಿರ್ದೇಶಕ ವೀಕ್ಷಕನೊಂದಿಗೆ ನೇರ ಸಂಭಾಷಣೆಗೆ ಇಳಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. "ಪಂಚರಂಗಿ ಹಾಡುಗಳು" ಎಂಬ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಾಯಕನಿಗೆ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಧ್ವನಿ ನೀಡುವ ಯೋಗರಾಜ್ ಭಟ್ ನಾಯಕನ ಮೂಲಕ ತೋರಿಸಲು ಹೊರಟಿದ್ದು ತಮ್ಮ ಜೀವನ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಎಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ. ಈ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಂಗ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಯೋಗರಾಜ್ ಭಟ್ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಪಾತ್ರ ಪೋಷಣೆಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಗಮನ ಹರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಕೀರ್ಣ ಅಂಶಗಳೇನು ಇಲ್ಲದೆಯೂ ವೀಕ್ಷಕನನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸತ್ವ ಉಳ್ಳ ಸಂಭಾಷಣೆ ಇದೆ. ನಟರೆಲ್ಲರೂ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇದು ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಚಿತ್ರ; ವೀಕ್ಷಕನನ್ನು ಯೋಚಿಸಲು ಹಚ್ಚಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವ ಚಿತ್ರ.

ಸತ್ತ ಹಸುವಿನ ಸುತ್ತ...

2010-10-17T15:45:00.009+05:30

ಅಂದು ಮುಂಜಾನೆ ನಾನು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಸು ಸತ್ತು ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡ ಗಾತ್ರದ ಹಸು. ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಇರುವ ಯಾರಿಗೇ ಆದರೂ ಹೊಟ್ಟೆ "ಚುರುಕ್" ಎನ್ನುವಂತಿತ್ತು. ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ, ಮಂಜಿನಲ್ಲಿ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದ ಹಸುವಿನ ಶವ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ನಾನು ಬುದ್ಧಿ ಬೆಳೆದಾಗಿನಿಂದ ಹಸು-ಎಮ್ಮೆ, ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಕರುಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡೇ ಬೆಳೆದವನು. ನನ್ನ ತಾಯಿ ಒಂದು ಜಾತಿ ಹಸುವನ್ನು ಸಾಕಿದ್ದಳು. ನಾನು ಅದರ ಹಾಲನ್ನು ಊರಿನ ಹೊಟೇಲಿಗೆ ಮಾರಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತಾಯಿ ನನಗೆ ವಾರಕ್ಕೆ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಈ ದುಡ್ಡನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ನಾನು ಒಂದು ಸೈಕಲ್ಲು ಕೊಂಡೆ. ಮುಂದೆ ಆ ಹಸು ಸತ್ತು ಹೋಯಿತು. ಏನೂ ವಿಶೇಷಗಳಿಲ್ಲದೆ, ಮಾಮೂಲಿ ಬೇಜಾರುಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಿಗೆ ಇದೊಂದು ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ವಿಷಯವಾಯಿತು; ನಮ್ಮನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಸಹಾನುಭೂತಿಯಿಂದ ಮಾತಾಡಿ, "ತ್ಚು ತ್ಚು ತ್ಚು" ಎನ್ನಲಿಕ್ಕೆ. ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಹಸುವಿನ ಹೆಣವನ್ನು ಅದರ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಸಹಾನುಭೂತಿ ಇಲ್ಲದವರಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದ ನಾಲ್ವರು, ಹಗ್ಗ-ಗಿಗ್ಗ ಕಟ್ಟಿ ನಡುವೆ ಕೋಲು ಸಿಕ್ಕಿಸಿ, ಎಳೆದಾಡಿ, ತೂರಾಡಿ ಮಣ್ಣು ಮಾಡಿದರು. ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಅಟ್ಟದ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ (ಅಲ್ಲಿಂದ ಆ ಸ್ಥಳ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ) ನೋಡುತ್ತಾ, "ಇಂಥ ಅನುಭವಗಳೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಪಕ್ವ ಮಾಡುವುದು" - ಎಂದು ನನಗೆ ನಾನೇ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ!

ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಹಸುವಿನ ಹೆಣವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಯೋಚನೆಗಳು ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಸುಳಿದು ಹೋಗಿರಬೇಕು. ಸಾಕಿದವರು ಯಾರಾದರೂ ಮಣ್ಣು ಮಾಡಲು ಸ್ಥಳವಿಲ್ಲದೆ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಎಸೆದು ಹೋದರೆ! - ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಾದರೆ ಮನೆಯ ಸುತ್ತ ಸತ್ತ ನಾಯಿ, ಬೆಕ್ಕು, ಹಸು, ಕೊನೆಗೆ ಮನುಶ್ಯರನ್ನು ಕೂಡ ಮಣ್ಣು ಮಾಡುವಷ್ಟು ಸ್ಥಳವಿರುತ್ತದೆ. ಮನೆ, ಅಂಗಡಿ, ಅಪಾರ್ಟುಮೆಂಟ್ ಎಂದು ಒಂದು ಅಡಿ ಸ್ಥಳ ಬಿಡದೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಬೆಂಗಳೂರು ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ ಸಾಕಿದ ಹಸುವನ್ನು ಮಣ್ಣು ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಸ್ಥಳವೆಲ್ಲಿದೆ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಸತ್ತ ಹಸುವನ್ನು ಮಣ್ಣು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಏಕೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡಬೇಕು, ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಎಸೆದು ಹೋದರೆ, ನಗರವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛ, ಸುಂದರವಾಗಿಡುವ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತವರು ಹೆಣಕ್ಕೆ ಗತಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಎಂದುಕೊಂಡಿರಬಹುದು ಸತ್ತ ಹಸುವಿನ ಮಾಲಿಕ.

ಹೀಗೆಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಆಫೀಸಿಗೆ ನಡೆದ ನಾನು ಆಗಲೇ ಹೇಗೆ ಮನುಷ್ಯನ ಸಂವೇದನೆಗಳು ನಶಿಸಿವೆ - ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಕಥೆ ಬರೆಯಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ ಕಥೆಯ ನಾಯಕ ಸಿನಿಮಾ-ಧಾರಾವಾಹಿಗಳಿಗೆ ಸಂಭಾಷಣೆ ಬರೆಯುವ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತಾನೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಮೂಲಭೂತ ಭಾವನೆಗಳು ಹೇಗೆ ಸತ್ತಿವೆ, ಹೀಗಾಗಲಿಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ನಮ್ಮ ’ಸಮೂಹ ಮಾಧ್ಯಮ’ಗಳು ಕಾರಣವಾಗಿವೆ, ಹೀಗೆ ಸಂವೇದನೆಗಳಿಲ್ಲದ ಜನರನ್ನು ಮುಟ್ಟಲಿಕ್ಕಾಗಿ, ಈ ಜಡ ಜೀವಗಳನ್ನು ಅಲುಗಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕಾದಂಬರಿಕಾರರು, ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿ ಹೇಗೆ ತಮ್ಮ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರೌರ್ಯ ತುರುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತು ಈ ತುರುಕಾಟದಿಂದಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಸಂವೇದನೆಗಳು ಹೇಗೆ ನಶಿಸುತ್ತಿವೆ - ಹೀಗೆ ಒಂದು ವಿಷಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ - ಎಂಬುದನ್ನೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಕಥೆಯ ನಾಯಕನ ಮೂಲಕ ಹೇಳಬೇಕೆಂಬುದು ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗೆಲ್ಲ ಬರೆಯುವುದರಿಂದ ಏನೂ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿರಬೇಕಾದರೆ ಹೊಳೆದಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಅಂಥ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗಳೇನೂ ನನಗಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಮುಖ್ಯ ಎನಿಸಿದ ವಿಷಯವನ್ನು ನನಗೆ ಸರಿ ಎನಿಸಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸುವುದಷ್ಟೆ ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶ. ಹೀಗೆ ಒಂದು ಕಥೆಯನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡು ತುಂಬ ಸಮಯ ಓಡಾಡಿದೆ. ಓಡಾಡಿದೆ ಎಂದರೆ ಕಥೆಗೆ ವಿಷಯ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದೆ ಎಂದಲ್ಲ; ಹಾಗೆಲ್ಲ ವಿಷಯ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಬರೆಯುವ ಅಭ್ಯಾಸ ನನಗಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ನಾನೇ ಅಷ್ಟು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಎಂದೂ ಅನ್ನಬಹುದು.

ಆದರೆ ಕಥೆಯನ್ನು ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಾಗ ಒಮ್ಮೆಗೆ ಈ ಕಥೆಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ನಾಯಕ ಏಕೆ ಬೇಕು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂತು. ನಾನು ನಾನಾಗಿ ಮಾತಾಡದೆ ಏಕೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಮುಖವಾಡದ ಮೂಲಕ ಮಾತಾಡಬೇಕು? ಮತ್ತೆ ಮಾತಿಗಿಂತ ಮುಖವಾಡವೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬಿಡುವ, ಹೇಳಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಹೇಳಲಿಕ್ಕಾಗದೆ ಹೋಗುವ ಅಪಾಯವಿಲ್ಲವೆ? ಹೀಗೆ ಹೇಳಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಹೇಳಲಿಕ್ಕಾಗದೆ ಹೋಗುವುದು ಕೂಡ ಕತೆಗಾರನಲ್ಲಿ ಸಿಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದಲ್ಲವೆ? ಇದೇ ಸಿಟ್ಟು, ಅಸಹಾಯಕತೆ ಅವನ ಮುಂದಿನ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರೌರ್ಯದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೊರ ಬರುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ ಅಲ್ಲವೆ? ಇಂಥ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳೆ ತಾನೇ ಮುಂದೆ ಭೂತಾಕಾರ ತಾಳುವುದು!

(ಸಶೇಷ)

ಹಳೆಯ ಪಳೆಯ ವಿಷಯಗಳು...

2010-10-17T15:08:00.005+05:30

Henchina mane

Jenu pettige

ondu baavi

hoge koLave

rubbuva kallu

odeda hoo "chett"igaLu

odeda hoo "chetti"

ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದ ಭಗವಂತ ...

2010-06-20T17:55:00.003+05:30

ಕೆ.ಎಸ್.ಎಲ್.ಸ್ವಾಮಿ (ರವಿ) ನಿರ್ದೇಶನದ "ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದ ಭಗವಂತ" ಎಂಬ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ "ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದ ದೇವಕಿ ಕಂದ", ಎಂದು ಶುರುವಾಗುವ ಹಾಡೊಂದಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಜಿ.ಕೆ. ವೆಂಕಟೇಶರ ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶನವಿದೆ. ಎಸ್.ಪಿ.ಬಿ ಹಾಡಿದ್ದಾರೆ.
ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಭಕ್ತಿ ಗೀತೆಯಂತೆ ಕಾಣುವ ಈ ಹಾಡು ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳಿದಾಗ
"ಆನಂದ ರಸ" ಉಕ್ಕಿಸುವ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.

ಬಹುಷಃ ಜಿ.ಕೆ. ಬೇಕೆಂದೇ ಈ ರೀತಿಯ ಸಂಗೀತ ಸಂಯೋಜಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಸಾಧಾರಣ ಭಕ್ತಿ ಗೀತೆಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಮೈ ಮರೆತ ಹುಚ್ಚು ಸಂಗೀತ ಇದಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೂ ಏರು ಸ್ವರವಿಲ್ಲ.
ಇಡೀ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಎಚ್ಚರವಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆನಂದ ಭಾವ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದಾರೆ ಗಾಯಕ ಮತ್ತು ಸಂಯೋಜಕರಿಬ್ಬರೂ.
ಅಲ್ಲದೆ ಸಾಧಾರಣ ಭಕ್ತಿ ಗೀತೆಗಳೆಲ್ಲ ದೇವರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸುವ ಹಾಡುಗಳು. ಆದರೆ ಈ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸುವ, ತನ್ನ ಭಕ್ತಿಯ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವ ಆತುರವಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ದೇವರನ್ನು ಪಡೆದ ಧನ್ಯತಾ ಭಾವವಿದೆ.
ಅವನನ್ನು ಪಡೆದಾಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಿಗಬಹುದಾದ ಆನಂದ ಭಾವವಿದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಉಕ್ಕುವ ಸಮುದ್ರ, ಬೃಹತ್ ಪರ್ವತ ಅಥವಾ ಒಂದು ಭಾರಿ ಮರವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಉಕ್ಕುವ ಭಾವ ಕೂಡ ಇದೇ ಎಂದು ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನೆ-ನಾಳೆಗಳ ಪರಿವೆ ಇಲ್ಲದ ಅಪಾರ ಆನಂದ!

ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳು :
ಉದಯಶಂಕರ್ ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯ brilliant ಆಗಿದೆ.
ಈ ಸಿನಿಮಾದ ಕಥೆ ಕೂಡ interesting ಆಗಿದೆ. ದರೋಡೆಕೋರನೊಬ್ಬ ರಾಣಿಯೊಬ್ಬಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟಿ ಅವಳಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವಳು ಬೇರೆ ದಾರಿ ಕಾಣದೆ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣನ ಕತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವ ಮಣಿಯನ್ನು ತಂದು ಕೊಟ್ಟರೆ ಅವನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುವುದಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ದರೋಡೆಕೋರ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ. ಈ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಅವನು ಹೇಗೆ "ತನ್ನನ್ನು" ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಭಗವಂತನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದೇ ಕಥೆ. ಲೋಕೇಶ್ ಅದ್ಭುತ ನಟ ಎಂದು ನನಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಅನ್ನಿಸಿದೆ. ಈ ಹಾಡಿನ video ನೋಡಿದರೆ ನಿಮಗೂ ಅನ್ನಿಸಬಹುದು.
ಅಂದ ಹಾಗೆ ಬಾಲ - ಕೃಷ್ಣನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಪುನಿತ್ ರಾಜಕುಮಾರ್ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ.

"ರಾಗ" ದಲ್ಲಿ ಇದರ ಲಿಂಕ್ : http://www.raaga.com/player4/?id=168145&mode=100&rand=0.062396971958092295

ಮಡಿದ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ...

2010-05-23T17:03:00.000+05:30

ನೀನು ಸತ್ತೆ ಎಂದ ಸುದ್ದಿ ಬಹಳ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಜೀರ್ಣ ಆಯಿತು. ಸುದ್ದಿ - ಟಿ.ವಿ. ಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಂತೆ, ಪೇಪರಿನಲ್ಲಿ ಓದಿದಂತೆ - ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಮೃತ್ಯು - ಬುದ್ಧಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು; ವಿಪರೀತ ಮದ್ಯ ಸೇವಿಸಿ, ಅತಿ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಿ ಮುಂದೆ ಇದ್ದ ಟ್ರಕ್ ಗೆ ನೀನೆ ಹೊಡೆದು, ವಾಹನ ನಜ್ಜು ಗುಜ್ಜಾಗಿ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಸಾವು.
ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಜೀರ್ಣವಾಗದ ವಿಷಯ ಎಂದರೆ ಇವು - ನಿನ್ನ ಡೊಳ್ಳು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹೊಡೆದು "ಧಡಿಯ" ಎನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಕೆನ್ನೆಗೆ ತಟ್ಟಿ "loafer " ಎನ್ನುವಂತಿಲ್ಲ. ನೀನು ಇನ್ನು ಯಾವತ್ತು ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸೀಟಿನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, "ಹುಚ್ ನನ್ ಮಗನೆ", ಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಕೂದಲು ಸವರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, "ಏಯ್, ನಾನು ಸಕತ್ talent ಕಣೋ", ಎಂದು ನಿನ್ನ ಬೆನ್ನು ನೀನೆ ಚಪ್ಪರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೋ ತಮಿಳು ಹಾಡಿನ ಅರ್ಥ ಕೇಳಿದರೆ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿ ವಿವರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡು, " ಸರಿ ಇಲ್ಲ ಕಣೋ ನೀನು!" ಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಕುಡಿದು ಪ್ರೀತಿ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಅತಿ ಭಾವುಕ S.M .S ಗಳನ್ನೂ ಕಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. "ವಯನಾಡಿಗೆ ಟ್ರಿಪ್ ಹೋಗೋಣ?", ಎಂದು ಪದೇ ಪದೇ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ! ಯಾವ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ನಾನು ಇಷ್ಟು ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಬಹುಷಃ ನೀನು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ. "ಹೋಗೋ ಹುಚ್ಚ!", ಎಂದು ಕೂದಲು ಸವರಿಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ.

ಹೀಗೊಬ್ಬ ಸಿನಿಕನ ಲಹರಿ

2010-05-21T12:24:00.002+05:30

ಇದು ಒಂದು ಹಳೆ ಪದ್ಯ. ನಾನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಬರೆದದ್ದು. ಆದರೆ ಇವತ್ತಿಗೂ ಇದನ್ನು ಓದಿದಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಸಿನಿಕತನ, ವ್ಯಂಗ್ಯ ಎಲ್ಲವೂ ಇದರಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿದೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಮೊದಲೇ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ದ ಇದರ ತಾರೀಖನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿ "ಮುಂದೆ" ತಳ್ಳಿದ್ದೇನೆ :

ರಂಗಾಗಿ ಹೆಣೆದ ಶಬ್ದಗಳು,
ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟ ಒಳಮನಸ್ಸು,
ಬಣ್ಣ ಬಳಿದುಕೊಂಡ ಕೆಟ್ಟ ವಿಕೃತ ಹೃದಯ,
ಕೈಗೆ ಸಿಗದ ಬುದ್ಧಿಯ ಮುಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿಡಲು ಕುಣಿದಾಟ,

ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಓಡುವ ಕಾಲ,
ಮುಂದಕ್ಕುರುಳುವ ಬದುಕು,
ಅಲ್ಲಿ-ಇಲ್ಲಿ , ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ , ಹಲವೆಡೆಯಲ್ಲಿ
ಅತ್ಯಾಚಾರ, ಅನಾಚಾರ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ,
ಸ್ಫೋಟ, ಯುದ್ಧ, ಬಿರುಕು, ಅಪ್ಪಚ್ಚಿ
ಹಪ್ಪಳದಂತೆ ಬದುಕು.

---- ಇದ ವಿವರಿಸಲೊಬ್ಬ ಸಾಹಿತಿ,
ಪದ್ಯ ಕಟ್ಟಲೊಬ್ಬ ಕವಿ,
ಸ್ಟೇಜಿನಲ್ಲಿ ಸೆಮಿ-
-ನಾರುಗಳು, ಅಚ್ಚಾಗುವ ಪದ್ಯಗಳು.

ಟೊಳ್ಳು ಸಾಹಿತ್ಯ,
ಜೊಳ್ಳು ವಿಚಾರ, ಅದಕ್ಕಿಷ್ಟು ವಿಮರ್ಶೆ,
ಕುಳಿತು ಟೀಕಿಸಲೊಬ್ಬ,
ಅದ ವಿರೋಧಿಸಲೊಬ್ಬ,
ಇಬ್ಬರಿಗೆ ರಾಜಿ ಮಾಡಿಸಲು ಮತ್ತಿನ್ನೊಬ್ಬ...

ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ವರದಿಯೊಪ್ಪಿಸಲೊಂದುಪತ್ರಿಕೆ,
ಅದಕ್ಕೊಬ್ಬ ಸಂಬಳಕ್ಕಿಟ್ಟ ವರದಿಗಾರ,
ಅಲ್ಪ ಸಂಖ್ಯಾತರ, ದೀನ ದಲಿತರ ದನಿ,
ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ವಿರುದ್ಧದ ಶಂಖಧ್ವನಿ ,
ಅನಾಚಾರಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧ
ಘೋಷಿಸುವ ಪತ್ರಿಕೆ,
ಎಲ್ಲೋ ಕತ್ತೆಯ ಮೆರವಣಿಗೆಯ
ಸುದ್ದಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ!

ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸುದ್ದಿಯೊದಗಿಸಲು
ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಶಾಸಕ, ಸಚಿವ, ಮಂತ್ರಿ, ಪ್ರಧಾನಿ,
ತಮ್ಮ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ನಡೆಸಲು ಇವರಿಗೊಂದು ದೇಶ,
ಪಕ್ಕದ ಕಾಡಿನ ಹೆಬ್ಬುಲಿ ಇವನ ಬೇಟೆ ತಿನ್ನದಂತೆ
ಇವನ ದೇಶಕ್ಕೊಂದು ಗಡಿ ಸುತ್ತ ಸೈನಿಕರು ,ಇವರಿಗಾಗಿ ಗನ್ನು, ಬಾಂಬು ಮತ್ತಿನ್ನೇನೇನೋ....

ಮದ್ದಿನ ಹುಡಿಯಿಂದ ಬೆಂಕಿ
ಹುಟ್ಟಿಸಲೊಬ್ಬ ವಿಜ್ಞಾನಿ,
ಅವನಿಗೊಂದು ಪದವಿ,
ಅದಕ್ಕೊಂದು ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿ ,
ವಿದೇಶಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಪಾಸ್ ಪೋರ್ಟು - ವೀಸಾ
ಹಾರಲು, ಏರಲು ವಿಮಾನ,
ಅದಕ್ಕೊಬ್ಬ ಪೈಲಟ್ಟು,
ಅವನಿಗೊಂದು ಜಾಕೆಟ್ಟು,
ಅದ ಹೊಲಿಯಲೊಬ್ಬ ದರ್ಜಿ,
ಅವನಿಗೊಂದು ಸೂಜಿ,
ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕಾರ್ಖಾನೆ,
ಅದರಿಂದಷ್ಟು ಹೊಗೆ,
ಇದ ತಡೆಯಲೊಬ್ಬ ಪರಿಸರವಾದಿ,
ಅವನಿಗೊಂದು ಸಂಘಟನೆ,
ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕಛೇರಿ,
ಅದ ಕಟ್ಟಲು ಸಿಮೆಂಟು
ಅದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರ್ಖಾನೆ,
ಅದರಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೊಗೆ!

ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಉರುಳುವ ಬದುಕು,
ಆಗಸದಲ್ಲಿ ತೇಲುವ ಮೋಡ,
ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಆಡುವ ಮಗು,
ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲುರುಳುವ ಚೆಂಡು,

- ಇದನೆಲ್ಲ ವಿವರಿಸಲೊಬ್ಬ ಕವಿ,
ಅವನಿಗೊಂದು ಕವಿತೆ,
ಕವಿತೆ ಬರೆಯಲೊಂದು ಪೆನ್ನು,
ಅದಕ್ಕಿಷ್ಟು ಮಸಿ,
ಮಸಿಗೊಂದು ಕುಪ್ಪಿ....
ತಲೆ ಕೆಟ್ಟ ಕಬ್ಬಿಗ,
ಅದ ಓದಲೊಬ್ಬ ಓದುಗ
-ಇದನೆಲ್ಲ ಬರೆಯಲು ನನಗೊಂದು ಬ್ಲಾಗು,
ಕುಕ್ಕಲೊಂದು ಕೀ ಬೋರ್ಡು,
ಕೂರಲೊಂದು ಕೋಣೆ ಅದ ಕಟ್ಟಲು ಸಿಮೆಂಟು
ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕಾರ್ಖಾನೆ
ಅದರಿಂದಷ್ಟು ಹೊಗೆ , ನನಗೊಳ್ಳೆ ಹುಚ್ಚು?

Nothing

2010-03-11T20:20:00.012+05:30

Tea cups :)

Tea cup :)

Tea cups :)

Ceiling Fan

Namma bekku

Nothing

2009-12-13T19:20:00.004+05:30

Notes on life :

1. Clean up (wash your clothes, clean your house :-]) something once in a while.
2. Don't skip breakfast.
3. Smile.
4. A dialogue from Rescue Dawn, as quoted by a friend : "Empty what is full. Fill what is empty. Scratch only where it itches." I don't know what it means!

Sathyan Anthikkad

2009-11-22T18:50:00.006+05:30

The message of any Sathyan Anthikkad movie is simple – “Love your life”. And, all of his movies convey this message through down to earth characters. His movies don’t have larger than life heroes. They all lead normal lives. They worry about small things in life. They feel happy for small things in life. They dream about big and small things in life. They cry, they laugh, and they fight – all for small things in life.

Nobody else would have explored relations the way Sathyan Anthikkad did in his movies. He builds the characters, and the relation between them through mundane things. They don’t need something spectacular to connect with each other. They don’t need a cruel villain to discover the depth of their relationships. He uses normal incidents like an old lady bringing idiyappam (which she had prepared the previous night, sitting awake whole night) to her friend to establish the relations. He builds on the same incident, and brings in the hygiene conscious daughter-in-law who throws away the idiyappam. This makes the simple old lady look silly in front of the sophisticated members of high-society. She leaves the place, weeping bitterly. If this doesn’t make you cry, probably you have had high doses of Bollywood movies, and maybe nothing makes you cry anymore.

His male protagonists are not all-knowing. They have their own complexes. More often than not they are silly and dumb. And they are practical and worldly. More importantly, they love their lives. The brilliance of Satyan Anthikkad is in establishing the relationship between the characters. In “Veendum chila veettu karyangal”, the male protagonist is a son of a rich father. He is mad about acting. On the other hand, the female protagonist is the only bread-earner of her family. She acts in one of the dramas in which our male protagonist plays the hero. He starts admiring her and eventually falls in love with her. If not for the background of our hero, who has always had his father’s support, it would be unnatural and filmy for a rich guy falling in love with a poor girl. This is where Sathyan’s brilliance shows; he gives us all the details which tell us that the hero has always lived under his father’s protection, and had never faced the real world.

Sathyan’s formula for a successful movie is as simple as his films are. First, make sure that there is something catchy about the movie promos that bring people to the theatres. Second, make sure that the movie has a strong story. If the story is strong enough, more people will come in. This, he said in an interview. In the same interview, he talked a lot about the festivals, food, and other simple things in life. So that is where the characters have got their simplicity from!

One problem I have noticed in Sathyan’s films is that he messes things up in the climax. He tries to make the story more convincing, failing to maintain the balance. One such example is “Yathrakkarude shraddhekku”. Sathyan is a keen observer of people. This shows in the way his characters behave, the way they talk and in the way they interact with other characters.

He makes sure that you never miss the irony or the humour in a situation. The dialogues are catchy and to the point. However, when it comes to wrapping things up by saying, “So the moral of the story is…” Satyan seems to be in confusion. He fumbles a bit. However, such is the charm of a Sathyan movie that you forget this; only the good things about the movie stay in your memory.

Watch a Sathyan movie. Say cheers to small things in life.

ಹುಡುಕಾಟ

2009-09-21T15:29:00.008+05:30

ಬದುಕಿನ ನಿರರ್ಥಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದರೂ ಬರೆಯಬೇಕು ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಮನುಷ್ಯ, ಮನುಷ್ಯನೆಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಯೋಗ್ಯತೆ ಬಂದ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಬದುಕಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಅರ್ಥವಿದ್ದೀತು ಎಂದು ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾನೆ. ಇನ್ನೂ ಆ ಹುಡುಕಾಟ ಮುಂದುವರಿದಿದೆ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಏನೋ ಅರ್ಥವಿದೆ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ "ಯುರೇಕ" ಎನ್ನುವ ಕ್ಷಣವೊಂದು ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೇ ಎಲ್ಲರ ಆಸೆ. ಎಲ್ಲ ಕಥೆ, ಕವನ, ಸಿದ್ಧಾಂತ, ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಕೂಡ ಇದೇ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನು ಏನನ್ನೋ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಈ ಎಲ್ಲದರ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದೇ ತೀರುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಧೈರ್ಯವೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನ ಜೀವನ ದ್ರವ್ಯವಾಗಿದೆ. ಆ ನಂಬಿಕೆಯೊಂದೇ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬದುಕನ್ನು ಸಹ್ಯವಾಗಿಸಿದೆ ಎನ್ನಬಹುದು.

ಆದರೆ "At the end, it makes sense" , ಎಂಬ ಆಸೆ ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯ? ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಬದುಕಿಗೆ ಅದರಾಚೆಗೂ ಏನೋ ಅರ್ಥವಿದೆ ಎನ್ನುವ ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯಿದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಆ ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅರ್ಥವಿದೆಯೇ? ಬಹುಷಃ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಅರ್ಥವಿದೆ, ನಮ್ಮ ಮಾತು - ನಡವಳಿಕೆಗೆಲ್ಲ ಅರ್ಥವಿರಬೇಕು, ಬದುಕಿಗೊಂದು ಗುರಿಯಿರಬೇಕು ಎಂದೆಲ್ಲ ಹಿರಿಯರು ನಮ್ಮ ಸಣ್ಣಂದಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದು ನಮ್ಮ ಈ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಕಾರಣವಿರಬಹುದು. ಬದುಕಿಗೆ "ಇದು ಇಷ್ಟೇ" ಎಂದು ಹೇಳುವಂಥ ಅರ್ಥವಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲರೂ ಬದುಕಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿಲ್ಲ , ಬಹುಷಃ ಅರ್ಥ ಗೊತ್ತಾದ ನಂತರ ಮನುಕುಲದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೂ ಇಲ್ಲ!

ನಾನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆ, ಬವಣೆ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷಣಿಕ, ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ್ದು, ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಸತ್ಯದ ಬೆಳಕು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ - ಎಂಬುದು ಶುದ್ಧ ಪಲಾಯನವಾದ. ಬದುಕು ಇರುವುದೇ ಇಂಥ ನಿರರ್ಥಕ ಇಂದಿನಲ್ಲಿ, ಈ ಕ್ಷಣವೊಂದೇ ಸತ್ಯ. ನಾಳೆ ಬೆಳಕಾಗುತ್ತದೆ, ಸತ್ಯ ದರ್ಶನವಾಗುತ್ತದೆ, ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ಅರ್ಥದ ಬೀಗ ಒಡೆಯುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುದೆಲ್ಲ ಭ್ರಮೆ.
ಬದುಕೆಂಬುದು ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಇದೆ. ನಾಳೆ ಬದುಕುತ್ತೇನೆ, ಅರ್ಥ ತಿಳಿದ ನಂತರ ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಬದುಕೆಲ್ಲ ಬರಿಯ ಅನ್ವೇಷಣೆಯಲ್ಲೇ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಇಡಿಯ ಬದುಕನ್ನು ಒಂದು "temporary" ಭಾವದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಬದುಕಿನ ಸ್ವಚ್ಛ ಸಂತೋಷವಿರುವುದು ಅದರ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಸುಖಗಳಲ್ಲಿ. ನಿನ್ನೆ-ನಾಳೆ , ನಾನು-ಅವನೆಂಬ, ನನ್ನದು-ಪರರದ್ದು ಎಂಬ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ, ಇದ್ದದ್ದನ್ನು ಇದ್ದಂತೆ ನೋಡುವ ಶುದ್ಧ ದೃಷ್ಟಿ ಇದ್ದರೆ, ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ , silly ಎನ್ನಬಹುದಾದ ವಿಷಯಗಳೂ ಸಂತೋಷ ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸ್ವಂತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟರೆ ಕೊನೆಗೆ ಉಳಿಯುವುದು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅನಾಥ ಭಾವ, ಖಾಲಿತನ. ಸ್ವಂತವಾದ ಮೇಲೂ ಸ್ವಾರ್ಥ, ಅಪನಂಬಿಕೆ ಬದುಕನ್ನು ಅಸಹ್ಯವಾಗಿಸುತ್ತವೆ.

-- ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ! ಮತ್ತೆ ನಿರರ್ಥಕತೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಹುಡುಕುವ ನನ್ನ ಅಸೆ - ಎಂದು ನಗು ಬರುತ್ತದೆ.

Some snaps from my cell phone..

2009-08-15T16:55:00.008+05:30

A dust-bin in the rest - room.

An ATM watchman

Medicines for putting on weight!

"Spicel" akki roTTi

Inside a "BMTC Suvarna" bus

A staircase.

Whole world is after "solutions"!

This person looked weird.

Chee kaLLi

nimmanello noDiddinallaa?

This looked interesting :)

Auto suggestion

2009-08-15T16:43:00.005+05:30

Believe a snake, but not a girl :)

PreethsoNa baa..

This is the best one :
See - 4 Select - 3 Love - 2 Marry - 1

"Preethisuva munna

Yochise chinna"

huDugiyarige nage

huDugarige hoge..!

haaroo hakkige alankaara..

preethso huDgige dura(h)ankaara

(Don't ask me what the connection is!)

Nothing

2009-08-14T22:17:00.007+05:30

Say you are happy about something. You are just happy. You need not verbally describe it. You particularly don't want to. You just stay with your feeling.

Now introduce time into this : You start thinking if you were happier yesterday. You start worrying if you would remain happy tomorrow. You also worry if the thing that is keeping you happy today will remain with you tomorrow. These thoughts take you away from the present. You are no more happy.

-- I finished two books on thoughts of J.Krishna Murthy. What I have tried to explain above is one of his thoughts. He says that all ideals and theories increase the conflicts in human mind. He suggests to stay with "what is", than thinking about "what could be".

Nothing

2009-08-08T13:04:00.005+05:30

The problem with human mind is that it cannot live without a problem. It is so because it is conditioned to solve problems. When it doesn't find any problem to solve, it creates problems out of simple facts. Simple facts like, say "I don't have anything to do today." Now, how can that happen? When the whole world is chasing dreams and ambitions 24X7, how can I have nothing to do?! Probably I don't have any ambitions in life. Maybe my concepts about life are wrong and maybe I am a misfit. - Thus mind creates a problem out of nothing.

Not listening to the mind doesn't work because not listening to it creates a chain of questions ; "How can I ask my mind to be quiet?", "Am I a hypocrite?", "Am I afraid of questions!?"
These questions create more problems. So, not listening doesn't work.

Reacting to these thoughts work for a while. When you see that you don't have anything to do, you fill your day with activity. You meet your friends or you go shopping and buy things you "desperately" needed. Shopping by itself requires thinking and decision making and so the mind is happy that it has problems to solve.

After a while, your mind sees that your behaviour follows a pattern. It sees that you have started buying things you will never need. It sees that you have started spending more than you earn! You get questions like, "Am I an irresponsible idiot?!". Again, the mind has created a problem to solve.

The problem is that the mind never sees that the ability to solve problems has become the very problem. It can never solve this problem because it cannot get rid of itself. All it can do is make some people (who have nothing to do) write about it.

ಯಾತನೆಗೆ ಮುಗುಳ್ನಗು ಬರಲು...

2009-08-08T12:32:00.004+05:30

"ಗಾಳಿಪಟ" ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿ "ಒಂದೇ ಸಮನೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರು" ಎಂದು ತೊಡಗುವ ಒಂದು ಹಾಡಿದೆ. ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರತಿಮೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಈ ಹಾಡು ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ "ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು, "ಕನಸಿನ ಬಣ್ಣ", "ಅಮೃತ", "ಹೊಂಗನಸು" ಮುಂತಾದ ಶಬ್ದಗಳು ಉತ್ಸಾಹ, ಪ್ರೇಮ, ಸಂತೋಷ ಮುಂತಾದ ಭಾವಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಲು ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಈ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಇದೆ ಪದಗಳನ್ನುಪಯೋಗಿಸಿ ದುಃಖ, ವಿರಹಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಲಾಗಿದೆ.
"ಕರಗುತಿದೆ ಕನಸಿನ ಬಣ್ಣ", "ಮನದ ಕಾರ್ಮುಗಿಲಿನ ತುದಿಗೆ ಮಳೆಬಿಲ್ಲಿನಂತೆ ನೋವು", "ಜೀವ ಕಳೆವ ಅಮೃತ", "ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸೋ ಖಾಯಿಲೆ", "ಮುಳ್ಳಿನ ಹಾಸಿಗೆ", "ಯಾತನೆಗೆ ಮುಗುಳ್ನಗೆ", "ನಗುತಲಿದೆ ಮಡಿದ ಕವನ" - ಇಂಥ ವಿಚಿತ್ರ ಪದ ಪ್ರಯೋಗದಿಂದ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಚಿತ್ರ ಭಾವ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾರೆ ಕವಿ. ಈ ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರತಿಮೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಈ ಹಾಡು ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಹಾಡಿನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, "ನಾಲ್ಕು ಪದದ ಗೀತೆಯಲಿ ಮಿಡಿತಗಳ ಬಣ್ಣಿಸಬಹುದೆ? ಮೂರು ಸ್ವರದ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹೃದಯವನು ಹರಿ ಬಿಡಬಹುದೇ?" ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿದೆ. ಇದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿಯ "ಸೆಲ್ಫ್ ಡೌಟ್" ಎಂದನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯು ನೋವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದೇನೋ ಅಥವಾ ವ್ಯರ್ಥ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದೇನೋ - ಎಂಬ ಕವಿಯ ಸಂದೇಹ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುಗನಲ್ಲಿ ಮೂರು ಭಾವಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಬಹುದು :
೧. ಸಾಧ್ಯವಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ.
೨. ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರ.
೩. ಸಾಧ್ಯವಿರಬಹುದು ಎಂಬ ಭಾವ.

ಮೇಲಿನ ಮೂರೂ ಭಾವಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಒಂದು ಸಾಧಾರಣ ವಿರಹ ಗೀತೆಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಭಾವ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇದೆಯಲ್ಲ ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ!

ಸಿಟ್ಟು

2009-06-27T21:39:00.002+05:30

ತುಂಬ ಹಿಂದೆ ಬಿ.ಎಂ.ಟಿ.ಸಿ ಯಲ್ಲಿ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಒಮ್ಮೆ, ಯಾವುದೋ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಯಾಣಿಕ ಬಾಗಿಲಿನ ಪಕ್ಕ ನಿಂತು ಹತ್ತುವವರಿಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಯುವಕನಿಗೆ, "ಡೋರ್ ಪಕ್ಕ ಯಾಕೆ ನಿಲ್ತೀರ? ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಸಾಯಲಿಕ್ಕೆ ಏನು ನಿಮಗೆ?", ಎಂದು ಬಯ್ದ. ಯುವಕನಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ನೆತ್ತಿಗೇರಿತು, "ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸಾಯೋ ಮಾತು ಯಾಕೆ ಆಡ್ತೀರ?", ಎಂದು ಅವನು ಕಿರುಚಿದ. ಇದು ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮುಂದಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಕನೊಬ್ಬ, "ಇಕೊಳ್ಳಿ, ಇಲ್ಲಿ ಬನ್ನಿ, ಕೂರಿ", ಎಂದು ಈಗ ತಾನೇ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿದವನಿಗೆ ತನ್ನ ಪಕ್ಕ ಸೀಟು ತೋರಿಸಿ, "ನೀವು ಕಿರುಚಿದರೆ ನಿಮಗೆ ಮಾತ್ರ, ನಮಗೆ ಏನೂ ಆಗೋಲ್ಲ.", ಎಂದ. ಇವನು ಏನೋ ಸಮಜಾಯಿಷಿ ಹೇಳ ಹೊರಟವನಿಗೆ ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಕ, "ಎಲ್ಲಿಯವರು ನೀವು? ಕನ್ನಡ ಅಲ್ವ? ಮತ್ತೆ, ಕನ್ನಡದವರಾಗಿ ನೀವು ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದ?", ಎಂದು ಬುದ್ಧಿ ಮಾತು ಹೇಳಿದ.
ವ್ಯರ್ಥ ಜಗಳವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಬ್ಬರು ಈ ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಕನ ಪ್ರವೇಶದಿಂದ ಶಾಂತವಾದರು. ಕದನ ನಿಂತಿತು.

ಇವತ್ತು ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಆಟೋ ರಿಕ್ಷ ಚಾಲಕ ಮತ್ತೊಬ್ಬನೊಂದಿಗೆ ಜೋರು ಜೋರಾಗಿ ಕಿರುಚಾಡುತ್ತಿದ್ದ. "ಲೋಫಾರ್", "ಎಲ.ಕೆ.ಬಿ." ಎಂದೆಲ್ಲ ಮಾತು ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇವರ ಹಿಂದೆ ಉದ್ದಕ್ಕೆ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಿತ್ತು. ಯಾರೂ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರೂ ಮುಷ್ಟಿ ಬಿಗಿದುಕೊಂಡು ಕೂದಲೆಳೆಯ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡು ಕಿರುಚಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಪೌರುಷವೆಲ್ಲ ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ, ಹೊಡೆಯುವ ಧೈರ್ಯ ತಮಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದಂತಿತ್ತು! "ಹೊಡೆದೇ ಬಿಡ್ತೀನಿ ನೋಡು!", ಎಂದು ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು!

ಇಂಥ ಸಿಟ್ಟು ನಿಜಕ್ಕೂ ಮುಂದಿರುವವರ ಮೇಲಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೇ ಇರುವ ಸಿಟ್ಟು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರ ಬರುತ್ತದೇನೋ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಕೂಡಿಟ್ಟ frustration ಈ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರ ಬರುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜದ ಬಗ್ಗೆ, ನಮ್ಮ ಹಣೆಬರಹದ ಬಗ್ಗೆ, ಬದಲಾಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಹದಗೆಟ್ಟ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಹೊಟ್ಟೆ ಹೊರೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲದ ವೇಷ ಕಟ್ಟಿ ಆತ್ಮ ಮಾರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಒಳಗೇ ಇರುವ ಸಿಟ್ಟು, ಜಿಗುಪ್ಸೆ, ಹೇಸಿಗೆಗಳು ಒಂದು ಹೊರ ದಾರಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಗೇ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯೋ ಏನೋ! ಎಲ್ಲೋ ತೋರಿಸಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಪ್ರತಿರೋಧ ರಸ್ತೆ ಮಧ್ಯೆಯ ಕಿತ್ತಾಟದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಖರ್ಚಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲೋ ಎತ್ತಬೇಕಾಗಿದ್ದ ದನಿ ಇಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ವ್ಯರ್ಥ ಜಗಳದಲ್ಲಿ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂಥ ಸಿಟ್ಟನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸರಿಯಾದ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದರೆ ಬಹುಷಃ ಒಂದಿಷ್ಟು ಪ್ರಯೋಜನವಾಗುತ್ತದೋ ಏನೋ?!

Sid updated...

2009-06-11T22:12:00.005+05:30

Sid found a new job. He is famous for his whacky answers here.
The other day, he and his manager were in the rest room.

Manager : So, how is it going?
Sid : Everything fine. I drink a lot of water. You want to check? See... a bit more yellow today, probably due to heat.

The manager has stopped speaking to Sid since then.

He was asked to prepare a root cause analysis document for some defects. This is what he prepared :

Defect No : 36743666

Defect description : Employer Name appearing in place of Father's name in the system.

Root cause : The developer who coded this bit has been working in the same organization since the day he learned to utter the word "amma.." and was not clear about the difference between a Father and an Employer.

Steps to prevent error in future : All employees having experience of 3+ years to be kicked out of the organization immediately.

Defect No ; 36743667

Defect Description : Getting the following absurd messages on every click of "Send to PADM":"Yes""Yes again""Haha… I am great""In first loop""Getting out""Innnnnnnnnnnnnnn"

Root Cause : Debug messages added by the developer were not removed while deploying the solution to production. This is a manual mistake.

Steps to prevent the error in future : the QA team to come up with standardised comments which don't look absurd, so that even if these messages appear in production environment, the users think that these are normal messages showing the progress of action. Additionally, developer to stop being a man and to undergo a gender change operation next weekend.

Defect No : 36743669

Defect Description : Whenever a reinstatement request is made, which should reinforce the policy, the insured gets 3 Kgs of Birla Super cement via courier.}

Root Cause : Developer lost the hard copy of the BRD. (He didn't ask for a duplicate copy. Instead, he imagined the requirements. Should agree that he has quite good imagination, he thought reinstatement had something to do with reinforced cement concrete, RCC. What is this guy doing in IT?!) However, on investigation, it was found that the BRD was eaten by the SAMSUNG Optical Wheel Mouse.

Steps to prevent error in future : Bug in the SAMSUNG mouse reported to SAMSUNG service department. However, till the time they fix the bug by teaching the mouse to stop eating paper, developers to make sure that all important documents are kept away from the mouse. It has been observed that developers have been using paper as mouse pads (after the actual mouse pads were sold to J.C. road second hand shops - aftermath of recession). This is not advisable, as it has been reported that this is how the mouse in question got the taste of paper.

Nothing

2009-05-31T10:38:00.001+05:30

Nothing

2009-05-17T13:19:00.004+05:30

ಹೊಡಿ ಮಗ!

2009-05-07T22:15:00.002+05:30

ಕೆಲವು ಹೊಸ ಕನ್ನಡ ಚಲನ ಚಿತ್ರಗಳು :
೧. ದಬ್ ಹಾಕು
೨. ಮಟಾಶ್ ಮಾಡು
೩. ಕೊಚ್ಚಿ ಹಾಕು
೪. ತಲೆ ಉರುಳಿಸು

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಚಲನ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಹೆಸರಾಗಿ ಇಡುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಇರುವುದರಿಂದ ಈ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೂ ನೋಡಬಹುದು:
೧. ತಲೆ ಬಾಚ್ಕೊಳ್ಳೋ ಪೌಡರ ಹಾಕ್ಕೊಳ್ಳೋ
೨. ಹಳೆ ಪಾತ್ರೆ, ತಗಡು, ರದ್ದಿ ಪೇಪರ್ ಇತ್ಯಾದಿ
೩. ಜಿಂಕೆ ಮರೀನಾ ಜಿಂಕೆ ಮರೀನಾ ನೀ ಜಿಂಕೆ ಜಿಂಕೆ ಮರೀನಾ...
೪. ಏನೋ ಒಂಥರಾ ಥರಾ, ಕೆರೆವೆ ನಾ ಪರಾ ಪರ.

ಮಳೆ ಬಂದಾಗ

2009-04-24T22:34:00.006+05:30

ಸಂಜೆ ಏಳರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಳೆ ಜಡಿಯತೊಡಗಿತ್ತು.
ನೆನೆಯುವ ಮುನ್ನ ಮನೆ ಸೇರುವ ಎಂದು ಸೈಕಲ್ಲು ಸವಾರರು ಬಿರಬಿರನೆ ಸೈಕಲ್ಲು ತುಳಿದರು.
ಪಾನಿ ಪೂರಿ ತಿನ್ನಲು ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತವರು ಬೇಗ ಬೇಗನೆ ತಿಂದರು.
ಒಬ್ಬ ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಹೊರಗಿದ್ದ ಮಗಳಿಗೆ, "ಬೇಗ ಬಾ", ಎಂದು ಗದರಿಸಿದ.
ವಾಯು ವಿಹಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ ಅಜ್ಜ ಬೇಗ ಬೇಗನೆ ಮನೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ.

ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಬೆಂದಿದ್ದ ನೆಲ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಿತು.
ಒಂದು ನಾಯಿ ಮಳೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಣೆ ಹುಡುಕುತ್ತ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಿತು.
ಆಫೀಸಿನಿಂದ ವಾಪಾಸು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲವರು ತಲೆಗೆ ಕರವಸ್ತ್ರ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಓಡಿದರು.
ಪಾರ್ಕಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಗುಡ್ ಬೈ ಹೇಳಿ ಮನೆಯ ದಾರಿ ಹಿಡಿದರು. ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ತಳ್ಳು ಗಾಡಿಯವನು ವ್ಯಾಪಾರ ಕೆಟ್ಟಿತೆಂದು ಗೊಣಗುತ್ತ ಗಾಡಿ ತಳ್ಳಿದ. ಕಾಸು ಕೇಳದೆ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ೧೩ ರೂಪಾಯಿಯ ಬಿಸ್ಲೇರಿ ಬಾಟಲಿ ಹಿಡಿದು ನಾನು ಮನೆಯತ್ತ ನಡೆದೆ...

Nothing

2009-04-19T17:44:00.006+05:30

Nokia 6300:

The moon after after an alcohol party:

Future terror of Madiwala? :)

Evening sky:

A meditating saras crane :)

Sunfeast cream biscuit :)

A 2 rupee coin:

A mom and her kid at Karwar beach:

Auto suggestion

2009-04-17T21:57:00.004+05:30

onTi Salaga:

Amma:

Loose maada:

huDgir nage, huDgar(ge?) hoge:

een sweetie, hoon andre ooty!:

iduvee jeevana:

ooDoogaNa baa:

huDgeer nenapige Taaj Mahal, huDgar nenapige?:

Jesus is all I need:

Nothing

2009-04-10T19:48:00.004+05:30

The programmed life:
/*This function does nothing
This function returns nothing*/
nothing tryToGetSomething(boolean keepTrying)
{
declare somesubstance as something
declare moresubstance as something
declare moralofthestory as nothing
declare nothing as nothing
somesubstance = something.getsomething()
moresubstance = something.getsomemorething()
while (somesubstance.notequals(empty) && keepTrying == true && nothing.relalised != "Yes")
{
somesubstance --
if somesubstance.equals(nearlyempty)
{
somesubstance = somesubstance + moresubstance
moresubstance = moresubstance ++
}
if somesubstance.doesitstillmatter == "Yes"
{
keepTrying =true
}
else
{
keepTrying =false
somesubstance = empty
nothing.realised = "Yes"
}
}
moralofthestory="Nothing works, Nothing matters"
}

Nothing

2009-04-07T22:44:00.002+05:30

Some notes on life:
1. Don't be a perfectionist. Accept the fact that the world is not perfect. This is for your own good because it will be easier to forgive your own mistakes.
2. Don't feel proud for being/doing good.
3. Don't give in to any 'isms'.
4. Act only on the current situation. Don't fight imaginary situations.
5. Think about problems, don't worry about them.

ಎಷ್ಟು ಸುಲಭ!

2009-04-05T21:57:00.002+05:30

ಪುಣ್ಯಕೋಟಿ - ಹೆಬ್ಬುಲಿಯ ಪ್ರಪಂಚ ಎಷ್ಟು ಸುಲಭ!
ದೈವ - ದೆವ್ವಗಳ ಪ್ರಪಂಚ ಎಷ್ಟು ಸುಲಭ!
ಗಾಂಧಿ - ಗೋಡ್ಸೆಯ ಪ್ರಪಂಚ ಎಷ್ಟು ಸುಲಭ!
ಕಪ್ಪು - ಬಿಳುಪಿನ ಪ್ರಪಂಚ ಎಷ್ಟು ಸುಲಭ!

Nothing

2009-04-01T21:46:00.003+05:30

Let me set the expectation right, you are not going to read anything worth reading. Just wanted to type some nonsense. I have not written anything worth reading for a month. I don't think I will be writing anything worth reading for a month, I don't know why I feel that way. I don't know if I actually meant it when I typed that. May be or may not be. It doesn't matter. If you are reading this sentence, that means you have no better job to do. You agree? If you agree with what I say, press the F13 on your keyboard - this is the most famous April fool e-mail message of 2009. There is nothing worth writing. I am listening to the kannada song "HaLe paathra, haLe kabbiNa" from the movie Junglee. Why would Kailash Kher (sounds like him, not sure if it is him) want to sing such a song! Check if you can enjoy it. There is a T.V. in this browsing centre and the owner is watching Kannada news on TV9. That reminds me, I have stopped reading newspapers. I am reading two novels : "And when did you last see your dad?" and "The kite runner". There is one more nonsense song in Junglee : thale bachkoLLo, check this one also. Not that I liked it. In fact, I am yet to listen to the song. But, anyway, you can check. You might have already heard the song on FM, I know. If you haven't, this is a good time to check it. I know what I am writing is not worth your time, but I warned about that in the first line. If you are still reading, it is your problem. Now, I don't know how to end this post. Stop reading, don't try to read the last line. I am not sure what it will be. I am not sure if the last line will make any sense. It may not, not that other lines make any sense. If you are reading this line, that only means that you are not expecting any sense from this post. I don't know, may be or may not be. But, most probably you don't have any better thing to do, just like me. There is nothing worth writing. My previous attempt of writing something even when I didn't have anything to write, was more interesting. You can read that if you have some more to waste.

Some snaps from Karwar and Lal Bagh

2009-03-15T18:55:00.007+05:30

Sunset @ Karwar beach:

Lal Bagh again:

Nothing

2009-03-03T21:51:00.006+05:30

Last night, when I was on my way back to my room, 3 dogs came wagging the tails and barking playfully. When I stood confused, the dogs came near me and jumped on me. When one of the dogs was about to bite my leg, I jumped away and yelled to scare the dogs away!
In past 3+ years, not even once the dogs had been this affectionate towards me! I agree that dogs are very friendly creatures, especially those in Madiwala!

Last night, again, at 3 AM, a sound woke me from my sleep. It looked like there was a creature in the kitchen (which is not used as a kitchen, anyways). I went to the kitchen and found a cat looking at me with frightened eyes. It meowed as if to say, "Dude! Somehow got into this hell. Please show me a way out." I had left a window open and the cat had sneaked through, probably hoping to find something to eat. I said to myself, "Surprise surprise, you will not even get a drop of water!! Make a note of it and never come this way."
I opened the door and let the cat go out.

Some more snaps...

2009-03-01T10:58:00.007+05:30

From Lal Bagh:

Orkut is infected by jammer worm....

2009-02-28T11:50:00.003+05:30

I was in the browsing centre to fill my blog with more nonsense. Normally, I open gmail, orkut and blogger whenever I am in the browsing centre. Today, when I opened Orkut, I got a warning saying, "orkut is sending viruses to your pc. To protect your pc close this window. orkut is infected by jammer worm", and the Internet Explorer window closed by itself.

For a moment, I thought some freeware anti virus installed on the computer was misbehaving. I tried opening Mozilla FireFox, it said that one of the dlls was missing and the window closed by itself. I googled for "orkut is infected by jammer worm". The window closed by itself, when I clicked on the search button, after warning me that orkut is infected by jammer worm.

I tried pinging to http://www.orkut.com/ and the command prompt closed by itself! By then it had occured to my manda buddhi that the computer has been infected by a not so dangerous virus. I opened internet explore and typed http://www.thisisnotorkut.com/. The window closed by itself, of course after warning me that orkut sends viruses to my pc. I pinged to http://www.thisisnotorkut.com/. Same result!

That meant that the virus was just reading my key strokes and whenever it found the word "orkut" on the url bar, it just closed the internet explorer window. (Google passes the search string as query strings in the URL and that is why the window closed when I tried googling on "Orkut is infected by jammer.") I checked the processes that were running. I googled for the meaning and use of the processes. (I found http://www.file.net/ has the listing of most of the processes, with adequate explanations.) I killed unwanted processes initiated by "user".

The problem was resolved after killing "win.exe". File.net says some viruses camouflage themselves as win.exe. And, yeah, Mozilla Firefox started working after this. Looks like the virus was detecting the launch of Mozilla Firefox.

Nothing

2009-02-22T11:44:00.003+05:30

Time was 3 A.M. I was sleeping. I heard foot steps. "There are about 10 people. They are carrying weapons. They will beat me up and take away my money!", I thought. The foot steps were nearing. I didn't have time to think. I was in a panic. Now the people were near the door. They pushed the door and the door opened with a cold creak. I jumped from my bed. I was afraid of the people who were at the door, but somehow managed to go to the door. My cousin was standing there!
He had come from Kochin. Normally when he comes to Bangalore, he stays in my room. This time, the trip was not a planned one and he couldn't inform me about it. Coincidentally, I had forgotten to latch the door. As he walked up to my room, my mind was dreaming about a gang coming to rob me! This was the most scary nightmare!

Nothing

2009-02-20T21:15:00.004+05:30

I am a regular customer of this middle aged banana vendor who sells bananas on a pushcart near Aiyappa Swamy temple, Madiwala. He starts his business by 9 in the morning and shuts by 10 in the night. He wears a black jerkin and has a beedi between his lips sometimes. He is a cheerful person. I have been watching him for 3+ years now. He is in the same place, selling fresh bananas everyday. I have wondered if he doesn't feel bored about his job, if his income is sufficient for him to survive in Bangalore, if he has never worried about a better future, if he has never thought of doing something better in life. I don't know who is to define what is better, though!

The other day, just for fun, I told him that the previous day I had got bigger bananas for the same price. "Howdu howdu", he said laughing loudly. He didn't bother to justify, he didn't bother to react.
Yesterday, when I enquired the price of the bananas, he said, "Three".
"Three or free?", I asked smiling. He laughed loudly!

Sometimes, I wonder about the secret of his joy. Probably, he doesn't think about it and that is why he is happy! I have started respecting this person for his attitude. Life looks very simple and easy. If a person selling bananas can laugh like a carefree child, anybody can laugh, no matter what problems they have. I told this to my friend and he said, "It has nothing to do with your job!" Yes, exactly, that's my point!

Nothing

2009-02-16T22:07:00.001+05:30

Salaam Bombay

2009-02-15T14:05:00.010+05:30

I watched "Salaam Bombay" last night, courtesy Sunil's laptop and his movie craze. He told me, "This is SlumDog Millionaire's baap ka baap.", before playing the movie. I would say "SlumDog Millionaire" can't even be the grandson. "Salaam Bombay" is class apart. Salaam Mira Nair!

It is the story of Krishna alias chai pau. He enters Bombay looking to earn Rs 500. He ends up killing Baba, the mastermind behind the drug trade and prostitution in that part of Bombay. The wikipedia article, as always, has an accurate account of the plot and other details.

The script is brilliant. The picturisation is perfect. The locations are real. The actors are great. The undercurrent of the movie is optimism. The intention of the movie is not to attract the attention by showing filthy things, but to present the problems. The intention is not to cash in on sympathy, but to educate the viewer about the problem and thereby provoke questions in his mind. The director's restraint in handling the subject is clearly visible. Full marks to Mira Nair.

The theme music by L.Subramaniam is brilliant. It represents the athma of the movie very effectively.

Some good links of videos on YouTube:
Theme: http://www.youtube.com/watch?v=XZhpnLPL990&NR=1
3 scenes: http://www.youtube.com/watch?v=ytuN_-unCG4&NR=1
Escape from the prison: http://www.youtube.com/watch?v=do9Dm3sHiSY&NR=1
Wedding Reception: http://www.youtube.com/watch?v=kqXFCPT2mh4&NR=1
Music Score: http://www.youtube.com/watch?v=ya1CsLVfmSo&feature=related

Nothing

2009-02-15T13:10:00.004+05:30

Kids on the street:

Two trees in the Lal Bagh Botanical Garden:

Nothing

2009-02-14T15:22:00.003+05:30

Notes about people and life:

1. Respect people for what they are - normal human beings, not for your definition of what they are. Having your own definition is an ego display. You are bound to feel cheated when they don't act as per your definition.
2. Don't forgive people. Forgiving people is an ego display. Instead forget that there was a mistake to be forgiven.
3. Forget ego thoughts.
4. Do nothing once a week.
5. Love life, not only yours, love everybody's life, more each day. That fixes most of the problems.

Nothing

2009-02-11T22:34:00.003+05:30

Yesterday, when I was about to leave after posting something new in the blog, the owner of the browsing centre asked his chela: "Taak spelling enu?"
The chela, feeling important, said : "Taalk or Taak?"
Owner: I want to Taak to you. ee Taak.
Me : Taak spellingu -- T-A-L-K.
Owner (He is head to toe English now) : Oh, is it? Okay.
Meanwhile, Chela : Yes, yes. Taak is T-A-L-K.
Me : eshTu aythu?
Owner : What time did you come? (Checks the register) 20 Rs.
Me: AshTu aytha? Oh, okay, correct.
Owner : Yes, you came at 7:30.
Me : Howdu.
Owner : Yes.

Hey, come on, how can he Taak to me in Kannada! He is the guy who connects MadiwaaLa to the world of internet! He Taaks only the Universal Language!
Okay, I don't want to make fun of anybody, but I want to tell him, "Magane, Kannada mathaDidre maryade enu kaDime aagolla! English mathaDorella buddhivantharu anthanu alla! Irali biDu, ninage heLi prayojana illa ansuthe."

Nothing

2009-02-10T19:58:00.007+05:30

Some movies I watched recently:

The water horse, legend of the deep : Directed by Jay Russell, it is just another fantasy film. Special effects are good, locations are great, but the plot is not well developed.
The main character is a boy who comes across a mysterious egg and takes it home. The story develops with an unknown creature hatching from the egg.
The creature, the water horse, that hatches out of the egg is named "Crusoe" and the creature becomes the boy's best friend. We are made to believe that the water horse is a huge but lovable creature. The bonding between the boy and the water horse is the theme of the story. The theme is cute because it is always cute when a huge animal forms a bond with a human being. Is this a cliche? Maybe.

The boy's father, a sailor, is missing after the ship he was in, sunk during the war. The boy doesn't believe that his father is dead. The boy's memories about his father are shown as flashbacks in the narrative.
The boy's mother looks confused. Confused about what? Her role, probably. There are hints of a love story developing between this lady and the handyman of the house. This parallel plot is not developed and we are made to feel that it is not important. Was the script writer (or the director) not confident about this story line? Probably, yes.

I was not able to connect to the characters. I didn't like watching it. At no point I found me saying "Brilliant".

Accident (Kannada, 1985): This was directed by Shankar Nag. This is the story of a spoiled son of a rich father, a politician. One night, this spoiled son drives his car on people sleeping on the footpath and kills 12 of them during the act. After the incident, he drives back home, washes the car, changes the tyres and tries to be normal. This accident and the following incidents form the plot of the movie.
However, the evidences lead the police to the son. The father comes to know about the incident. He is shocked, but doesn't want to lose the elections and decides to play the political game. The cop who was working on this case is asked to go on a long leave. Frustrated and helpless, the cop calls up a journalist and discloses the details of the accident and the culprit.
Shankar Nag plays the role of the journalist. Rest of the movie is about the journalist's fight against the culprits.

I liked the movie. The characters look real and convincing. There is a poetic justice in the climax and you are made to believe that truth triumphs. But that is the director's attempt to end the movie with a positive note. Thumbs up to Shankar Nag.

The alphabet killer : The article in wikipedia explains the plot better than I can do. I liked the movie. The main character is schizophrenic. The hallucinations of the character are effectively used in the narrative. At one point, her hallucinations become yours too.
The twists in the plot come at right points. The narrative is not desperate and doesn't try to impress the viewer. Plus, there is no logical conclusion. It just presents a story and allows the user to decide on the meaning. At least, I like to believe that way.

Dostana : Not worth watching. In fact, it is a crime watching it. Most of the times, Bollywood sells nonsense. But this one is extreme. I hated it for cliches it uses. I hated it for the treatment of characters. I hated it for the laziness of the script writer. I hated it, I don't remember for what else.

Vaaranam Ayiram : Again, the wikipedia article explains better. I liked the movie. The script is not tight and the director has managed to use this as a positive point. The movie doesn't try to prove any point. It shows the transformation of a boy to a man, in a refreshing way.
The female characters are dressed up like normal human beings and not like models ready to walk on the ramp. Phew! It is such a relief to see normal human beings on screen. That is the first thing I liked. I liked Surya for the way he portrayed the two characters. I liked the way the kidnap incident in the movie is handled. I somehow felt that the director was just trying to show the transformation in the character. I felt that the fight in the kidnap incident was not to impress the viewer.

The movie tries to tell many things about life, without giving in to popular beliefs. The underlying emotion of the movie is the love towards life. When I realised this, I liked the movie more.

Some more snaps

2009-02-05T21:49:00.016+05:30

Framed:

Tarakari beka tarakari :)

Fish eye effect

Sun rise @ MadiwaLa

This is what you get when you shoot in the dark!

Soap bubbles in a bucket

Cauvery Refreshments

2009-01-31T21:56:00.005+05:30

"Cauvery Refreshments" is the Tiruchy style restaurant, located behind the Aiyappa Swamy temple, Madiwala. It has 30 seats. Customers are mostly bachelors; Tamilians, Malayalees and Telugites put up in and around Madiwala. The restaurant doesn't serve any beverages and meals are served only in the noon. Dosa (plain/masala/podi/onion/nice/uthappam/set/ghee), Poori, Pongal, Idly, Vada, Chapathi and Kerala Parotha - this is what you get here.

There is a small white board hung on the wall, with "today's special" written on it. Today's special was Kema (read kaima) Parotha. "Parotha ve cut paNNi, masala poottu peNNuvaango..", I heard the waiter explaining. The waiters here are middle aged. Quite often they forget the orders you place. They carry the food items around, asking "Sir, neenga dosa order paNNingaLa?". Just for fun, you can order a ghee roast (I think that is the costliest item here) and pretend to have not ordered anything at all and the waiter will spend rest of his life wondering if there is a ghost around. Even during billing, they trust the customer's goodness and the customer himself has to list down what he has eaten.

The main chef in a Tamil restaurant is called "master". I have no idea why they call so. I have not seen the master's face here, but I hear the waiters saying, "Master, onnu masala dosa", "Master, randu poori." Looks like the Master commands a lot of respect. He is the God who grants any request you make.
The waiters and the cashier here speak only Tamil. I speak in a language, which I think is Kannada, and the waiters think, is Tamil. It is like this:

Waiter : Enna saapaaduvingo?
Me : One plate poori.

Waiter : Sir, veere?
Me : Bill.

Me (to the cashier) : One plate poori.
Cashier : Parcel aa, Saaptaacha?
Me : hmm.. hmm... (When the cashier is uttering "Saaptaacha?")

Okay, I now realise that the lanuguage I have been speaking is English! Whatever!

You can see two cashiers here, working in shifts - one is middle aged, other young. The middle aged guy seems to be fed up with life. He has a frown on his face always. The younger one is lively and always smiling. He also plays good songs from Tamil movies when he is at the counter.

The quality of food is good. Place looks clean. Water is aqua guard protected. There is a mirror near the wash basin, where you can make sure that people will not be able detect what you have eaten just by looking at your face!

Some good things people say about you...... and what they actualy mean....

2009-01-30T21:48:00.004+05:30

You are cool : You know to mind your own business. You better continue to mind your business.
You are a good learner : You have lot to learn, my boy! What have you been doing all these years?!
You have good business knowledge : Learn atleast one technology, for God's sake, you good for nothing!
You are big hearted : What else can I tell about you? I better not comment about your brains!
You are easy going : Grow up, my boy! Take some responsilities !
You are hardworking (When it comes from your manager) : I expect you at office next weekend. We have agreed for weekend support.
You have a good sense of humour : I am fed up. I will not laugh on any of your stinking PJ's.
You are a quiet guy : Idiot!
You are caring : Mind your own business. I don't need your suggestions!
You have a very different perspective : I could never understand you. Are you a weirdo or something?
You are creative : Stop day dreaming and do whatever your lead says.
You understand people : Why do you allow people shit on you?!

Snaps from my camera

2009-01-26T17:01:00.018+05:30

My mother presented me a SONY Cybershot DSC - T2 camera on my birthday. I am experimenting with it since a week. It has three modes - auto, scene selection and program mode. Auto mode is for people like me (I have a previous experience of experimenting with a Yaschica compact camera. No idea about the specs, it had a view finder, place to fix the film roll, a lens, battery slots and a button to click). Scene selection mode is for more creative people. Program mode is for people who can't afford for professional cameras or for people who want to learn the basics before going for a costlier professional camera. Program mode allows manipulation of settings like EV, focus and ISO. (You can't manipulate the shutter speed and the aperture.)
That was the synopsis. Below posted are the experiment results :-). Please leave your comments. Please, please, please, point out what I could have done to get a better picture!

Sunset @ Madiwala
Sun set @ Madiwala

Painted zinc sheet

Wall - Changing the focus point in program mode

Wall - Changing the focus point in program mode Close focus enabled - Web on a water tank stand

"Vivid" colour

Shadow on the wall
Saturday night, full tight :)

Dishyoom !!!

Thengina thopu, Madiwala :)

The window
A street light

Nothing

2009-01-23T21:35:00.005+05:30

Two colleagues speaking to each other, on a(ny) Monday:
X: Hey, how was the weekend?
Y: It was cool. I went to my friend's room.
X: Oh, okay. I went to a movie.
Y: Which one?
X: Rab ne bana di jodi
Y: How is it?
X: It is good. Songs are great.
Y: Oh okay. Hey, you saw the news? About Satyam ?
X: Yes. I don't understand why he did that.
Y: Yes. Blah blah blah..
X: Blah blah blah blah!
********************************************************************************

Two friends meet after a long time.
X: Hey, How are you?
Y: Good. What about you?
X: Fine. You are in the same company?
Y: Yes. You in the same technology?
X: Hmm.. Yes, trying for a technology change. Are you in the same account?
Y: Yes. I am trying for a release.
X: Any onsite chances?
Y: No, as of now. Need to fight a little.
X: After the recession, onsite opportunities have come down.
Y: Yeah! Blah blah blah
X: Blah blah... Blah blah!

Someone said that software engineers are the most boring creatures on earth. I don't believe it, though.

Nothing

2009-01-22T21:01:00.003+05:30

I was on my way back from office and was almost near my room (Room: Place where one or more bachelors live. Families have home.) , when a gentleman came on a bike. He realized that he has reached end of the road. Quite often people take this road, hoping to reach Maruthi Nagar main road, only to discover that is is a dead - end. This person stopped near the U - turn and asked me, "Is there a way out?". His voice was deep and clear. I asked, "To where?", and immediately realized that I was not office and hence can't speak nonsense. I told him, "No, this is a dead end."
"Thanks for the info...", he said, "info matters." I thought he was trying to be funny and wanted to say something equally funny. "It was not that good an information for you, anyways.", I said, throwing a smile at him. He shook his head and said, "No, no. It is a very good information for me." I smiled again and moved towards my room. He started his bike and went in search of the main road.

ಒಂದು ಪ್ರೇಮ ಕಥೆ

2009-01-11T10:53:00.012+05:30

ಸುನೀಲನಿಗೆ ಎರಡನೇ ಇಯತ್ತೆಯಿಂದಲೇ ವರ್ಷಕ್ಕೊಬ್ಬ ಹುಡುಗಿಯ ಮೇಲೆ ದೈವಿಕ ಪ್ರೇಮ ಹುಟ್ಟುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದರಲ್ಲಿ ಚೆಂದದ ಹುಡುಗಿಯರಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತ ಪ್ರೇಮ ಉಕ್ಕಿ ಅದೇ ಪ್ರೀತಿಯ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷದ ಓದು ಮುಗಿಸಿ ಉತ್ತೀರ್ಣನಾಗುತ್ತಿದ್ದ. ಈ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಜಾತಿ ಮತಗಳ ಭೇದವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಒಂದೇ ಹುಡುಗಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಪ್ರೇಮ ಮುಂದುವರೆದದ್ದಿದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರೇಮದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾವತ್ತೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಕಳ್ಳ ನೋಟ, ಒಂದು ಸ್ಪೆಲ್ಲಿಂಗ್ ಮಿಸ್ಟೇಕ್ ಇದ್ದ ಮುಗುಳ್ನಗು ಇಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಸುಖ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. ಬದಲಿಗೆ ಏನನ್ನೂ ಬಯಸದ ತನ್ನ ಈ ಪ್ರೇಮದ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಈಗೀಗ ಲೆಕ್ಕ ತಪ್ಪತೊಡಗಿದ್ದ ಪ್ರೇಮ ಕನ್ನಿಕೆಯರ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಅಭಿಮಾನ. ಇತ್ತಿತ್ತಲಾಗಿ ಹುಡುಗಿಯರು ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥ, ಮದುವೆಗಳಿಗೆ ಇನ್ವೈಟ್ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ತನಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯದ ಅರಿವೂ ಅವನಿಗಿದೆ. ಇದೇ ಅರಿವಿನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸತೊಂದು ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿಸಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ನೌಕರಿ ಸಿಕ್ಕ ನಂತರ ಆಫೀಸಿನ ಹುಡುಗಿಯರು ಅಪೀಲ್ ಆಗದೆ ಇದ್ದಾಗ ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ನರಳಿದ್ದ. ಎಲ್ಲ ಹುಡುಗಿಯರು ಒಂದೇ ಕಾರ್ಖಾನೆಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಾಗಿ ಬಂದ ಗೊಂಬೆಗಳಂತೆ ಕಂಡರು. ಕತ್ತು ಕೊಂಕಿಸಿ, ಹುಬ್ಬು ಕುಣಿಸಿ, ಬಾಯಗಲಿಸಿ ಮಾತನಾಡುವ ಈ ಹುಡುಗಿಯರಲ್ಲಿ ತನಗಾಗಲಿ, ತನ್ನಲ್ಲಿ ಅವರಿಗಾಗಲಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದೆನಿಸಿತ್ತು. ಆದರೂ ನಿತ್ಯ ಪ್ರೇಮಿ ಸುನೀಲ ಇದ್ದುದರಲ್ಲೇ ಕೊಂಚ ಅಪೀಲಾದ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಪ್ರೇಮಿಸತೊಡಗಿದ. ಈಗ ತಾನೇ ಸಿಕ್ಕ ನೌಕರಿಯ ಬಲ ಇದ್ದುದರಿಂದ, ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ ಎಂದುಕೊಂಡ. ಅಲ್ಲದೇ ಈ ಪಟ್ಟಣದ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಕಳ್ಳ ನೋಟ, ಮುಗುಳ್ನಗುಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಇಲ್ಲ ಎಂದೂ ಅನಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮಾತಿಗಿಳಿಸಿದರೆ ತನ್ನ ಪ್ರೇಮದ ಪಾವಿತ್ರ್ಯ ಎಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೋ ಎಂದು ಭಯವಾಯಿತು. ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಲೆದರ್ ಪರ್ಸ್ ಮಾರುವವನಂತೆ ತನ್ನ ಪ್ರೇಮದ ಉತ್ಕೃಷ್ಟತೆ, ಅದರ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಸಬೇಕಾಗುವ ಸನ್ನಿವೇಶದ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಸಹ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ. ಹೀಗಾಗಿ ತನ್ನ ಪ್ರೇಮ ಕನ್ನಿಕೆಯರೆಲ್ಲ ಬೇರೆ ಯಾರ ಯಾರೊಂದಿಗೋ ಜೋಡಿಯಾಗಿ, ಮದುವೆಯಾಗಿ, ಕೊನೆಗೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಹೆತ್ತು ಓಡಾಡುವುದನ್ನು ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾಗಿ ನೋಡುತ್ತ ಉಳಿದ ಅಮರ ಪ್ರೇಮಿ ಸುನೀಲ.

ಕೆಲವು ಸ್ನೇಹಿತರು ಇವನ ಈ ನೋವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವವರಿದ್ದರು. ಅವರೂ ಕೂಡ ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಲೇ ತಮ್ಮ ಕನಸಿನ ಕನ್ನಿಕೆಯರು ಪರರ ಪಾಲಾಗುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿದುಕೊಂಡವರು. ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಹೊದ್ದುಕೊಂಡು ಮಲಗಿ ಮುಂಜಾನೆ ಎದ್ದು ಕೆರಿಯರು, ಪ್ರೋಫೆಷನ್ನು, ಪೇ ಸ್ಲಿಪ್ಪು, ಟ್ಯಾಕ್ಸ್, ಸೇವಿಂಗ್ಸು ಗಳ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಕುಂಡೆ ತುರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೂ ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಓಡಾಡುವವರು. ಸುನೀಲನಿಗೆ ಈ ರೀತಿ ಪೊರೆಗಳಚುವುದು ಸುಲಭವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕೆರಿಯರು, ಪ್ರೊಫೆಶನ್ನುಗಳ ಚಾದರ ಹೊದ್ದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾನೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಈ ಚಿಂತೆಗಳು ತನ್ನನ್ನೇಕೆ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ ಚಿಂತೆಯಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತದೆ ಅವನನ್ನು. ತನಗೇಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಬಳ ಬೇಕು ಎಂದೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ತನಗೇಕೆ ಕೆರಿಯರ್ ಗ್ರೋತು ಬೇಕು ಎಂದೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾನೆ.
-ಹೀಗೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸುನೀಲನ ಬದುಕಿಗೆ ತಂಗಾಳಿಯಂತೆ ನಡೆದು ಬಂದವಳು ಗೀತಾಂಜಲಿ. ತಿಳಿನಗೆ ಬೀರುತ್ತ, ನಿರ್ಭಯ ಮಗುವಿನಂತೆ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತ, ದಾಡಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡ ಸುನೀಲನನ್ನು 'ಕಾಡು ಮನುಷ್ಯ' ಎಂದು ಛೇಡಿಸುತ್ತ, 'ಕೆಕ್ಕೆಕ್ಕೆ' ಎಂದು ಹಲ್ಕಿರಿಯುತ್ತ ಸುನೀಲನಿಗೇ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಹತ್ತಿರವಾದಳು. ಇದು ನಿಜವಾದ ಪ್ರೇಮ ಎಂದನ್ನಿಸಿತು ಸುನೀಲನಿಗೆ. ಆದರೆ ಹಿಂದೆಯೂ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಬಾರಿ ಇದೇ ರೀತಿ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಮರುಕ್ಷಣ ಅಧೀರನಾದ. ಆದರೂ, ಅವಳು ಆಫೀಸು ಬಿಡುವ ವೇಳೆಗೆ ಕಾದು, ತಾನೂ ಅವಳು ಹತ್ತಿದ ಬಸ್ಸನ್ನೇ ಹತ್ತಿ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ರವಾನಿಸಿದ. ಅವಳೂ ಕೂಡ ತಿಳಿದಂತೆ ನಡೆದಳು. ಸುನೀಲನ ನಿರ್ಧಾರ ಬಲವಾಯಿತು. ಒಮ್ಮೆ ವೀಕೆಂಡ್ ಊಟಕ್ಕೆ ಕರೆದ. ತಕರಾರಿಲ್ಲದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಅವಳು ಜೊತೆಗೆ ಗೆಳತಿಯನ್ನು ಕರೆ ತಂದಾಗ ಸುನೀಲ ತುಸು ಬೇಸರಿಸಿದರೂ, 'ಬಂದಳಲ್ಲ', ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡ. ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಥೇಟರಿನಲ್ಲಿ 'ಜಾನೆ ತೂ ಯಾ ಜಾನೆ ನಾ' ನೋಡಿದರು. ಮತ್ತೆ ಕೆಫೆ ಕಾಫಿ ಡೇನಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಿ ತಣ್ಣನೆ ಕಾಫಿ ಕುಡಿದರು. ರಸ್ತೆ ದಾಟುವಾಗ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರು. ಆಫೀಸ್ ಕೆಫೆಟೀರಿಯಾ ದಲ್ಲಿ ಹರಟುತ್ತ ಭೇಲ್ ಪುರಿ ತಿನ್ನುವುದು ಮಾಮೂಲಿಯಾಯಿತು.

ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿವಸ ಈ ಪ್ರೇಮಗೀತೆ ಸುನೀಲನಿಗೆ ಕರೆ ಹಚ್ಚಿ, " ಬರುವ ಭಾನುವಾರ ನನ್ನ ಎಂಗೇಜಮೆಂಟ್.", ಎಂದಳು! ಸುನೀಲ , "ಏನರ್ಥ ಇದಕ್ಕೆ?", ಎಂದ. "ಏನೂ ಕೇಳಬೇಡ.", ಎಂದು ಅಳುತ್ತ ಫೋನ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿದಳು. ಸುನೀಲನಿಗೆ ಅವಳ ಗೆಳತಿಯರಿಂದ ತಿಳಿದು ಬಂದದ್ದಿಷ್ಟು: ಅವಳ ತಂದೆಯದ್ದು ಏನೋ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಇತ್ತಂತೆ. ಅದು ನಷ್ಟವಾಗಿ ತಂದೆ ಕೈ ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಹೃದಯಾಘಾತವಾದಾಗ, ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರು. ಬದಲಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮಗನಿಗೆ ಗೀತಾಂಜಲಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದರು. ಗೀತಾಂಜಲಿ ಅಪ್ಪನಿಗೋಸ್ಕರ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು.
ಸುನೀಲ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಅವಳ ಮದುವೆಗೆ ಹಾಜರಿ ಹಾಕಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದವನಂತೆ ಮುಂದೆ .

ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಸಮಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸುನೀಲನಿಗೆ ಹಿಂದಿದ್ದ ಆಸಕ್ತಿ ಇದ್ದಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ತನಗಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪ್ರೇಮವೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡತೊಡಗಿತ್ತು. ಅಥವಾ ಬರಿಯ ಕಾಮನೆಯೇ? ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಾಮನೆ ಒತ್ತಿ ಬಂದಾಗ 'ಸೆಲ್ಫ್ ಹೆಲ್ಪ್' ಗೆ ತೊಡಗಿಕೊಂಂಡಾಗ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ನೋಡಿದ ಪೋಲಿ ಚಿತ್ರದ ಹೀರೋಯಿನ್ನುಗಳಷ್ಟೇ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರು. ತನ್ನ ಅಸಂಖ್ಯ ಕನಸಿನ ಕನ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರ ಮುಖವೂ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗುವುದಿಲ್ಲ! ಹೆಚ್ಚು ಗೋಜಲು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮರೆಯಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ ಆತ.

ಇವನ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆಯ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಪ್ರಪಂಚ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ಸುನೀಲ ಈ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಎರಡು ವರ್ಷ ಹಳಬನಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ದೂರದೂರಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮನೆ ಇದೆ, ಇಲ್ಲಿರುವುದು ಬರಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಹೊರೆಯಲಿಕ್ಕಾಗಿ ಎಂಬ ಟೆಂಪರರಿ ಭಾವವೇ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ತಾನೂ ಕೂಡ ಯಾರನ್ನೋ ಮದುವೆಯಾಗಿ, ಮನೆ ಮಾಡಿ, ದಿನಸಿ, ತರಕಾರಿ, ಪ್ರೆಶರ್ ಕುಕ್ಕರ್, ಟೀವಿ, ಸೀರಿಯಲ್ಲೂ, ನ್ಯೂಸ್ ಪೇಪರು ಗಳ ಪ್ರಪಂಚ ಹೊಕ್ಕು ಕಾಲ್ಪನಿಕ 'ಪರ್ಫೆಕ್ಟ್' ಮನುಷ್ಯರಿಂದ 'ಸೆಟಲ್ ಆದ' ಎಂಬ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಎಂಬ ಭಯ ಮನಸಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಈ ಸತ್ಯದಿಂದ ಆದಷ್ಟು ದೂರ ಓಡುವ ಮನಸ್ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲ ಕೂಡಿದಾಗ, "ಯಾವಾಗ ಮದುವೆ?", ಎಂದು ಕೇಳತೊಡಗಿದ್ದರು, ಅದೊಂದು ಶಾಶ್ವತ ಸತ್ಯ ಎಂಬಂತೆ. "ಅಕ್ಕನ ಮದುವೆ ಆದ ಮೇಲೆ. ಇನ್ನೂ ಟೈಮ್ ಇದೆ.", ಎಂಬ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತಾ ಅದನ್ನೇ ನಂಬತೊಡಗಿದ್ದ ಸುನೀಲ. ಎಲ್ಲಿಯ ತಾನು? ಎಲ್ಲಿಯ ಮದುವೆ? ನಿದ್ದೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಸುನೀಲನಿಗೆ. ಕಳ್ಳ ನೋಟ, ಮುಗುಳ್ನಗು ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ? ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲ ಸ್ಪಷ್ಟ ಆಗಲೇಬೇಕು. ಸಂಬಂಧಕ್ಕೊಂದು ಹೆಸರು, ಅದಕ್ಕೊಂದು ಮುದ್ರೆ, ಫಿನಾಯಿಲ್ ಹಾಕಿ ತೊಳೆದ ನೆಲದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಬೇಕು. ಪ್ರೇಮವೋ, ಅಲ್ಲವೋ, ಮುದ್ರೆಯೊತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು ಗೋಡೆಗಳೊಳಗೆ ಬದುಕು ನಡೆಸಬೇಕು. ಯಾಕೋ ಮದುವೆ ಎಂಬುದು ತನ್ನ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಸಣ್ಣದು ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿರುವ ಭೂತದಂತೆ ಕಂಡಿತು ಸುನೀಲನಿಗೆ. ಅನಂತ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲವಾಗಿಸಿ, "ಇವಳಷ್ಟೇ ನಿನಗೆ. ನೀನು ಅವಳಿಗೆ. ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಸುಖ ದುಃಖಗಳು ನಿಮಗಷ್ಟೇ.", ಎಂದು ಮುದ್ರೆಯೊತ್ತುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ! ಸುನೀಲ ನಿದ್ದೆ ಬರದೆ ಹೊರಳಾಡಿದ.
* * * * * *
ಹೀಗಿರುವಾಗ ಸುನೀಲನ ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ವಿದೇಶಕ್ಕೆಕಳಿಸುವ ಸಂದರ್ಭ ಒದಗಿತು. ಮತ್ತೆ ವೀಸಾ, ಸ್ಟ್ಯಾಂಪಿಂಗು, ಇಂಟರ್ ವ್ಯೂ ಎಂಬ ತಲೆನೋವುಗನ್ನು ಗೆದ್ದು ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹಾರಿಯೇ ಬಿಟ್ಟ ಸುನೀಲ. ಅಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣದ ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವೆ ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಸಂಬಂಧ ಪಡದವನಂತೆ ನಡೆದಾಡಿದ. ಜೊತೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ರಾಹುಲ ಎಂಬ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೊಡನೆ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿದ. ಇಬ್ಬರೂ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ರೆಸ್ಟುರಾಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಡರು, ಬಾರುಗಳಲ್ಲಿ ಕುಡಿದರು. ಸಕಲವನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರಿಸುವ ಸ್ಟ್ರಿಪ್ ಕ್ಲಬ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ದೇಹಗಳನ್ನು ಊಟಕ್ಕಿಟ್ಟ ಪದಾರ್ಥದಂತೆ ನೋಡಿದರು. ಬಿಳಿಚರ್ಮದ ಬಾಲೆಯರನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿದರು. ಸ್ವದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕದ್ದು ಏನೋ ಇಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಬಹುದು ಎಂದು ಆಶೆಯಿಂದ ಹುಡುಕಾಡಿದರು, ಏನನ್ನು ಹುದುಕುತ್ತಿರುವೆವು ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲದೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದವರು ಕೊನೆಗೆ 'ಅಲ್ಲಿಗೂ' ಹೋದರು. ಸುನೀಲ ರಾಹುಲರು, 'ಅವಳು ನಿನಗೆ, ಇವಳು ನನಗೆ' ಎಂದು ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಹುಡುಗಿಯರೊಂದಿಗೆ ಕೋಣೆ ಹೊಕ್ಕರು.
ಸುನೀಲನ ಹುಡುಗಿ ಉದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಸ್ಪ್ಯಾನಿಶ್ ಮಾತಾಡುವವಳಿರಬೇಕು. ಅವಳ ಕಂಗಳು ಸುನೀಲನನ್ನು ಸೆಳೆದವು.ಎಲ್ಲ ಮುಗಿಸಿ ತಾವು ತಂಗಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದ ರಾಹುಲ ಸುನೀಲರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕರು. ಸುನೀಲ ಮತ್ತೆ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ, ಈ ಬಾರಿ ಪರದೇಶದಲ್ಲಿ, ಅದೂ 'ಅಂಥ' ಹೆಂಗಸಿನೊಡನೆ. ರಾಹುಲ್ ಪಕಪಕನೆ ನಗೆಯಾಡಿದ. ಸುನೀಲ ಸುಮ್ಮನಾದ. ಕಾಲ, ದೇಶ, ವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹುಟ್ಟುವುದಾದರೆ ಅದು ಪ್ರೀತಿ ಹೇಗಾಗುತ್ತದೆ? ಎಂದುಕೊಂಡ. ಅವಳ ಕಂಗಳು ಏನೇನೋ ಹೇಳಿದಂತೆ, ತಾನು ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಬಡಬಡಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲ ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿ ಖುಷಿಪಟ್ಟ.

ಮತ್ತೆ ಮುಂದಿನ ವಾರ ಅದೇ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅವಳೇ ಬೇಕೆಂದು ಹುಡುಕಿದ ಸುನೀಲ. ಅವಳು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸು, ಪ್ರೆಸೆಂಟೇಷನ್ನು, ಮೀಟಿಂಗುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಾರ ಕಳೆದ ನಂತರ ವೀಕೆಂಡ್ ಬಂತು. ಸುನೀಲ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕಿದ. ಈ ಬಾರಿ ಸಿಕ್ಕಿದಳು. ಕೋಣೆ ಹೊಕ್ಕವನು ಸುಮ್ಮನ ಅವಳ ಹೊಟ್ಟೆ ತಡವುತ್ತಾ ಗಂಟೆ ಹೊತ್ತು ಕಳೆದ. "ಐ ಲವ್ ಯೂ.", ಎಂದ. ಅವಳು, "ಮೇಕ್ ಲವ್ ಟು ಮೀ.", ಎಂದು ಬಿಟ್ಟಳು. ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರದ ಇಂಗ್ಲೀಷು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಂಡು ಒಳಗೇ ನಕ್ಕ ಸುನೀಲ. ಅವಳು ಅವನ ಕೂದಲಲ್ಲಿ ಕೈ ತೂರಿಸಿ ಸವರಿದಳು. ಸುನೀಲ ತಾನು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದದ್ದೇ ಇವಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲಿಕ್ಕೆ ಎಂದು ಭ್ರಮಿಸಿದ. ಹೆಸರನ್ನೇ ಬೇಡದ ಈ ಸಂಬಂಧವೊಂದೇ ಸತ್ಯವೆಂದು ತೋರಿತವನಿಗೆ. ಮಾತಿಲ್ಲದೆ, ಕತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮೂರು ಗಂಟೆ ಕಳೆದ ಅಂತರ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದ ಸುನೀಲ. ರಾಹುಲನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ ಧೈರ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ!
ಮತ್ತೆ ಎರಡು ವೀಕೆಂಡ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನೇ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಕಳೆದು ಬಂದ ಸುನೀಲ. ತಾನಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದು ಅವಳನ್ನು ಕಾಣಲಿಕ್ಕೋ ಅಥವಾ ತನ್ನನ್ನೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೋ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡ. ಶುಭ್ರ ಕೆರೆಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನ ಬಿಂಬ ನೋಡುತ್ತ ಕಳೆದ ಅನುಭವ. ತನಗೇನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಒದ್ದಾಡಿದ. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ತನಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಪ್ರೇಮವಾಗಿದೆ ಎಂದುಕೊಂಡ. ಸಂಜೆ ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ ಆ ವಾರ ಕಳೆದ.

ಕೊನೆಗೆ ಸುನೀಲ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳುವ ದಿನವೂ ಬಂದಿತು. ಹಿಂದಿನ ದಿವಸ ಅವಳಲ್ಲಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಹೋದ ಸುನೀಲ. "ಐ ಯಾಮ್ ಲೀವಿಂಗ್ ಟು ಮೈ ಕಂಟ್ರಿ ಟುಮಾರೋ.", ಎಂದ. ಆಕೆಗೆ ಅರ್ಥವಾದಂತೆನಿಸಿತು. ಸುಮ್ಮನೆ ಅವನ ಮುಖವನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿದಳು. ಇವನು ಅವಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿದ. ತಾನು ಗಂಧರ್ವ, ಆಕೆ ಗಂಧರ್ವ ಕನ್ಯೆ ಎಂದು ಭ್ರಮಿಸಿದ. ಕಾಲ, ದೇಶಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಎಂದುಕೊಂಡ. ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕಳೆದ ನಂತರ ಹೊರಟಾಗ, ಅವಳು ಮೆಲ್ಲನೆ ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು, "ಐ ಲವ್ ಯೂ.", ಎಂದು ಕಿವಿಯಲ್ಲುಸುರಿದಳು. ಸುನೀಲನ ಕಂಗಳು ಹನಿಗೂಡಿದವು. ಕೊನೆಯ ಬಾರಿಗೆ ಎಂಬಂತೆ ಅವಳನ್ನು ಕಣ್ಣಲಿ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊಸತೇನೋ ಸಂಪಾದಿಸಿದವನಂತೆ ಎದೆ ಹಿಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರ ಬಿದ್ದ. ಕೊನೆಗೂ, ಮಾತು ಕತೆಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ, ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಮಾರಿಕೊಳ್ಳದೆ ಪ್ರೇಮವೊಂದನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಸುನೀಲ ಅದರಿಂದಲೂ ಹೊರ ನಡೆದಿದ್ದ, ಮತ್ತೊಂದು ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದವನಂತೆ, ಈ ಬಾರಿ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಎದೆಗೊತ್ತಿಕೊಂಡು.

Nothing

2009-01-08T21:02:00.004+05:30

I was on my way to office, in a BMTC bus. There were many students in the bus, one of them sitting in front of me. The man who sat near this boy asked, "Where do you study?". The boy answered saying some Government school. The man again asked, "English medium or Kannada medium?". The boy proudly answered, "English medium." In the next stop, two little kids got into the bus. They got tickets to Lal Bagh. The conductor asked them, "Why do you go to Lal Bagh daily?". One of the kids answered, "His aunt works there. We go there to help her.", pointing to the other. The other kid was fair and had an attractive smile on his face. He was looking at our English medium boy, clad in uniform, with a sense of respect. Both the kids were decently dressed and looked clean. The conductor asked them, "What about school? Do you go or not?", with a smirk on his face. The fair kid said, "No", in a low voice. The smile on his face suddenly disappeared. The conductor made a sarcastic comment about the future of the kids and moved on to issue tickets to others. The bus dropped the kids at Lal Bagh.

Nothing

2008-12-30T21:25:00.005+05:30

My mind is empty. I have no thought to write about. Even as I write this sentence, I scan my mind for any thoughts I can write about. The second sentence had no meaning, neither did the third one. As I think about the first word of sixth sentence, I realize this is the fifth sentence. Or is this the 7th? I will not count. No, I will not. How many sentences have I written? No, I will not count. Obviously, what I think is not what I write. I scan my mind for something meaningful. I find nothing. I will stop writing. I shouldn't be writing without thinking. I can't think. What I think is not what I write. I will stop writing. Is there a point thinking? Is there a point writing? Should I stop? Even as I write the first word of this sentence, I scan my mind and find nothing. Should I stop scanning? Is there a point. What I think is not what I do. I will stop writing. I realize I have said this many times. This time I really mean it. What was I thinking when I wrote all this? I will stop thinking. I can't. I can stop writing. Yes, I really can. I will write two more sentences. Don't count this. Please don't count this one too. Start counting now. Did you count the previous one? Please don't. I will stop writing. What I think is not what I do. What I write is not what I do. I realize that. Are you counting? Please stop for a while. What was I thinking? Please count the previous line. Please don't count this. I finally stop writing. Did you read completely? Yes? No? It is okay. Are you reading this sentence? Yes? No? It is okay. Do you want to read the last sentence? Previous one was the last sentence. Yeah, the previous one. I stop writing. Did you read the last sentence? Yes? No? It is okay. I can't stop thinking. I can stop writing. Yeah, I can. I will stop. Previous one was the last sentence. Stop counting. I stop writing. Even after I said I stopped, I had to type a full stop. Yes, a full stop, like this one -> .

ಕಳಚಿ ಬಿಡು

2008-12-27T20:05:00.004+05:30

ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ
ನಿನ್ನ ಮುಖವಾಡ
ಕಳಚಿ ಬಿಡು,
ಎಸೆದು ಬಿಡು,
ಬಣ್ಣವಷ್ಟೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ ನನಗೆ,
ನಿನ್ನ ಕಂಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ,
ಕಂಗಳು ಕಾಣದಿದ್ದರೆ
ನನಗೆ ಮಾತು ಹೊರಡುವುದಿಲ್ಲ!

ನೀನು ಎಸೆದ ಬಳಿಕ
ನನ್ನ ಕಣ್ಣನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡು,
ಕಾಣದಿದ್ದರೆ ಹೇಳು,
ನನ್ನ ಬಣ್ಣ ಕಳೆಯಲು
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹಾಯ ಮಾಡು,
ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡೋಣ
ಜೊತೆಗೆ ಕುಳಿತು ನಾವು,
ನಾನು ನಾನಾಗಿ,
ನೀನು ನೀನಾಗಿ!

ಕೊನೆಗುಳಿದದ್ದು ...

2008-12-25T18:09:00.002+05:30

ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ
ಎಲ್ಲ ಮಣ್ಣಾಯಿತು,
ಮಹಾ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿತು,
ಕೋಟೆ ಕೊತ್ತಲ ನೆಲ ಸಮ.

ವಿಶ್ವ ಸುಂದರಿಗೂ
ಮುಪ್ಪಡರಿತು,
ಚಿರ ಸೌಂದರ್ಯದ
ಕನಸು ಭಗ್ನ.

ಸರ್ವಾಧಿಕಾರ
ಮಣ್ಣು ಮುಕ್ಕಿತು,
ಭವ್ಯ ಕಟ್ಟಡ
ಉರಿದು ಭಸ್ಮ.

ಆಗಲೂ ಉಳಿದದ್ದು,
ಅಳಿಯದೆ ನಿಂತದ್ದು,
ನಾನೆಂಬ ಮಮಕಾರ,
ಮನುಕುಲದ ಅಹಂಕಾರ!

A weekend @ Office

2008-12-13T09:45:00.008+05:30

It had been 3 days since Siddharth (Sid) joined his new job in an IT firm. He had joined on a Wednseday. The manager had then told, "We work from 9 to 5. We don't stay back nor do we work in weekends." Sid was happy, naturally, thinking that his search for a peaceful life has finally got 1 meaningful search result.

Presently, he was in his friends place. He had been there to discuss the following :
1. American recession.
2. Secure future.
3. Laaaatest technologies.
4. Mallika Sherawat.
5. New Bollywood movie DVDs (pirated).

When the discussion was about to commence, the clock struck 3. Sid's phone rings. It was his manager's call.

Sid: Hello..

Manager : Siddharth, where are you?

Sid (Feeling guilty for wasting time with his friends) : I am at my friend's place, I mean, Madiwala, I mean, near the gutter, the dead end after the temple, I came here now only. I mean to say, I came to meet my friends.

Manager : Oh, is it..? Look, I want you to do me a favour. We are in a fix. Can you go to office immediately? There is an S1 issue raised on Production system, which has been escalated to the CEO of ******* (name withheld).

Sid : I mean...

Manager : Ok, thank you. See you on Monday.

Sid : I mean...

Thus he agreed to go to office on his first weekend in the new job. He left his friend's place, as the friends and friend's friends and their friends spit Sanskrit words describing his lineage. Feeling bad about the manager calling a developer, when it was the developer's responsibility to make sure that the Production System was ready for a perfect weekend, Sid boards a BMTC bus towards his office.

To Sid's surprise, about 20 people (damp due to perspiration) were already present at office. On checking with the admin, he came to know that the ACs would be switched off on non working (underline that word, if you want a pun)days, as a measure to cut costs, after the recent recession. Sid sat in front of his system, perspiring. He then called the onsite coordinator, on which, he learnt that there was a probem in the Production system. It simply refused to process one important insurance proposal. The insured of this particular insurance proposal happened to be a close relative of the CEO of the client organization, *******(name withheld) Insurance Company. In fact, he was the CEO's wife's brother's father's second son's sister's husband's third wife's fresh new boy friend. Being such a close relative of the CEO, Sid understood the reason for panic. And being a Severity 1 issue, the issue had to be resolved at the earliest. In fact, it is mentioned in the S.L.A., that the isue has to be resolved even before the isue is raised, when the issue that is being raised is of severity 1. This was 267890 a ammendment in S.L.A.

After getting all these invaluable inputs from the onsite coordinator about the nature of the issue and of the colossal damage it might result in, if left unresolved, Sid sat staring the monitor, feeling damn lonely, with 20 other people, all perspiring.

Sid opened the developer environment, hoping to debug the code, going through the developer comments. As a general observation, he had seen that dogs urinate on upright objects, just as a territorial display. For some odd reasons, he feels that the developer comments are of the same nature. A developer, instead of urinating (due to the obvious limitations it has), adds a comment, wherever found unnecessary. He has seen that in some organizations, there are standards set for code comments. Dogs walk near the lamp post and lift their legs after perceiving the odour on the lamp post. This seems to be the standard procedure. Whatever.

Going through the developer comments, Sid finds some interesting ones, where the developers have vented their anger, frustration and personal thoughts.

Example #1 :
/* Modified on 18th Dec, 2005, Sunday :-(
What am I doing here on a sunday! I mean, I had to meet my g.f. today. I had booked for 'main hoon naa'. Shah Rukh Khan, come for my rescue, please.... */

Sid wiped his tears and moved ahead.

Example#2:
/* Added on 17th Nov, 2006.
We faced a lot of problems during the server installation. The manager Mr ******(first name) ********(mid name) *******(last name) (all 3 names withheld) helped a lot during this period. I particularly remember an incident, where he got 4 automobile mechanics to help us in the installation process. He is so sweet, I mean, it is really touching. */

Sid instantly started respecting the manager Mr ******(first name) ********(mid name) *******(last name) (all 3 names withheld). But, it also made him feel bad for not having such a relationship with his own manager. Phone rings. Manager's phone again.

Sid : Hello...

Manager : Siddharth, you at office?

Sid : Yeah, I am in office only.

Manager : You were able to find the issue?

Sid : I am checking. No success so far.

Manager : What is the exact issue?

Sid : There is a system error during processing one of the CEO's closest relative's case. The error goes something like - The called function seems to be not in good terms with the support staff. Seems like there were no code lines/developer comments added since 3 months. - And at the end, it says, at line 33,66,456. I googled on this error and all the technical articles suggest that this is due to the functions getting bored about being executed again and again, in multiple sessions, decreasing the moral boost and increasing the guilt.

Manager : Hey, this is not rocket science. You can fix it. Try harder. When I used to code (back in 1840's), I had faced similar issues. I particulary remember my quick fix for any problem, changing the font size always worked for me.

Sid (*%%#??) : Hhhhow wwwwill ccchanging the ffffont ssssize hhhhelp? I mean to say, it is same only, there is no change.

Manager : Do it. I will call you later. I have to take my daughter to a doctor. She has a running nose. In fact, it is running so fast that it disappears every 10 minutes.

Sid : Ok, no issues. Take care of you daughter's running nose. I have a suggestion, tying a hand kerchief to the nose makes it difficult for the nose to run. Or try holding it tightly.
Manager : Hey, thanks man, seems logical. Brilliant!
(click)

Sid took a remote connection of the production server and as suggested by the manager, changed the font size. He called the onsite coordinator.

Sid : Please ask the user to retry. It is working in my system.

Coordinator : Be online... (After 3 minutes) Same error. You want the screen shot?

Sid : 1 sec.... Oh, shit! I got it!

Coordinator : What ? You got shit in code?

Sid : No. I got the issue. It has been a long time since we did any routine beautification on this function.

While saying this, Sid was staring at the developer comments:

/* Created on Feb 14, 2008, valentine's day
Function description : Used to get the date on which the insured last trimmed his moustache. The business logic is as suggested by the BAs. It takes into account, the rate at which the insured's moustache grows and the current size and a standard size of the moustache when left untrimmed. These parameters vary from insured to insured and hence this function to calculate the date on which the insured last trimmed his moustache.

Additional notes : By the very nature of the function, it requires a trimming every 2 weeks. This has been mentioned in the KT and support documets prepared, for future reference. Perform one of the following 5 actions every 15 days:

1. Left indentation : A Fu Manchu mustache is a full mustache that extends downward past the lips and on either side of the chin. Often, the ends of the mustache will hang past the jaw, with pointed or tapered ends. The Fu Manchu is similar to the more common horseshoe (or "biker") moustache.

The Fu Manchu was named after the fictional character of the same name, who was often depicted with such a style of mustache on film. A creation of English author Sax Rohmer, the character did not have a mustache in the original novels. The infamous facial hair first appeared in the British serial The Mystery of Dr. Fu Manchu, in 1923. Fu Manchus are seen in stereotypical depictions of Chinese villains in film and television. There is some debate as to whether the plural form of Fu Manchu is Fus Manchu or Fu Manchus.

The above lines explain why left indentation works.

2. Goto line #1. Press enter. then press backspace. Since the function is being called only for male insureds and since doing and undoing an action normally results in a moral boost and reduced guilt in a male, this works. I haven't understood the logic yet, nevertheless, it worked in all 3 environments, when tested by users. (Though we never bothered to check how it worked)

3. Ctrl A, press tab. Then press shift tab. Repeat thrice, if in morning (IST), 6 times, if in afternoon (IST again). Basically, I agree that I haven't understood this logic either. But, I guess, this gives the feeling of being pushed and pulled back, and thus removing the inertia, just the way it works when you shake a sleeping developer. I have googled enough on this topic and have found that this has to do with software aging (an interesting topic, actually). Also, one of the articles suggested that this might have to do with hobbies of the developer, hobbies like belly dancing. Shakira Shakira!

4. However, moving on, 4th method is as follows : Ctrl A, ctrl X, paste the code (i.e., approximately 60 Kb of code) to a notepad. Note that the original function is now empty, like an empty pizza box. NOw, press F5 for refresh. For some reason, the compiler doesn't notice anything for 10 minutes. And finally, when it realizes that the function is empty, it throws the following error: An object which was supposed to be here, and was very much here when I went to sleep, has vanished.

Now, copy back the code from notepad (approximately 54 KB, because Bill Gates, I mean MS says that is the maximum size a notepad file can handle) to the IDE window. F5 to refresh. Compiler gives a success message : Got it back! My God! Let me take a nap, it was too much of tension!

Now, again, there are no logical explanations for this. But, then, from years of experience, I have found that this has something to do with the joy you get when you lose something and get it back. eg: when you piss your g.f. off by sleeping in theatres and she leaves you. and she comes back when SRK releases his next movie. (Coincidentally, that is when you had saved enough money to buy a large size pizza)

5. This is the last way out. Ctrl A, press del. This leaves the function blank. Now, add the following line:

getLastDateWhenThis GuyTrimmedHisMoustacheThatIsWithScissors()

This will return the current date by default. That means that the date on which the insured last trimmed his moustache will be taken as the current date. Since this information will not affect anything during the life time of the insured and will be checked only during the death claim, you have approximately 70 years with you.

Assumptions:
a. This is a whole life policy.
b. Insured age of ~ 30 years.
c. Insured will have a natural death i.e., in office, while staring at either his boss or the young lady in the other part of the floor or the monitor.

But with increasing terror attacks, you can never be sure of anything. Hence, after doing this particular change, and asking the user to retry and making sure that he sends an appreciation mail, call up your manager and ask for an immediate release. He would ask for reasons, just say, "Because I am asking for it."
Now, that one works always. I picked this one fom a great self-help book "How to make enemies and alienate people".
I have also seen it working in a bollywood movie, I don't remember the name, though. So, if it works for 6 pack abs, it should work for rest of the mass also.

Hey, that reminds me of 3 good tips from the self-help book I just mentioned:

a. When you get a mind block, increase the size of your trousers, like 32 from 30, 34 from 32 etc. It worked for me, these days, I don't have any mind blocks, though I have an oversized pants of size 70 or something. I don't remember that. Time to increase the size. Whatever.

b. If you have an identity crisis, renew your passport or driving licencse or any card that connects with your identity. This one works too!

c. While in meetings, when you don't understand anything, and you can see stars, start counting them. This works because people think you are too deeply thinking to be disturbed. The count has reached 986,976,348,762,876,482,376,487. How do you read it! I attend too many meetings!

BTW, the guy from Pizza Hut is waiting for me. I have to leave. Pizzas! uuuummmm....
Happy coding, btw*/

Sid followed the 5th appraoch for the fix, since it looked logical. Phone rings.

Manager: Hoy, found the fix?

Sid : Yup.

Manager : Great! You save .......
lkfhjfwe fewuytui reywebk cfkfjhgrfjksf;aslkf riuweruewrh 76 fjdhfgfd ;odrweoiytiug blah blah blah blahldkfj ldjf dlkfld f dsoqriqeyr fndm,fn ,iu jhewlkrhsdf 8 hdfjhuwy dufye '..............................................jhafd jhgafewyri fdgfhgd ytryw kdfg iri e kfkjd f.
Thanks. I will consider this during the hike, in the next century.

Sid : i had one important..

Manager : We will talk on Monday.

Sid: I mean to say, I want an immediate release from this project.

Manager : Huh? Ho hoy, Why?

Sid : That was part of the fix suggested by the developer.

Manager : ?????

ನೀನಿಲ್ಲದ ಆಫೀಸು

2008-12-12T17:55:00.000+05:30

ನೀನಿಲ್ಲದ officeಉ,
ಗೊಂಬೆಯಿಲ್ಲದ show-caseಉ,
ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ flower vaseಉ!

ಕೂಗಾಡೋ boss ಉ,
ನೂರೆಂಟು case ಉ,
situation hopelessಉ,
ನೋಡ್ಬೇಕು ನಿನ್ faceಉ,
ನೀ ಬಂದ್ರೆ ನಾ passಉ!

ನಿನ್ ಮೇಲೆ ನನ್ನೆಲ್ಲ hopesಉ,
ನನ್ lifeಗೆ ನೀನೆ baseಉ,
ನನ್ heartಗೆ ನೀನೆ bossಉ,
ನೋಡ್ಬೇಕು ನಿನ್ faceಉ,
please ಉ, pleaseಉ, pleaseಉ
ಬೇಗ ಬಾ ವಾಪಾಸು!

ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್

2008-10-03T18:21:00.008+05:30

ನನ್ನ ದಿವಸ ಆರಂಭವಾಗುವುದೇ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಸಮಯ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರೊಂದಿಗೆ. ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ನಾನು ಮಾಡುವ ಮೊದಲ ಕೆಲಸ - ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನನ್ನು ಚಾರ್ಜಿಗಿಡುವುದು. ನಂತರ ಹೊರಟು ಹೊರ ಹೋದವನಿಗೆ ನಿಮಿಷ ನಿಮಿಷಕ್ಕೂ ಯಾರದಾದರೂ ಕರೆ ಬರುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂದು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ದುರಭ್ಯಾಸ. ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವಾಗ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನಲ್ಲಿಸಂಗೀತ ಕೇಳುವ ಅಭ್ಯಾಸ. ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ಕೊಂಡ ನಂತರ ನಾನು ಕೈಗಡಿಯಾರ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಒಂದು ಗಂಟೆಯಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಮತಾಡುತ್ತೇನೆ. ಇದಿಷ್ಟು ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ನನ್ನ ದಿನಚರಿಯಲ್ಲಿ ವಹಿಸುವ ಪಾತ್ರದ ಕುರಿತು.

ನನ್ನ ಈ ಬರಹದ ಉದ್ದೇಶ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ, ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನ ಮೇಲೆ ಬೀರಿರುವ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆ ದಾಖಲಿಸುವುದು.

ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುವಾಗ ಮನುಷ್ಯ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪುವ, ಕಳೆದು ಹೋಗುವ ಅಪಾಯ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನಿಂದಾಗಿ ಎಷ್ಟೋ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಎಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದರೂ ತನ್ನವರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ಇದೆ. ಹೊಸ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ದಾರಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ ಒಂದು ಫೋನು ಹಚ್ಚಿದರಾಯಿತು, ದಾರಿ ತಪ್ಪುವ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅಹಂಕಾರ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಕವರೇಜ್ ಇಲ್ಲದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಭಯ ಕಾಡುವುದನ್ನು ಕೂಡ ಗಮನಿಸಿದ್ದೇನೆ. Signal Strength ಸೂಚಿಸುವ ಕಡ್ಡಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾದಂತೆ ನಮ್ಮ ಆತಂಕ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. "Not Reachable" ಆಗುವ ಭಯ ಇದು.

ಸದಾ Reachable ಆಗಿರುವುದಕ್ಕೂ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಭಯವಿದೆ. ಗ್ರಾಹಕರಿಂದ, ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳಿಂದ ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಕರೆಗಳು ಬರುವ ಭಯವಿದು. ಇದು IT, marketing ಮುಂತಾದ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಇರಬಹುದು. ಇಂಥ ಕರೆಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನನ್ನು switch off ಮಾಡಿಡುವವರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಅಪರಿಚಿತ ಸಂಖ್ಯೆಗಳಿಂದ ಕರೆ ಬರುವಾಗಲೂ ಒಮ್ಮೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳುವವರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಇದೆಲ್ಲವೂ Reachable ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ತೊಂದರೆಗಳು. ನನಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೊಮ್ಮೆ ಎದೆ ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನ ring tone ಅನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ ಆಗಾಗ! ಒಂದಿಷ್ಟು ಏಕಾಂತಕ್ಕೆ, ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಾನು ಕಾಲ ಕಳೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಡದ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತದೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ. ಯಾರು ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಕರೆ ಮಾಡಿ 'ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯ' ಎಂದು ದಬಾಯಿಸಬಹುದು. ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಒಂಟಿತನವನ್ನು ಆನಂದಿಸುವ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ಶಾಪವಾಗಿ ಬಿಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ!

ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ, ಪರಿಚಿತರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವವರು ಇವರ ಕರೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಏನೇ ಇದ್ದರೂ, ಕರೆಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವವನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧಿ ಭಾವ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಹಿಂಸೆಯಾದರೆ, ಕರೆ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ತನ್ನ ಕರೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸದವನ ಮೇಲೆ ವಿಪರೀತ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತದೆ, ಅದು ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿಯ ಹಿಂಸೆ. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದೂರದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಓದಿಗೆ ಕಳಿಸಿದ ಪಾಲಕರಿಗೆ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಕರೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸದಿದ್ದಾಗ ಕೋಪ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಗಾಬರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಯಾವುದೋ ತೊಂದರೆಯಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದಲೇ ತಮ್ಮ ಕರೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವರ ಭಾವ.

ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನ ಬಳಕೆ ಯಾರು ಯಾರು ಹೇಗೆ ಹೇಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಯುವಕ ಯುವತಿಯರಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ಇರುವುದು ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯಕರ ಪ್ರಿಯತಮೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹರಟಲಿಕ್ಕೇ ಎಂಬ ಭಾವನೆ! ಮುಂಜಾನೆ ಎದ್ದಲ್ಲಿಂದ ಹಿಡಿದು ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವವರೆಗೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ವರದಿಯೊಪ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮದುವೆ ನಿಶ್ಚಯವಾದ ಯುವಕ ಯುವತಿಯರೂ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಲ್ಲ, ಹುಡುಗ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಹುಡುಗಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕರೆ ಮಾಡಿಯೇ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ!

ದುಡಿಯುವ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ಸಂಕೇತ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಪ್ಹೂನುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಎರಡೋ ಮೂರೋ feature ಗಳನ್ನು ಬಳಸಿರುತ್ತಾರಷ್ಟೇ. ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನ ಕುರಿತಾದ ಒಂದು ನಂಬಿಕೆ - ಅದರ ಗಾತ್ರ ಪುರುಷತ್ವದ ಮಾಪಕವಂತೆ. ಪುರುಷತ್ವ ಹೆಚ್ಚಾದಷ್ಟೂ ಹೆಚ್ಚು ಅಗಲದ ಫೋನನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ ಮನುಷ್ಯ! ಇದು ಒಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ನಂಬಿಕೆ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೆ ಪುರಾವೆ ಇಲ್ಲ!ಓದುವ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ಶೋಕಿಯ ವಸ್ತು. ಹಿಂದೆಲ್ಲ hero ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ ದುಬಾರಿ ವಾಚು, ಬೈಕುಗಳು ಬೇಕಿದ್ದವು, ಈಗ ದುಬಾರಿ ಫೋನುಗಳು ಬೇಕು. ದೊಡ್ದದಿದ್ದಷ್ಟೂ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚಿರುವುದರಿಂದ ಗಾತ್ರಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ. ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣ ಹುಡುಗರಿಗೆ, ಕೆಂಪು , ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣಗಳು ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಎಂಬುದು ಅಲಿಖಿತ ಕಾನೂನು!

ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನನ್ನು ಮನುಷ್ಯ ತನಗೂ ತನಗೆ ಪರಿಚಯವಿರುವ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೂ ಇರುವ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಅರಿತೋ ಅರಿಯದೆಯೋ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ಎಂಬ ಉಪಕರಣ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸುಖ ಕೊಡುವ ನೆನಪುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದುಕೊಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಬಹು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಕರೆ ಮಾಡಿದ ಹಳೆಯ ಗೆಳೆಯ, ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸಿದ ಚೆಂದದ ಹುಡುಗಿ, ಬೇಕೆಂದಾಗ ಮಾತಾಡಲು ಸಿಗುವ ಪರಿಚಿತರು, ಬಂಧು ಮಿತ್ರರು - ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ತನಗೂ ಸೇತುವೆಯಾಗಿರುವ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನ ಮೇಲೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮಮಕಾರ ಬೆಳೆದದ್ದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಅಪರಿಚಿತ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ಮನುಷ್ಯ, ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನನ್ನು ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಹೊರ ತೆಗೆಯುವುದು ಇದೇ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ.
ರಸ್ತೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಪರಿಚಿತನೊಂದಿಗೆ ಜಗಳ ಕಾಯುವ ಮನುಷ್ಯ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನನ್ನು ಆಯುಧದಂತೆ ಝಳಪಿಸುವುದು , 'ನನ್ನ ಪ್ರಪಂಚ ಇದರೊಳಗಿದೆ. ನಾನು ಒಂದು ಕರೆ ಹಚ್ಚಿದರೆ ನನ್ನ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಓಡಿ ಬರುವ ಜನರಿದ್ದಾರೆ.' , ಎಂದು ಸೂಚಿಸಲಿಕ್ಕೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಹುಡುಗಿಯರು ವಿನಾ ಕಾರಣ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನನ್ನು ನೋಡುವುದು, ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ ಕೂಡ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಕರೆ ಹಚ್ಚಿ ಮಾತನಾಡುವುದು ತನ್ನದೊಂದು ಪ್ರಪಂಚ ಬೇರೆಯೇ ಇದೆ ಎಂದು ಸೂಚಿಸಲಿಕ್ಕೆ. ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ FM radio ಇರುವುದು ಇಂಥವರಿಗೆ ವರವಿದ್ದಂತೆ! 'Leave me alone', ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಕಿವಿಗೆ ear phone ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮತ್ತೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ರಸ್ತೆ ದಾಟುವ ಮನುಷ್ಯ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುವುದು ನುಗ್ಗಿ ಬರುತ್ತಿರುವ traffic ನ ಭಯವನ್ನು ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸಲಿಕ್ಕೆ. ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡಾದಾಗ, ಏನೋ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿರುವಾಗ, ಮನುಷ್ಯ ಪದೇ ಪದೇ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಅನ್ನು ಉಜ್ಜುವುದು ತನ್ನ ನೆನಪನ್ನು ಹರಿತಗೊಳಿಸಲಿಕ್ಕೆ, ಮನಸ್ಸಿನ ಗೋಜಲನ್ನು ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸಲಿಕ್ಕೆ.

--- ಹೇಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ, ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ಮಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ನಡವಳಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದೆ ಎಂದು ತೀರ್ಪು ಕೊಡುವುದರೊಂದಿಗೆ, ಈ ಬರಹವನ್ನು ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ :)

ಪ್ರತಿಮೆ

2008-05-13T18:06:00.008+05:30

ಮುಂಜಾನೆ ನಾನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗ, ಹರೀಶ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಕಾಫಿ ಕುಡಿದ ಗ್ಲಾಸು ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ಟೂಲಿನ ಮೇಲಿತ್ತು. ಹರೀಶ ಬನಿಯನ್ನು-ಲುಂಗಿ ತೊಟ್ಟಿದ್ದ. ನಾನು ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿ ಪುನಃ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋದ.

ಹೀಗೆ ತೀರಾ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿರುವ ಇವನು ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಹುಚ್ಚರಂತಾಡುವುದೇಕೋ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಬಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಟಿಕೇಟು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಲ್ಲು ಬೇಕೆಂದು ದಬಾಯಿಸುತ್ತಾನೆ, ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಲಂಚ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ- ಈ ರೀತಿಯ ನಡವಳಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಬೇರೆಯವರಿರಲಿ, ನಾವು ಸ್ನೇಹಿತರು ಕೂಡ ಅವನನ್ನು 'ಹುಚ್ಚ' ಎಂದೇ ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿದರೂ ಅವನು ತನ್ನ ಹುಚ್ಚುತನಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿಲ್ಲ ಕೂಡ.

ಇಂಥ ಹರೀಶ ಈಚೆಗೆ ತನ್ನ ಮೇಲಧಿಕಾರಿಯೊಂದಿಗೆ ಯಾವುದೋ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತಕರಾರು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿದ್ದ. ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಅವನು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿದ್ದರಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಗೆಲುವಿದೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಮೇಲಧಿಕಾರಿಯ ಸೋಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಗಾಗ ವಿವರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ, ಹುಚ್ಚ!
ಅವನ ಮತ್ತೊಂದು ದುರಭ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ 'ವಾಚಕರ ವಾಣಿ' ಅಂಕಣಕ್ಕೆ ಪತ್ರ ಬರೆಯುವುದು. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೋಮು ಗಲಭೆ, ಬಡತನ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ಟು, ಲಂಚಬಾಕತನ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಎಂಬ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ವಿಷಯಗಳಿವೆ, ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಬರೆಯಬೇಕೆಂಬ ತೆವಲಿರುವವರಿಗೆ. ಇಂಥ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರನ್ನೂ ಹೆಸರಿಸದೆ ಬರೆದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಸಿಟ್ಟು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಖರ್ಚಿಲ್ಲದೆ ಹೆಸರೂ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಹರೀಶ ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಶಾಲೆಯ ಬಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ಸಾರಾಯಿ ಅಂಗಡಿ, ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ಪಂಚಾಯತಿಯ ತಿಪ್ಪೆ ಗುಂಡಿ, ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾನದಲ್ಲಿರುವ ಶೌಚಾಲಯದ ದುಃಸ್ಥಿತಿ - ಇಂಥ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲೆ ಬರೆದು ನಮ್ಮೂರಿನ ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯರನ್ನೂ, ಪಂಚಾಯತಿ ಸದಸ್ಯರನ್ನೂ ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೆ ಎದುರು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇದರಿಂದ ತೊಂದರೆಯಾಗಬಹುದೆಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಕೂಡ ಇಂಥ ದುರಭ್ಯಾಸಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ, ಹುಚ್ಚ!

ಇವನ ಮತ್ತೊಂದು ಅಸ್ವಾಭಾವಿಕ ನಡವಳಿಕೆ ನಾವು ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಿರುವಂಥದ್ದು. ಅವನು ಸಿಗರೇಟು ಸೇದುವುದಿಲ್ಲ, ಕಂಪೆನಿಗಾಗಿ ಕೂಡ ಮದ್ಯ ಸೇವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹರೀಶನಿಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬೇಕೆಂಬ ತೆವಲಿದೆ. ಆದರೆ ಇಂಥ ಗಂಭೀರ ಹುಚ್ಚುತನಗಳಿದ್ದರೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಹಲ್ಲೆ ಮಾಡುವಂಥ ಹುಚ್ಚ ಇವನಲ್ಲ. ಅವನ ವಿಪರೀತ ತಾಳ್ಮೆ ಅವನ ಹುಚ್ಚುತನದ ಮತ್ತೊಂದು ಲಕ್ಷಣ.
ಇಂಥ ಹುಚ್ಚುತನಗಳಿಂದಾಗಿಯೇ ಹರೀಶ ನಮ್ಮೂರಿನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಸ್ಥಳೀಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಅವನನ್ನು ಮಹಾತ್ಮ ನೆಂದು ಬಣ್ಣಿಸಿವೆ, ಸಭೆ ಸಮಾರಂಭಗಳಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಅತಿಥಿಯನ್ನಾಗಿ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಂಥ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಹರೀಶ ತನ್ನ ಹುಚ್ಚು ವಿಚಾರಗಳನ್ನ ಮೈಕಿನ ಮುಂದೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ತನ್ನಂತೆ ಹುಚ್ಚರಾಗಬೇಕೆಂಬ ವಿಪರೀತವಾದ ಹುಚ್ಚಿದೆ!
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದರೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಸ್ನೇಹಿತರು ಹರೀಶನನ್ನು 'ದೇವ ಮಾನವ' ಎನ್ನುವುದಿದೆ. (ಇಂಥ ಹೊಗಳಿಕೆಗಳಿಗೂ ಉಬ್ಬದ ಹುಚ್ಚ ಅವನು!) ನಮಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವನದು ಉನ್ನತ ವಿಚಾರಗಳು ಎಂದನ್ನಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಅವನು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ತನ್ನಂತೆ ಇರಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವನ ವಾದ. ಆಗ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಅವನನ್ನು 'ದೇವ ಮಾನವ' ಎಂದೋ 'ಹುಚ್ಚ' ಎಂದೋ ಕರೆದುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಈ ಎರಡು ವಿಶೇಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಥ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ ನಮಗೆ...!
*****************************************************************

ಸಂಜೆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಯತ್ತ ಹೊರಟಾಗ ಊರಿನಲ್ಲೆಲ್ಲ ಜನರು ಗಡಿಬಿಡಿಯಿಂದ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿದ್ದಂತಿತ್ತು. ಯಾವುದೋ ವಿಶೇಷ ನಡೆದಂತಿತ್ತು ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ. ವರದಿಗಾರರೂ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರೂ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಂಚಾಯತಿ ಸದಸ್ಯರು, ಊರಿನ ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯರು ಸಿಂಗರಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಊರಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕಡಿ ಎತ್ತರದ ಪೀಠವೊಂದನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಮೆಯೊಂದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು- ಪೀಠದಲ್ಲಿ 'ದೇವ ಮಾನವ' ಎಂದು ಕೆತ್ತಲಾಗಿತ್ತು! ಪ್ರತಿಮೆಯ ಬಲಗೈ ಆಗಸವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಏನನ್ನೋ ಬೋಧಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ. ನಾನು ನಿಂತ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಮುಖ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಮೆಯ ಬಳಿ ನಡೆದು ದಿತ್ತಿಸಿದಾಗ ನನಗೆ ಮತ್ತೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು - ಅದು ಹರೀಶನ ಪ್ರತಿಮೆ. ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವನು ಪ್ರತಿಮೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟನಲ್ಲ!

ಪೀಠದ ಬಳಿ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನು ಬಹಳ ವ್ಯಥೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನವನ ಬಳಿ ನಡೆದು, 'ಇದೆಲ್ಲ ಯಾವಾಗ ನಡೆಯಿತು?', ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅವನು , 'ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ನಾನು ನೋಡಿದಾಗ ಎಲ್ಲ ನಡೆದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಬಾರದಿತ್ತು!', ಎಂದ. ಅವನ ವಿಷಾದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ತಿಳಿಯದೆ, 'ಏನಾಯಿತು?', ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅವನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನೀ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ, 'ಇನ್ನೇನಾಗಬೇಕು? ಜೀವವಿರುವ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಪ್ರತಿಮೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರಲ್ಲ!', ಎಂದ ದುಃಖದಿಂದ. ನನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ಏನೋ ಅನ್ನಿಸಿ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ದಿಟ್ಟಿಸಿದೆ - ಅದು ಪ್ರತಿಮೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಹರೀಶನ ರಕ್ತ, ಮಾಂಸವಿರುವ ದೇಹವಾಗಿತ್ತು! ಹರೀಶ ಮಾತನಾಡಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವನ ದೈವತ್ವದ ಪಟ್ಟ ಅವನ ದನಿಯನ್ನು ನುಂಗಿ ಹಾಕಿತ್ತು!

- ಮರುಕ್ಷಣ ನನಗೆ ಇದೆಲ್ಲವೂ ಭ್ರಮೆ ಎಂದರಿವಾಯಿತು. ನಾವು ಹರೀಶನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಬ್ಬರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಭ್ರಮೆ, ಉಳಿದವರಿಗೆ ಅದು ಕೇವಲ ಪ್ರತಿಮೆ! ಆದರೂ ನಂಬಿಕೆಯಾಗದೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದೆ- ಪ್ರತಿಮೆ ಕಲ್ಲಿನದೇ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. ಆದರೂ....

ನಾನು ಮನೆಯತ್ತ ಓಡಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹರೀಶನಿರಲಿಲ್ಲ! ಮುಂಜಾನೆ ಅವನು ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಪತ್ರಿಕೆ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿತ್ತು, ಅವನ ಕಾಫಿಯ ಗ್ಲಾಸು ಮುಂಜಾನೆ ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಅವನು ಮುಂಜಾನೆ ಧರಿಸಿದ್ದ ಬನಿಯನ್ನು, ಲುಂಗಿ ಮಂಚದ ಮೇಲಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಹರೀಶನೆಲ್ಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ! ನಮ್ಮೊಡನಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರತಿಮೆಯಾಗಿದ್ದ, ಅವನು ಕಾಣೆಯಾಗಿದ್ದ!

ಮಾರನೆ ಮುಂಜಾನೆಯೂ ಹರೀಶ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆಂದು ಹೊರಟಾಗ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಬಳಿ ತಡೆದೆ. ಪ್ರತಿಮೆಯ ಬಲಗೈ ಆಗಸವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಮುಖ ನೆಲವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಆ ಮುಖವನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿದೆ. ಆ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಕಂಗಳಿಂದ ಕಂಬನಿ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಬಾಯಿ ಅರ್ಧ ತೆರೆದಿತ್ತು, ಏನನ್ನೋ ಹೇಳಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ. ಆ ಪ್ರತಿಮೆಗೆ ಜೀವವಿತ್ತು..... ಅಥವಾ ನನ್ನ ಭ್ರಮೆಯೇ?!!

ಸಮಾನತೆ

2008-05-01T18:03:00.003+05:30

"ಮಹಿಳಾ ಸಮಾನತೆ ಎನ್ನುವ ಶಬ್ದದಲ್ಲೇ ತಪ್ಪಿದೆ. ಮಹಿಳೆಯನ್ನು isolate ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಇದು. ಮಹಿಳೆಯರು ಪುರುಷರಿಗೆ ಸಮ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದರೆ, ಮಹಿಳಾ ಸಮಾನತೆ ಎನ್ನಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಏನಿದೆ? ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಹೋರಾಟ ಏಕೆ ಬೇಕು? "- ಖ್ಯಾತ ಸಾಹಿತಿ, ವಿಚಾರವಾದಿ ಲೇಖಕ ಸೋಮಶೇಖರ "ಮಹಿಳಾ ಸಮಾನತೆ: ಒಂದು ಅವಲೋಕನ" ಎಂಬ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಮಂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ತಮ್ಮ ಅತಿಥಿ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ.

ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಮಹಿಳಾ ಹೋರಾಟಗಾರ್ತಿಯರು ಸೋಮಶೇಖರರ ವಿಚಾರವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದಂತೆ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ತುತ್ತಿದ್ದರು.
"ಮಹಿಳೆಯರು ಪುರುಷರ ಸಮವಾಗಿ ಸಾಧನೆಗೈಯುತ್ತಿದಾರೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ.ತೊಡಕಿರುವುದು ಗಂಡಸಿನ ಅಧಿಕಾರ ಮನೋಭಾವದಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಸಹಿಸದ ಮನುಷ್ಯನ ಮನೋಧರ್ಮದಲ್ಲಿ. ಮನುಷ್ಯ ಸಹನೆ, ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ... ", ಸೋಮಶೇಖರರ ಮಾತುಗಳು ಸಭಿಕರಲ್ಲಿ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತ್ತಿತ್ತು.
ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, "ಹೆಣ್ಣಿನ ಬಾಳು ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಹಾಳಾಗಬಾರದು. ಹೀಗಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕರ್ತವ್ಯ.", ಎಂದಾಗ ಸಭಿಕರು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಸೂಚಿಸಿದರು. ಮಹಿಳಾ ಹೋರಾಟಗಾರ್ತಿಯರು ಹಾರ ಹಾಕಿ ಸನ್ಮಾನ ಮಾಡಿದರು.

ಸಭೆ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಸೋಮಶೇಖರರು ತಮ್ಮ ಕಾರಿನತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು, "ಸರ್.. ಒಂದು ನಿಮಿಷ..", ಎಂದದ್ದು ಕೇಳಿಸಿ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರು. ಆಕೆ ಕೇಳಿದಳು, "ನಮಸ್ಕಾರ ಸರ್.. ನಾನು ಮಾಲಿನಿ, ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಮಾನಿ. ನಿಮ್ಮ 'ಜ್ವಾಲೆ', 'ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ' ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿನ ಹೋರಾಟಗಾರ್ತಿ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ತುಂಬ ಮೆಚ್ಚಿದ್ದೇನೆ, ಅಂಥ ಸತ್ತ್ವವುಳ್ಳ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೂಡ. ಇಂಥ ಗಟ್ಟಿ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಯಾರು ಸರ್?"
ಸೋಮಶೇಖರ , "ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ", ಎಂದರು ಆಕೆಯನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ. ಮಾಲಿನಿಯ ಮುಖ ಅರಳಿತು, "You are great sir.", ಎಂದಳು. ಸೋಮಶೇಖರರು ಮರುಮಾತಾಡದೆ ಕಾರಿನೊಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಇಂಜಿನ್ ಚಾಲೂ ಮಾಡಿದರು. ಮಾಲಿನಿ ಕಾರ್ ಹೋದತ್ತ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಳು.

*******************************************************************
ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಸೋಮಶೇಖರರು ಮಹಿಳಾ ಸಮಾನತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. 'ಮನುಷ್ಯ ತಾಯಿಯನ್ನು, ಸಹೋದರಿಯನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವನಿಗೆ ಅದೇಕೆ ಕಷ್ಟ ಕೊಡುತ್ತದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ತಾಯಿಗೆ ಹೆದರುವ ಎಷ್ಟು ಗಂಡಸರನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿಲ್ಲ! ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಹೆಂಡತಿಯ ಮುಂದೆ ತಮ್ಮ ಪೌರುಷ ತೋರಿಸಿ ತೃಪ್ತಿ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವವರೇ! ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ತನ್ನ ಅರ್ಧದಷ್ಟೂ ಬುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲ, ತನ್ನ ವಿಚಾರಗಳು ಆಕೆಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ಶತ ದಡ್ಡಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಗಂಡಸಿನ ತಪ್ಪು. ತಾನೊಬ್ಬನೇ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಗಂಡಸಿಗೆ ಹುಚ್ಚಲ್ಲದೇ ಮತ್ತಿನ್ನೇನು? ಥುತ್!" , ಎಂದು ಗಂಡು ಕುಲಕ್ಕೆ ಉಗಿದುಕೊಂಡರು!

ಕಾರನ್ನು ಶೆಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಸನ್ಮಾನದ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಂಗ್ ಬೆಲ್ ಒತ್ತುತ್ತ್ತಾ, "ಇವಳೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ? ಕಾರಿನ ಸದ್ದೂ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲವೇ?", ಎಂದುಕೊಂಡರು ತಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿಯ ಕುರಿತಾಗಿ.
ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ ಸೋಮಶೇಖರರ ಪತ್ನಿ ಪಂಕಜರ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪಾಗಿತ್ತು. "ತಲೆನೋವು ಬಂದು ಮಲಗಿದ್ದೆ. ಬಂದದ್ದು ಗೊತ್ತೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ.", ಎಂದರು. ಒಳ ನಡೆದ ಸೋಮಶೇಖರರು, ''ಮಹಿಳಾ ಸಮಾನತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಭಾಷಣಕ್ಕೆ ಚಪ್ಪಾಳೆಯ ಸುರಿಮಳೆಯಾಯಿತು." , ಎಂದರು ಉತ್ಸಾಹದ ದನಿಯಲ್ಲಿ. "ಏನು ಹೇಳಿದಿರಿ ಮಹಿಳಾ ಸಮಾನತೆಯ ಬಗ್ಗೆ?", ಪಂಕಜ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದರು.
"ಅದೆಲ್ಲ ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೋಗು, ಕಾಫಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಾ.", ಗತ್ತಿನಿಂದ ಹೇಳಿದ ಸೋಮಶೇಖರರು ನಾಲಗೆ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡರು!

ಮುಳುಗು

2008-04-27T16:35:00.008+05:30

ಭಾಸ್ಕರ ಒಂದು ಯಂತ್ರದಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ತೊಡಗಿ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಮೇಲಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಈಗಿರುವ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ದಿನಾಂಕ ಕೂಡ ಅವನಿಗೆ ಮರೆತು ಹೋಗಿತ್ತು. ''ಈ ಆಫೀಸಿಗೆ ನಾನು ಎಡಗಾಲಿಟ್ಟು ಬಂದಾಗಲೇ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಕೆಟ್ಟ ದಿನಗಳು ಪ್ರಾರಂಭವಾದವು.'', ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ. ಅವನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಗ್ಗುವ ಅಂಶಗಳು ಲವಲೇಶವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿವರು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಯಾರು ಯಾರನ್ನೋ ಉದ್ಧಾರ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಾಗಿ ಹಗಲೂ ರಾತ್ರಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವನಿಗೇ ನಾಚಿಕೆ ಬರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ಭಾಸ್ಕರನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಗ್ಗದ ಕೆಲಸವಾದ ಕಾರಣ, ಅವರ ಸಂತೋಷದ ಮೂಲ ಏನಿರಬಹುದೆಂಬ ಕುತೂಹಲವೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಕೆಲಸ ಬದಲಾಯಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಆಗೀಗ ತುಂಬಾ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವನು, ಅಸಲಿಗೆ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಗ್ಗುವ ಕೆಲಸ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಬಂದ ಮೇಲೆ, ಆ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ, ಚಿಂತೆಯನ್ನೂ ಮಿದುಳಿಂದ ಹೊರ ತಳ್ಳಿದ್ದಾನೆ.

ಈ ಮುಂಜಾನೆ ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗ, ಅಪರೂಪಕ್ಕೆಂಬಂತೆ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದ. ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿರುವ ಬಿಂಬ ತನ್ನದೇ ಅಲ್ಲವೇ ಎಂಬಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ತನಗೆ ತಾನೇ ಅಪರಿಚಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆನ್ನಿಸಿತು. ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಇಷ್ಟು ನಿರ್ಜೀವವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯೇ ಅವನನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸಿತು. ಹಾಗೆಯೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಛಾವಣಿಯತ್ತ ನೋಡಿದಾಗ ಕಾಣಿಸಿದ ಗಿರಗಿರನೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಫ್ಯಾನಿನಂತೆ ತಾನೂ ತಿರುಗತೊಡಗಿದ್ದೇನೆ, ಉದ್ಯೋಗವೆಂಬ ಛಾವಣಿಗೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದು, ಎಂದೆನಿಸಿತು. ಮತ್ತೆ ಕಛೇರಿಗೆ ತಡವಾಗುತ್ತಿದೆಯೆಂಬ ಯೋಚನೆ ಬಂದದ್ದೇ ಮತ್ತಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ತಿರುಗತೊಡಗಿದ. ಭಾಸ್ಕರ!
ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ವೇಗವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದವನು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟಕ್ಕೆಂದು ಕುಳಿತಾಗ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ತಿರುಗುತ್ತಿರುವ ಸೀಲಿಂಗ್ ಫ್ಯಾನುಗಳು ಎಷ್ಟಿವೆ ಎಂದು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡತೊಡಗಿದ. ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣ, ಆಕಾರ, ಗಾತ್ರಗಳ ಫ್ಯಾನ್ ಗಳನ್ನು ಕಂಡು ನಗು ಬಂತು. ತನ್ನದೇ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದವನಿಗೆ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ರಾಜೀವ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ಏನೋ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದೆನಿಸಿದಾಗ ಅವನತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಿದ.
''ಈ ವೀಕೆಂಡ್ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಟ್ರಿಪ್ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ?'', ರಾಜೀವ ಕೇಳಿದ. ಭಾಸ್ಕರ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆಸಲಿಗೆ ಭಾಸ್ಕರನಿಗೆ ವಾರಾಂತ್ಯದ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಲು ಏನೂ ಕೆಲಸವಿರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗುವಷ್ಟು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯಾಗಲಿ, ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಲಿ ತನ್ನಲ್ಲಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಕಾಡಿತಾದ್ದರಿಂದ ''ಬರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ'', ಎನ್ನಬೇಕೆನಿಸಿತು. ರಾಜೀವ ಬಿಡದೆ ಕಾಡಿದ, ''ಹೋಗಿ ಬರೋಣ, ಇಲ್ಲೀ ೪೦ ಕಿ.ಮೀ. ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಜಲಪಾತವಿದೆ, ಫ್ಯಾನ್ಟಾಸ್ಟಿಕ ಜಾಗ.'' ಕೊನೆಗೆ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಲೂ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ಸಾಲದೆ ಭಾಸ್ಕರ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ.
************************************************************************************
ಶನಿವಾರ ಮುಂಜಾನೆ ಭಾಸ್ಕರ, ರಾಜೀವ ಮತ್ತು ಅವನ ಮತ್ತಿಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಸಮೀರ್ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಕಾಂತರು ಎರಡು ಬೈಕುಗಳಲ್ಲಿ ಜಲಪಾತದತ್ತ ಹೊರಟರು. ಉಳಿದವರ ಉತ್ಸಾಹ ಭಾಸ್ಕರನಲ್ಲಿ ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ತಾನು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಪಂಚದ ಭಾಗವೇ ಅಲ್ಲವೇನೋ ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ''ಇಷ್ಟು ಸಂತೋಷ ಪಡಲಿಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದರೂ ಏನಿದೆ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ!'' ''ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಜಲಪಾತಕ್ಕೆ ಹೊರಟ ನಾಲ್ವರು ಅನಾಮಿಕರು'' ಎಂಬ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದರೂ ಬರೆಯಬೇಕೆನಿಸಿತು. ಕಥೆ, ಕವನ ಬರೆಯುವ ತನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸ ಈ ಉದ್ಯೋಗ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ಸತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದ. ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂಥ ಯಾವ ಕಾರಣವೂ ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವಷ್ಟು ತಾಳ್ಮೆ ತನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎನಿಸಿ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಜೊತೆಗಾರರತ್ತ ನೋಡಿದ. ಮತ್ತೆ ಅವರ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನಿರಬಹುದೆಂದು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದ.

ಜಲಪಾತ ತಲುಪಲು ಒಂದು ಕಿಲೋ ಮೀಟರಿನಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆಯಬೇಕಿತ್ತು, ಬೈಕು ಕೂಡ ಹೋಗದಷ್ಟು ಇಕ್ಕಟ್ಟಾದ ರಸ್ತೆಯಿತ್ತು. ಇವರು ನಾಲ್ವರು ನಡೆಯತೊಡಗಿದರು. ಸಮೀರ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ದನಿಯೆತ್ತರಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇತರ ಪ್ರವಾಸಿಗರ ಬಗ್ಗೆ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನಡೆದಿದ್ದ. ಅವನೊಂದಿಗೆ ಉಳಿದವರು ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಭಾಸ್ಕರ ಮಾತ್ರ ಮಾತಾಡದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ. ಜಲಪಾತದ ಬಳಿ ತಲುಪಿದಾಗ ಉಳಿದವರು ಕೇಕೆ ಹಾಕುತ್ತ ಓಡಿದರು. ಅವರ ಉತ್ಸಾಹ ಭಾಸ್ಕರನಿಗೆ ಕೊಂಚ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹರಡಿತಾದರೂ ಅವನು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಜಲಪಾತದತ್ತ ನಡೆದ.

ಭಾಸ್ಕರ ಜಲಪಾತದ ಬಳಿ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಉಳಿದವರು ನೀರಿಗಿಳಿದಾಗಿತ್ತು. ಭಾಸ್ಕರ ಅವರನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತ ನಿಂತ. ನೀರು ಹೆಚ್ಚು ರಭಸವಿಲ್ಲದೆ ನಯವಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತು ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ ನೀರನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಭಾಸ್ಕರನಿಗೆ ಒಮ್ಮೆಗೆ ವೇಷ ಕಳಚಿ ನೀರಿಗಿಳಿವ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿತು. ಕೂಡಲೇ ಶರಟು ಕಳಚಿ, ಪರ್ಸ್, ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಮುಂತಾದವನ್ನು ಜೊತೆಗೆ ತಂದಿದ್ದ ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿಟ್ಟು ನೀರಿನತ್ತ ನಡೆದ ಭಾಸ್ಕರ. ನೀರು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಕೊಂಚ ಹೆಚ್ಚೇ ಅನ್ನಿಸುವಷ್ಟು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಓಡಿದ ಭಾಸ್ಕರ ಇನ್ನೇನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಬೇಕು ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಾಲು ಜಾರಿ ಅವನಿಗಿಂತ ಆಳಕ್ಕಿದ್ದ ಗುಂಡಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟ. ಬಿದ್ದವನ ಕೈ ಮಾತ್ರ ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸಮೀರ ಕೂಡಲೆ ಓಡಿ ಬಂದು ಭಾಸ್ಕರನ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಆದರೆ ಭಾಸ್ಕರ ಕೊಸರಾಡಿ ಕೈ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡ! ಎಲ್ಲರೂ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಸುತ್ತಲೂ ನೆರೆದು ತೇಲುತ್ತಾ ಮುಳುಗುತ್ತಾ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಭಾಸ್ಕರನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಭಾಸ್ಕರನಿಗೆ ಹೊಸತೊಂದು ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಂತೆನಿಸಿತು. ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿದಂತೆನಿಸಿದರೂ ಕೂಡ ಯಾವುದೋ ಹೊಸ ಶಕ್ತಿ ತನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿದಂತೆ, ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಯಾವುದೋ ಬೇನೆ ದೂರಾದಂತೆ.... ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಸೀಲಿಂಗ್ ಫ್ಯಾನ್ ನಿಂತು ಹೋದಂತೆ....

ಎರಡು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಗೆ ಮೇಲಕ್ಕೆದ್ದ ಭಾಸ್ಕರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಲ್ಲನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನೀರಿನಿಂದ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಹೊರಗೆಳೆದುಕೊಂಡ. ಮೇಲಕ್ಕೆದ್ದವನೇ ಎಲ್ಲರೂ ಅವನತ್ತ ಬಂದು, ''ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲ ತಾನೇ?'' ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಗಮನ ಕೊಡದೆ, ರಾಜೀವನತ್ತ ನಡೆದು, ''ತುಂಬಾ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಕಣೊ, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ!'' ಎಂದ. ನಂತರ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಜಲಪಾತದ ಕೆಳಗೆ, ಪುಟಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಹೊಸ ನೀರಿಗೆ ಮೈ ಮುಖ ಒಡ್ಡಿ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತ ನಿಂತ, ಯಾವುದೋ ರಹಸ್ಯ ತನಗೆ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿದೆ ಎನ್ನುವಂತೆ, ಉಳಿದವರೆಲ್ಲರೂ ಗಾಬರಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಇವನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ!

ಹಾಗಲಕಾಯಿ

2008-04-19T19:49:00.009+05:30

"ಮತ್ತದೇ ಹಾಗಲಕಾಯಿ ಪಲ್ಯ, ಥತ್! " - ವಿಶ್ವ ಮುಖ ಸಿಂಡರಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ತಾಯಿ ರೇಣುಕಮ್ಮ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕರು. "ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಡಯಾಬಿಟಿಸ್ ಬಂದರೆ ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಮದ್ದು ಮಾಡುವುದು ಯಾವ ನ್ಯಾಯ?", ವಿಶ್ವ ದನಿಯೆತ್ತರಿಸಿ ಕೇಳಿದ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಂದೆಯಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಧೈರ್ಯದಲ್ಲಿ!
"ಗೊತ್ತಿಲ್ವಾ ನಿನಗೆ? ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಡಯಾಬಿಟಿಸ್ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಬರಲು ಪಥ್ಯ ಮಾಡಬೇಕಂತ", ರೇಣುಕಮ್ಮ ವಿಶ್ವನನ್ನು ಗದರಿಸುವಂತೆ ಕೇಳಿದರು. "ಅದಕ್ಕೆ ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಮದ್ದು ಮಾಡ್ಬೇಕಾ?", ವಿಶ್ವ ಪುನಃ ಕೇಳಿದ, ವಿಪರೀತ ಕೋಪಗೊಂಡವನಂತೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ಸದ್ದಾದ್ದರಿಂದ ತಂದೆಯ ಆಗಮನವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಊಹಿಸಿದ ವಿಶ್ವ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಊಟ ಮಾಡತೊಡಗಿದ. ರೇಣುಕಮ್ಮ ಪುನಃ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾದರು.
ತಂದೆ ಗೋವಿಂದಯ್ಯ ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಾಗ ವಿಶ್ವ ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಮಿಸುಕಾಡಿ ತಂದೆಗೆ ಗೌರವ ಸೂಚಿಸಿದಂತೆ ಮಾಡಿದ! ಗೋವಿಂದಯ್ಯ ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಭಾವದಿಂದ ಹಾಗಲಕಾಯಿ ಪಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ವಿಶ್ವ ಅನ್ನ ಕಲೆಸುವವನಂತೆ ನಾಟಕವಾಡುತ್ತ ಕುಳಿತ. ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರು ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಎದ್ದಾಗ ಇನ್ನೂ ಕುಳಿತೇ ಇದ್ದ ವಿಶ್ವನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾ, "ಇನ್ನೂ ಆಗ್ಲಿಲ್ವಾ?", ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ವಿಶ್ವ ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಮಿಸುಕಾಡಿದ.

**** ********************************************************************************
"ನಿತ್ಯ ಹಾಗಲಕಾಯಿ ತಿಂದು ತಿಂದು ವಿಶ್ವನಿಗೆ ಸಾಕುಸಾಕಾಗಿ ಹೋಗಿದೆಯಂತೆ." - ರೇಣುಕಮ್ಮ ಮೆಲ್ಲಗೆ ವಿಷಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದರು, ಒಂದು ಸಂಜೆ. "ನಾವೆಲ್ಲ ಅದನ್ನೇ ತಾನೇ ತಿನ್ನುವುದು? ಅವನೊಬ್ಬನದೇನು ಸ್ಪೆಷಲ್ಲು?", ಗೋವಿಂದಯ್ಯ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಯಾವ ಮಹತ್ವವನ್ನೂ ಕೊಡದೆ ಕೇಳಿದರು, "ಎಲ್ಲಿ ಅವನು?". "ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಜೊತೆ ಎಲ್ಲೋ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ.", ರೇಣುಕಮ್ಮ ಉತ್ತರಿಸಿದರು. ಒಮ್ಮೆಗೆ ಸಿಡಿದ ಗೋವಿಂದಯ್ಯ, '' ಹಾಳು ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಪೋಲಿ ಬಿದ್ದು ಹೋಗ್ತಾನೆ! ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಸಿಗೋದಿಲ್ಲ.'', ಎಂದರು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಟೀಪಾಯಿಯಯತ್ತ ಬೀಸುತ್ತ. ಪತಿರಾಯರು ಒಮ್ಮೆಗೆ ಸಿಡಿದದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಂಡ ರೇಣುಕಮ್ಮ ಮರುಕ್ಷಣ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿದರು, "ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಅಂಥ ಸ್ನೇಹಿತರು ಇಲ್ಲ." ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರ ಸಿಟ್ಟು ಮತ್ತೂ ಏರಿತು, "ಗೊತ್ತುಂಟು, ಗೊತ್ತುಂಟು! ", ಎಂದು ಮುಂದೇನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ತೋಚದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಭುಸುಗುಟ್ಟತೊಡಗಿದರು. ರೇಣುಕಮ್ಮ ಸುಮ್ಮನಾದರು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಹಾಡು ಗುನುಗುತ್ತಾ ವಿಶ್ವ ಒಳಬಂದವನು ತಂದೆಯಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಒಮ್ಮೆಗೆ ಹಾಡು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಸಾಧು ಹಸುವಿನಂತೆ ತನ್ನ ಕೋಣೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ. "ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದೆ?", ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರು ದನಿಯೆತ್ತರಿಸಿ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಕೇಳಿದರು. ವಿಶ್ವ ಏನು ಹೇಳಲೂ ತೋಚದೆ, ''ಅದು... ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಜೊತೆ...", ಎಂದನಷ್ಟೆ ಹೆದರುತ್ತ. ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಿಡಿದರು, "ಅವರ ಸಹವಾಸ ಮಾಡ್ಬೇಡ. ಜಾತಿಗೆಟ್ಟ ಪೋಲಿಗಳು!".
ವಿಶ್ವನಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ನುಗ್ಗಿ ಬಂದರೂ ಅದನ್ನು ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಾಗದೆ ಹಲ್ಲು ಕಡಿಯುತ್ತ, ತಂದೆಯನ್ನು ದುರುಗುಟ್ಟುತ್ತ
ನಿಂತ. "ಹಾಗಲಕಾಯಿ ತಿನ್ನಲಿಕ್ಕಾಗೋದಿಲ್ವಂತೆ ನಿನಗೆ?", ಗೋವಿಂದಯ್ಯ ವ್ಯಂಗ್ಯಭರಿತ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರು. "ಯಾವಾಗಲಾದರೊಮ್ಮೆಯಾದರೆ ಸರಿ. ನಿತ್ಯ ಅದನ್ನೇ ತಿನ್ಲಿಕ್ಕೆ ನನಗಾಗೋದಿಲ್ಲ. ", ವಿಶ್ವ ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಉಸಿರಿಗೆ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟ. "ನಾನು ತಿನ್ನುತ್ತಿಲ್ವಾ?", ರಭಸದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರು ಗೋವಿಂದಯ್ಯ. ಅದೇ ರಭಸದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವ ಉತ್ತರಿಸಿದ, "ನನಗೆ ಡಯಾಬಿಟಿಸ್ ಇಲ್ವಲ್ಲ?" ಏರುತ್ತಿದ್ದ ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರ ಸಿಟ್ಟು ತಾರಕಕ್ಕೇರಿತ್ತು. ಅದು ಒಮ್ಮೆಗೆ ಸ್ಫೋಟಿಸಿತು. ಕಚ್ಚಿದ ಸೊಳ್ಳೆಯತ್ತ ಕೈ ಬೀಸುವಂತೆ ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರು ರಪ್ಪನೆ ವಿಶ್ವನ ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ಬೀಸಿದರು ತಮ್ಮ ಅಂಗೈಯನ್ನು. ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರ ಬಲಗೈ ವಿಶ್ವನ ಎಡಗೆನ್ನೆಯನ್ನು ಅಪ್ಪಳಿಸಿತು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಫುಲ್ ಸ್ಟಾಪ್ ಬಿದ್ದಂತೆನಿಸಿತು ವಿಶ್ವನಿಗೆ. ರೇಣುಕಮ್ಮ ಮುಸು ಮುಸು ಅಳತೊಡಗಿದರು, ''ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಮಗನ ಮೇಲೆ ಯಾರಾದ್ರೂ ಕೈ ಮಾಡ್ತಾರ?". ಗೋವಿಂದಯ್ಯ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆಗೆ ತಮ್ಮ ಹಾಗೂ ಮನೆಯವರ ನಡುವೆ ಗೋಡೆಯೊಂದು ಬೆಳೆದಂತೆ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು ಅವರಿಗೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆಲೋಚಿಸತೊಡಗಿದರು, ''ನನ್ನೆದುರು ಬಾಯಿ ಮಾಡುವಷ್ಟಕ್ಕಾಗಿದ್ದಾನ ಅವನು? ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಸಾಲದು ಅವನಿಗೆ. ಇನ್ನೊಂದೆರಡು ಬಾರಿಸಬೇಕಿತ್ತು. '' , ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಮೀಲೆದ್ದು ವಿಶ್ವನನ್ನು ದುರುಗುಟ್ಟಿ ಏನು ಮಾಡುವುದೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗದೇ ಮತ್ತೆ ದೊಪ್ಪನೆ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರು! ******************************************************************************* ಮರುದಿನವೂ ವಾತಾವರಣ ತಿಳಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರೂ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಮಾತಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಂಜೆ ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರು ತಮ್ಮ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಪತ್ರವೊಂದು ಅವರಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು. ಪತ್ರವನ್ನು ತೆರೆದು ವಿಶ್ವನ ಕೈ ಬರೆಹವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ಗೋವಿಂದಯ್ಯ ಕೂಡಲೇ ರೇಣುಕಮ್ಮನಲ್ಲಿ, '' ವಿಶ್ವ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ?", ಎಂದು ಕೇಳಿದರು ದನಿಯೆತ್ತರಿಸಿ. ತಾವಿದ್ದಲ್ಲಿಂದಲೀ ರೇಣುಕಮ್ಮನವರು, ''ಹೊರಗೆಲ್ಲೋ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ.'', ಎಂದರು ತಾವೂ ದನಿಯೆತ್ತರಿಸಿ. ಅವಸರ ಹಾಗೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರು ಪತ್ರವನ್ನೋದತೊಡಗಿದರು. --- ಪೂಜ್ಯ ತಂದೆಯವರಿಗೆ, ಈ ಪತ್ರವನ್ನು ನಾನು ಯಾವ ಸಿಟ್ಟಿನ ಭರದಲ್ಲೂ ಬರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟು ಆಲೋಚಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನೀವು ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯವರೆಗೆ, ನಿಮಗೆ ಡಯಾಬಿಟಿಸ್ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವವರೆಗೆ , ರುಚಿರುಚಿಯಾದ ಅಡುಗೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ನಿಮ್ಮ ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಓಡಾಡಿಲ್ಲವೇ, ಅವರ ಸಖ್ಯವನ್ನು ಆನಂದಿಸಿಲ್ಲವೇ? ತೀರ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ತಾನೇ ನೀವು ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನೆಲ್ಲ ದೂರ ಮಾಡಿದ್ದು? ಅದೂ ಕೂಡ, ಅವರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ಕಂಡಲ್ಲವೇ ನೀವು ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ದೂರ ಮಾಡಿದ್ದು? ಆದರೆ ನನಗಿನ್ನೂ ಇಪ್ಪತ್ತೈದರ ಆಸುಪಾಸು. ನಾನು ಈಗಿಂದೀಗಲೇ ನಿಮ್ಮ ಹಂತಕ್ಕೆ ಏರಬೇಕೆ? ಇಪ್ಪತ್ತೈದರ ನನ್ನ ಹಂತದಿಂದ ಅರವತ್ತರ ಹಂತಕ್ಕೆ ಹಾರಬೇಕೆ? Should I skip the stages between? ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ನನ್ನನ್ನು restrict ಮಾಡುವುದು ಸರಿಯೆಂದು ನಿಮಗೇ ಅನಿಸುತ್ತದೆಯೇ? - ಇದೆಲ್ಲ ಉತ್ತರ ಬಯಸಿ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲ, ನನ್ನೊಳಗಿನ ಹಲುಬಿಕೆಗಳು ಅಷ್ಟೇ. - ಗೋವಿಂದಯ್ಯಪತ್ರವನ್ನು ಮಡಚಿ ಅದಿದ್ದಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟರು. ನಂತರ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆಲೋಚಿಸತೊಡಗಿದರು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವ ಅವಸರವಸರವಾಗಿ ಗೋವಿಂದಯ್ಯನವರ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವನೇ ಅಲ್ಲಿ ತಂದೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಏನು ಮಾಡುವುದೆಂದು ತಿಳಿಯದೇ ನಿಂತುಕೊಂಡ. ಯಾವುದೂ ಉದ್ವೇಗದಲ್ಲಿ ಪತ್ರ ಬರೆದಿಟ್ಟ ವಿಶ್ವ ಅದನ್ನು ತಂದೆ ಓದುವ ಮೊದಲೇ ಹರಿದು ಹಾಕಲೆಂದು ಬಂದಿದ್ದ. ಆದರೀಗ ತಂದೆ ಪತ್ರ ಓದಿದ್ದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಗೋವಿಂದಯ್ಯ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ವಿಶ್ವ ಯಾವುದೂ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕೋಣೆಯತ್ತ ನಡೆದ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಗೋವಿಂದಯ್ಯ ಚೀಲ ಹಿಡಿದು ಹೊರಗೆ ನಡೆದದ್ದು ಕಾಣಿಸಿತು ವಿಶ್ವನಿಗೆ.
**********************************************************************************

ರೇಣುಕಮ್ಮ ಅಳುಮುಖ ಹೊತ್ತು ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಗೋವಿಂದಯ್ಯ ಅಡುಗೆ ಮನೆ ಹೊಕ್ಕು, "ಒಂದು sugerless ಕಾಫಿ ಕೊಡು. ", ಎಂದರು 'Sugerless' ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತ. ರೇಣುಕಮ್ಮ ಗೂವಿಂದಯ್ಯನನನ್ನೇ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತ್ತಿದ್ದವರು ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದು ಕೇಳಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡರು - ''ಸಿಹಿಗುಂಬಳ ತಂದಿದ್ದೇನೆ, ಸಾರು ಮಾಡು. ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾಗಲಕಾಯಿ ಪಲ್ಯ ಇರಲಿ." ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿ ಗೋವಿಂದಯ್ಯ ಮೆತ್ತಗೆ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರ ನಡೆದರು, ರೇಣುಕಮ್ಮ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವರನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ!

ಕೊರತೆ

2008-04-19T19:29:00.002+05:30

ಸುರಿವ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ
ಎಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದರೂ
ಮನಸ್ಸು ತಂಪಾಗಲಿಲ್ಲ!

ಕೋಣೆಯ ತುಂಬಾ
ಜಗಮಗಿಸುವ ಬೆಳಕಿದ್ದರೂ
ಕತ್ತಲು ದೂರಾಗಲಿಲ್ಲ!

ಪಟದ ಮೇಲೆ
ಎಷ್ಟು ಬಣ್ಣ ಬಳಿದರೂ
ಚಿತ್ರ ಏಕೋ ಮೂಡುತ್ತಿಲ್ಲ!

ಶಬ್ದ ಹುಡುಕಿ
ಎಷ್ಟು ಸಾಲು ಗೀಚಿದರೂ
ಈ ಕವಿತೆ ಪೂರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ!

ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ

2008-04-04T18:18:00.009+05:30

ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿ ತಲುಪಲು ಇನ್ನೂ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಬೇಕಾಗಬಹುದು. ನಾವು ನಾಲ್ವರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳದೆ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಲು ಬಂದಿದ್ದೆವು. ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮರ ಕಡಿದು ತೋಟ ಮಾಡಿಕೊಂಡದ್ದರಿಂದ ಹಿಂದೆ ನಡೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ದಾರಿ ತೋಟದೊಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ. ಮಳೆಗಾಲವಾದ್ದರಿಂದ ವಿಪರೀತ ತಿಗಣೆಯ ಕಾಟ! ಕ್ಷಣ ಕಾಲ ನಿಂತರೂ ಸಾಕು, ತಿಗಣೆ ಹತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಪುರಾತನ ದೇಗುಲವೊಂದಿದೆ. ಪಾಂಡವರು ಅಜ್ಞಾತವಾಸದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ತಂಗಿದ್ದರಂತೆ. ಕೃಷ್ಣನ ಆದೇಶದಂತೆ ಭೀಮ ರಾತ್ರೋ ರಾತ್ರಿ ಈ ದೇಗುಲವನ್ನು ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಕಟ್ಟಿದನಂತೆ. ದೇಗುಲಕ್ಕೆ ಬಾಗಿಲು ಮಾಡಲು ಉಳಿದಿತ್ತು, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೋಳಿ ಕೂಗಿದ್ದರಿಂದ ಅದು ಅಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು. ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರಿಸಬಾರದೆಂಬ ಷರತ್ತು ಯಾರಿಟ್ಟರೋ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ!

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಈ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿ ಪರಿಚಯ ಇರುವವನೆಂದರೆ ಹರೀಶನೊಬ್ಬನೇ. ಆದರೆ ಇಂದೇಕೋ ಅವನಿಗೇ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿತು. ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ವ್ಯರ್ಥ ಸುತ್ತಿದೆವು. ಅಲ್ಲೊಂದು ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಮುದುಕನೊಬ್ಬ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಅವನನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ದಾರಿ ಹೇಳಿ ಕೊಟ್ಟದ್ದಲ್ಲದೆ, "ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತುವವರು ದಾರಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತ ಧೈರ್ಯ ಕೆಡಬಾರದು.", ಎಂಬ ಉಪದೇಶವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟ!

ಹರೀಶ ಮಹಾ ಉತ್ಸಾಹಿ. ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತುವುದವನ ಹವ್ಯಾಸ. ಜೊತೆಗೆ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕಾಗಿ ನಾವೂ ಒಪ್ಪಿ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಲು ಬಂದಿದ್ದೆವು. ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆ ಮತ್ತೆ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ್ದೇವೆಂದು ಗೊತ್ತಾದದ್ದು ದಾರಿಗೆ ಅಡ್ಡವಾಗಿ ಬೇಲಿಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ! ಆದರೂ ಮುಂದುವರಿಯುವುದಾದರೆ ಇದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ಒಬ್ಬರಾದ ಮೇಲೊಬ್ಬರು ಬೇಲಿ ಹಾರಿದೆವು. ಮುಂದುವರೆದಾಗ ಜನಬಳಕೆಯ ದಾರಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಜನ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆದಾಗ ನಮಗೆಲ್ಲ ಏನೋನೆಮ್ಮದಿ, ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿ ತಲುಪಿಯೇ ತಲುಪುತ್ತೇವೆಂಬ ವಿಶ್ವಾಸ ಹುಟ್ಟಿತು.

ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಂತೆ ನಮಗೆಲ್ಲ ವಿಪರೀತ ಉತ್ಸಾಹ ಉಕ್ಕಿ ಓಡತೊಡಗಿದೆವು. ದೇಗುಲದ ಗೋಪುರ ಕಂಡಾಗ ನಿಧಾನಿಸಿದೆವು. ಸಮಾಧಾನವಾಗಿತ್ತು ನಮಗೆಲ್ಲ. ದೇಗುಲದ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ಅವಲಕ್ಕಿ ತಿಂದೆವು, ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ನೀರು ಕುಡಿದೆವು, ಬೋರಲು ಬಿದ್ದುಕೊಂಡೆವು, ಏನೇನೋ ಹರಟಿದೆವು. ಬಳಿಕ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಗದ್ದೆ, ತೋಟ, ಬಯಲು, ರಸ್ತೆ, ಮನೆಗಳು, ವಾಹನಗಳೆಲ್ಲ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಇರುವ ಅಂದವನ್ನು ನೋಡಿದೆವು. "ಮೋಡಗಳು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬೀರುವ ನೆರಳು ಎಷ್ಟು ಅಗಲಕ್ಕೆ ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತದಲ್ಲ?!" , ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡೆವು. "ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಬೇಕೆಂದರೆ ದಾರಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಅಲ್ಲ", ಎಂದುಕೊಂಡೆವು.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದ ನಂತರ ಬೆಟ್ಟದ ಅಸಲು ವಿಶೇಷದತ್ತ ನಡೆದೆವು. ಬೆಟ್ಟದ ಒಂದು ಬದಿಗೆ ಆಳವಾದ ಪ್ರಪಾತವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟ ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮೆ ಗೋಡೆಯಂತೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಲಂಬವಾಗಿತ್ತು. ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲ್ಮೈಯಿಂದ ಕಲ್ಲಿನ ತುಂಡೊಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಈ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಸುತ್ತು ಹಾಕುವುದಾಗಿ ಎಷ್ಟೋ ಮಂದಿ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತುಕೊಲ್ಲುತ್ತಾರಂತೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲು ಜಾರಿದರೂ ಸಾವು ಖಚಿತ!
ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ನಾವು ಬಂದು ನಿಂತ ಐದು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು- ಹರೀಶ ಆ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ತಾನು ಶೀರ್ಷಾಸನ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದ! ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು ಕುಕ್ಕರುಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಶಿರವನ್ನು ಕಲ್ಲಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸಿ ಕಾಲೆತ್ತಲು ತಯಾರಾಗಿಯೇಬಿಟ್ಟ! ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಗುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ನಾನು ಮರಗಟ್ಟಿ ಹೋದಂತಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ನನಗೆ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಲು ಬಂದು ಸತ್ತು ಹೋದ ಹುಡುಗರ ನೆನಪಾಯಿತು. ಇದೇ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಹಾರಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಎಷ್ಟೋ ಮಂದಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಸುಳಿದರು! ಮತ್ತೆ ಹರೀಶನತ್ತ ನೋಡಿದರೆ ಅವನು ಶೀರ್ಷಾಸನದ ಭಂಗಿಗೆ ಇನ್ನೇನು ಬರತೊಡಗಿದ್ದ, ಇಲ್ಲಿ ಸತ್ತವರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹರೀಶನ ಹೆಸರೂ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಥರಥರನೆ ನಡುಗಿ ಹೋದೆ. ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಲು ಬರುವಾಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಯವೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಹರೀಶನನ್ನು ನೋಡಲು ಧೈರ್ಯ ಸಾಲದೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕುಕ್ಕರುಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ತಲೆಗೂದಲನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದೆ....

ದನಿ

2008-03-27T21:49:00.003+05:30

ಸುತ್ತ ಬಡಬಡಿಸುವ
ಹತ್ತು ಜನ,
ಒಳದನಿ
ಸತ್ತು ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನ!

ಕತ್ತಲು

2008-03-13T20:04:00.005+05:30

ಕತ್ತಲು ತುಂಬಿದ
ಈ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ
ಮೂಡೀತೆ ಎಂದಾದರೂ ಬೆಳಕು?
ಮುಕ್ತಿ ಕಂಡೀತೆ ಈ ನನ್ನ ಬದುಕು?

ಬಂದೀತೆ ಸುಧಾವರ್ಷ,
ಆದೀತೇ ಅರುಣ ಸ್ಪರ್ಶ,
ಬರಬಹುದೇ ಬೆಳಕು
ಕತ್ತಲ ರಾಡಿಯೊಳಗೆ?
------- ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುವ ಬದಲು
ಮೋಂಬತ್ತಿ ಉರಿಸಲೇನು
ಧಾಡಿ ನಿಮಗೆ??

ಈಗೀಗ...

2008-03-09T20:24:00.011+05:30

ಈಗೀಗ ನನಗೆ ಅತ್ತಾಗ ಕಣ್ಣೀರು ಬರುವುದಿಲ್ಲ,
ಎಷ್ಟು ಅತ್ತರೂ ದುಃಖ ಇಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ,
ದುಃಖ ಒತ್ತರಿಸಿ ಬಂದಾಗಲೂ ನಾನು ಬಿಕ್ಕಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ!

ಈಗೀಗ ನನಗೆ ಮಾತಾಡಲು ದನಿಯೇ ಹೊರಡುತ್ತಿಲ್ಲ,
ಹೊರಟ ದನಿಗೆ ಉಸಿರು ಜೊತೆ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ,
ಕೊರಳು ಹಿಂಡಿದವರು ಯಾರೆಂದು ನಾನು ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ!

ಈಗೀಗ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತು ತಂಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿಲ್ಲ,
ಬಿಸಿಲ ಬೇಗೆ ಏಕೋ ಏನೋ ಇಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ,
ಬೆಳದಿಂಗಳು ಮೂಡಬಹುದೆಂಬ ಆಸೆಯೇ ನನಗಿಲ್ಲ!

ಈಗೀಗ ಯಾವ ಕರೆಗಂಟೆಗೂ ನಾನು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ,
ಎಷ್ಟು ತಟ್ಟಿದರೂ ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುವುದಿಲ್ಲ,
ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರೆ ಬೆಳಕು ಬರಬಹುದೆಂದು ನನಗನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ!

ಈಗೀಗ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವೇ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿಲ್ಲ,
ಪ್ರಪಂಚದ ಹಾಳು ರಗಳೆ ನನರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ,
ಅರ್ಥಾನರ್ಥಗಳ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನಾನೇ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ!

ಆಗಬೇಕು

2008-02-24T19:16:00.003+05:30

ಶುದ್ದವಾಗಬೇಕು
ಒಳಗಿನಿಂದ
ಗಟ್ಟಿಯಾಗಬೇಕು
ಅಣು ಅಣುವಿನಿಂದ
ದ್ವೇಷ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು
ಮನದಿಂದ
ಸಾಮಾನ್ಯನಾಗಬೇಕು,
ಬೀದಿ ನಾಯಿಯಂತೆ,

ಮತ್ತೆ ಬೆಳೆಯಬೇಕು
ತೆಂಗಿನ ಮರದಂತೆ
ಸುತ್ತ ಸಾವಿರಗರಿ ಚಾಚಿ
ಈ ವ್ಯಂಗ್ಯನುಡಿ
ಚುಚ್ಚು ಮಾತುಗಳ
ಸಿಡಿಲಿಗಂಜದೆ, ಕಾಲದೆಲ್ಲೆ ಮೀರಿ
ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಬೆಳಕಾಗಿ!

ನಾನು

2008-02-24T19:08:00.002+05:30

ನಾನೆಂದರೆ ಮೂಲತಃ ಒಬ್ಬ ಉಗ್ರಗಾಮಿ,
ಉಗ್ರ ಭಾವನೆಗಳೆಲ್ಲ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಗಾಮಿ!
ಮಹಾತ್ಮನ ಸೋಗು ಹಾಕಿ
ಸಹವರ್ತಿಗಳಿಂದ 'ಗಾಂಧಿ' ಎನಿಸಿಕೊಂಡವನ
ಒಳಗಿನ 'ಗಂಧಿ ' ಭಾವನೆಗಳು
ಕೇವಲ ನನಗಷ್ಟೆ ಗೊತ್ತು!

ಜೀವನ

2008-02-24T19:06:00.002+05:30

ಕೆಲವರಿಗೆ ಮಲಬದ್ಧತೆ
ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಅಜೀರ್ಣ ಭೇಧಿ!

ನನ್ನ ಕವನ

2008-02-18T21:45:00.000+05:30

ಗುಲಾಬಿಯಲ್ಲ, ನಕ್ಷತ್ರವಲ್ಲ
ಗುಡುಗು ಸಿಡಿಲಂತೂ ಮೊದಲೇ ಅಲ್ಲ!

ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂರಲಿಕ್ಕಾಗದವನ ಒಳ ತುಡಿತ,
ಅದಕ್ಕಿಲ್ಲ ಸಮಾಜವ ತಿದ್ದುವ ಹರಿತ

ಸುಖವಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದವರನ್ನೆಚ್ಚರಿಸುವ ಗೂಬೆ ಕೂಗು,
ವಿವರಿಸುತ್ತ ಕೂರಲು ಅದರಲ್ಲಿ ಎಂಥದ್ದೂ ಇಲ್ಲ, ಮಣ್ಣಾಂಗಟ್ಟಿ!

ಆಸೆ

2008-02-18T21:42:00.000+05:30

ಆಸೆಯೇ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಮೂಲ
ಇದು ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ
ಮನಸ್ಸು ನಾಯಿ ಬಾಲ!

ಬೆಳಕು

2008-02-17T20:31:00.000+05:30

ಅವನು ಅರವತ್ತರ ಮುದುಕ,
ಸಂಜೆಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ವಾಕಿಂಗ್ ಹೊರಟಿದ್ದ
ನಾ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಟಿದ್ದೆ ಮನೆ ಕಡೆಗೆ,

ಅವ ನಕ್ಕ, ನಾ ನಗದೇ ಕೇಳಿದೆ,
"ಹೊರಟೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ?"
ಅವ ಹೇಳಿದ,
"ನಾ ನಡೆವೆ ಕತ್ತಲೆಯೆಡೆಗೆ
ನೀ ಮನೆಯತ್ತ ನಡೆ, ಅದುವೆ ಸರಿ
ಬೆಳಕಿದೆಯಲ್ಲಿ, ಬೆಳಕು ಸಾಕೆನಿಸಿತೆನಗೆ
ಹೊರಟೆ, ಹೊರಟೆ ನೀ ಹುಟ್ಟಿದಲ್ಲಿಗೆ !"

ಅವನ ಮಾತು, ನನಗರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ,
ಆಯಿತೆ ನಿಮಗೆ?

ಸಮಸ್ಯೆ

2008-02-17T19:37:00.000+05:30

ಏನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗದು, ಏನೋ ದ್ವಂದ್ವ
ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳೆಲ್ಲ ಸಿಕ್ಕಾಗಿ ಕಂಡದ್ದು ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ ಚಿಹ್ನೆ!

ಮನಸೆಂಬುದು ಮುದುಡಿದ ತಾವರೆಯಂತಾದಾಗ
ಕಂಡದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಸಹಸ್ರ ವಿಪರೀತಾರ್ಥ!

ಅರಳದೆ ಮೂಲೆ ಸೇರುವ ಮನಸ್ಸು
ಸಿಟ್ಟು ಬರಿಸುತ್ತದೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ,
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಏಕಾಂತಪ್ರಿಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಹಂಕಾರ, ಗರ್ವ, ಹೆಮ್ಮೆ!

ಪ್ರಪಂಚದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಪರಿಹಾರ ಬಯಸುವ ಮನಸ್ಸು
ಏಕೋ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಾನೆ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ!

ಸೂತ್ರ

2008-02-17T19:31:00.000+05:30

ಸಾವಿಲ್ಲದ ಸಾವೇ ನಿನ್ನ ಸಾವು ಕಂಡವರುಂಟೆ?
ಕಂಡವ ಸಾಯದಿರುವುದುಂಟೆ?
ಸಾವು, ಸಾವು, ಸಾವು, ನಾವೆಲ್ಲ ಸಾಯುವೆವು!

ಸತ್ತ ನಂತರ ಜೀವವಿಲ್ಲ, ಬರಿಯ ದೇಹ ಮಾತ್ರ
ಸಾಯುವ ಮೊದಲಿತ್ತು, ಸತ್ತ ನಂತರವಿಲ್ಲ, ಅರ್ಥವಾಗದ ಸೂತ್ರ!

ಕತ್ತಲು

2008-02-17T19:22:00.000+05:30

ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಲು
ಜಗತ್ತೇ ಕತ್ತಲು, ಕಪ್ಪು
ಆದರೆ ಬೆಳಕೆ ಸುಳ್ಳು ಎಂದರೆ
ಅದು ನಿನ್ನ ತಪ್ಪು!

ಕವಿತೆ

2008-02-17T19:04:00.000+05:30

ಬಡತನದ ಮೇಲೆ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿಯುತ್ತಾರಂತೆ,
ವಿದೇಶಿ ಮದ್ಯ ಹೀರುತ್ತಾ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸುತ್ತಾರಂತೆ
ವರದಿಗಾರರು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ ಕಂತೆ ಕಂತೆ,
ಪ್ರಪಂಚವೆಂಬುದು ಸಮಯ ಸಾಧಕರ ಸಂತೆ!

ಹೊಟ್ಟೆಗಿಲ್ಲದವನ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರಥಮ ಬಹುಮಾನ
ಚಿತ್ರ ಬರೆದವನಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಸನ್ಮಾನ
ಹಸಿವಿನಿಂದ ನರಳಿದವನ ಬಾಯಿಗಿಷ್ಟು ಮಣ್ಣು,
ಅವನ ನೋವು ಕಾಣಲು ಯಾರಿಗು ಇಲ್ಲ ಕಣ್ಣು!

ಮನುಷ್ಯನ ಕಾಲಡಿ ನೆಲ, ತಲೆ ಮೇಲೆ ಬಾನು
ಕವಿತೆ ಕವಿಗಾಯಿತು, ಬಡವನ ಹೊಟ್ಟೆಗೇನು?
----ಎಂದೆಲ್ಲ ಬರೆದ ನಾನು,
ಕೊನೆಗೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನು?

ದೈವ

2008-02-17T18:30:00.001+05:30

ದೈವ ಬೇಕಿರುವುದು
ವರ್ಷ ವರ್ಷದ ಜಾತ್ರೆಗೆ
ತೀರ್ಥ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಯಾತ್ರೆಗೆ

ಯೋಗಿಗೆ ದೈವ ಬೇಡ,
ಬೇಕು ಅವನು ಭೋಗಿಗೆ!
ನಮ್ಮ ಮನೋರೋಗಿಗೆ,
ಧರ್ಮಾತ್ಮನ ಸೋಗಿಗೆ
ಮತ್ತೆ ಬಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ
ದೇವಾಲಯ ಸಮಿತಿಗೆ!

ದೈವಕ್ಕೆ

2008-02-16T18:18:00.000+05:30

ಲೋಕವೆಲ್ಲ ನಾನೇ ನಾನು
ಕುಳಿತಿರುವೆ ಎಲ್ಲಿ ನೀನು?

ನಾನೆಂಬುದು ಸುಳ್ಳು ಎಂದವರು ಯಾರು?
ನೀನು, ಅವನು, ಲೋಕವೆಲ್ಲ ನನ್ನಿಂದಲೇ ಶುರು !

ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ದೈವ ನೀನು ಧೂಳಿಗಿಂತ ಕೀಳೆ?
ವೇದ, ಗೀತೆ, ಮಂತ್ರ ಪಠಿಸಲು ನನಗಿಲ್ಲ ವೇಳೆ!

ನಿನ್ನ ಅರಿಯಲಿಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಮೀರಬೇಕು
ಮನದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಬೇಡ , ಶೌಚವೊಂದೆ ಸಾಕು!

ತೇಪು

2008-02-16T17:51:00.000+05:30

ದುಷ್ಟ ಮನವ ಮುಚ್ಚಲು ದುಬಾರಿ ಸೂಟು
ಕತ್ತಿಗೆ ಟೈ, ಕಾಲಿಗೆ ಸಾಕ್ಸ್, ಬೂಟು
ಮನದಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷ, ಸೇಡಿನ ಕತ್ತಿ, ಚೂಪು
ಒಳಗೆ ಕೊಳಕು, ಹೊರಗೆ ಸಜ್ಜನಿಕೆಯ ತೇಪು.

ಕರೆಂಟು

2008-02-16T17:44:00.000+05:30

ಸಮಾಜದ ಗಣ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ
ದುಷ್ಟ ಮುಖದ ಮೇಲೆ
ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಲೆಂದು ಕುಳಿತದ್ದುಂಟು
ಆದರೆ
ಹಾಗೆ ಕುಳಿತಾಗಲೆಲ್ಲ
ಹೋಗಿಯೇ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು ಕರೆಂಟು!

ಗಾಂಧಿಗೆ

2008-02-16T17:33:00.000+05:30

ನಿನ್ನ ಮರಣದ ದಿವಸ
ಹೂವು ಅರಳಲೇ ಇಲ್ಲ
ಕಡಲು ಮೊರೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ
ಮಳೆಯು ಹನಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ

ನಿನ್ನ ಮರಣದ ಬಳಿಕ
ನಾವು ನಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ
ಸುಳ್ಳು ಬೊಗಳುವುದಿಲ್ಲ
ಮನದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಮಮತೆ
ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹದ ಹಣತೆ

---- ಎಂದೆಲ್ಲ ಇವರು ಹೇಳಿದ್ದು
ನಿನ್ನಾಣೆಗೂ ನಿಜವಲ್ಲ!!

ಹುಡುಗಿಗೆ

2008-02-16T17:12:00.000+05:30

ಸುರುಳಿ ಮುಂಗುರುಳು
ಮೂಗು ಸಂಪಿಗೆ ಎಸಳು
ಹಲ್ಲು ದಾಳಿಂಬೆ ಬೀಜ
ಮೊಗವು ಅರಳಿದ ರೋಜಾ!

ನಿನ್ನ ಕಂಡ ದಿನದಿಂದ

ಊಟ ಸೇರಲಿಲ್ಲ

ನಿದ್ದೆ ಸುಳಿಯಲಿಲ್ಲ

ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ನನಗಭ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ,

ನಾ ಹೇಳಿದ್ದೊಂದೂ ನಿಜವಲ್ಲ!

ಹಲ್ಲು ದಾಳಿಂಬೆ ಬೀಜ

ಮೊಗವು ಅರಳಿದ ರೋಜಾ

ಎಂದದ್ದೆಲ್ಲ ಬರಿಯ ಸುಳ್ಳು

ಘರ್ ಜಾಕೆ ಸೋ ಜಾ!

ಬ್ಯಾಚೆಲರ್ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ

2008-02-16T16:26:00.000+05:30

ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ರಾತ್ರಿ
ಹಾಲು ಬೆಳದಿಂಗಳು
ನಿನ್ನ ಊರಿನ ಗಲ್ಲಿಗಳಲ್ಲಿ
ನಿನ್ನ ನೂರು ಮಕ್ಕಳು !

ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ

2008-02-16T16:23:00.000+05:30

ಮಳೆ ಬಂದ ಮರುದಿನ
ರಸ್ತೆ ತುಂಬ ಕೆಸರು
ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹುಡುಗಿ ನಿನ್ನಿಂದ
ಆದಳಂತೆ ಬಸಿರು?!

ನನ್ನ ಕವಿತೆ

2008-02-16T16:17:00.000+05:30

ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಹಾರುವುದು ಹದ್ದು
ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದು ಉದ್ದು
ಕವಿತೆ ಬರೆಯುವೆ ನಾನು ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಕದ್ದು
ಓದಿ ಸುಮ್ಮನಿರಿ, ಮಾಡದಿರಿ ಸದ್ದು!

ಅಪರಿಚಿತ

2008-02-12T19:32:00.001+05:30

ಬಾಲಕೃಷ್ಣ ಆ ಅಪರಿಚಿತ ಊರಿನ ಚಿಕ್ಕ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಬಿಸಿಲು ನೆತ್ತಿ ಸುಡುತ್ತಿತ್ತು, ಕೈ ಗಡಿಯಾರ ಗಂಟೆ ಹನ್ನೆರಡು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕೈ ಗಡಿಯಾರದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮುಖದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದವ ಬಸ್ಸಿನ ಹಾರ್ನ್ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದು ಮುಖವೆತ್ತಿದ. ಬಸ್ಸೊಂದು ಅವನಿಗೆ ಗುದ್ದಲೆಂಬಂತೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಒಂದು ಬದಿಗೆ ಸರಿದ, ನೆತ್ತಿ ಸುಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಸಿಲಿನಿಂದಾಗಿ ತಲೆ ನೋಯಲು ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಆತ ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡುತ್ತ ನಿಂತ. ಕುಂಟನೊಬ್ಬ ಆಗ ತಾನೆ ಬಂದ ಬಸ್ಸು ಹೋಗುವ ಸ್ಥಳದ ಹೆಸರನ್ನು ಕೂಗಿ ಕೂಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ , 'ಹತ್ತಕ್ಕೆ ಎರಡು' ಎಂದು ಕಿರುಚತೊಡಗಿದ್ದ.
ಅವನು ಸುತ್ತಲಿನ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕರಗತೊಡಗಿದ್ದ. ಮೈ ಮೇಲಿನ ಎಚ್ಚರ ಮೆಲ್ಲನೆ ಕಳೆದು ಹೋಗತೊಡಗಿತ್ತು, ಬಿಸಿಲು ಮತ್ತು ಗದ್ದಲದಿಂದಾಗಿ. ಅವನು ಪುನಃ ಗಡಿಯಾರದಲ್ಲಿ ಮುಖದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಕಣ್ಣೆತ್ತುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲೋ ನೋಡಿ ಮರೆತಂತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಅವನ ದೇಹವನ್ನೊರೆಸಿಕೊಂಡು ಮುಗ್ಗರಿಸಿ ಬೀಳುವಂತಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ನಡೆದ. ಕ್ಷಣಕಾಲ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮುಖವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿದ ಬಾಲಕೃಷ್ಣ ಪುನಃ ಕೈಗಡಿಯಾರ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮುಖ ಬಾಲಕೃಷ್ಣನ ಮನಸ್ಸಿಗಿಳಿದಿತ್ತು.

- ಬಾಲಕೃಷ್ಣ ಮುರುಗನೊಂದಿಗೆ ಹುಣಿಸೆ ಮರದ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಇಬ್ಬರೂ ಒಮ್ಮೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹುಣಿಸೆ ಮರಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ ನಡೆದರು.
ಹುಣಿಸೆ ಹಣ್ಣು ಕದ್ದು ಬೇಲಿ ಹಾರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತೋಟದ ಆಳುಗಳು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದರು. ಬಾಲಕೃಷ್ಣ ಮುರುಗನೊಂದಿಗೆ ಓಡಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಲಕೃಷ್ಣನ ಕಾಲಿಗೆ ಕಲ್ಲು ಸಿಕ್ಕಿ ಅವನು ಎಡವಿ ಬಿದ್ದು ಕಿರುಚಿದ, 'ಮುರುಗಾ...!'
- ಬಾಲಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಒಮ್ಮೆಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು. ಬೆವರಿದ್ದ ಮುಖವನ್ನು ಬೆಡ್ ಶೀಟಿನಲ್ಲಿ ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ಯೋಚಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದ, '' ಮುರುಗ, ಹೌದು, ಅವನೇ! ಇವತ್ತು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ನನಗೆ ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋದವ, ಬೀಳಲಿಕ್ಕಾದವ, ಮುರುಗನೇ ಸರಿ, ಹೌದು!''
ಮಲಗಿದ್ದಲ್ಲಿಂದ ದಡಕ್ಕನೆದ್ದು ಟೆಲಿಫೋನಿನ ಬಳಿ ನಡೆದು, ಮಿತ್ರ ಅನಂತನಿಗೆ ಕಾಲ್ ಹಚ್ಚಿದ. ಎಷ್ಟೋ ಸಮಯದ ಬಳಿಕ ಅನಂತ ರಿಸೀವರೆತ್ತಿ, ''ಹಲೋ.." , ಎಂದ ಬೇಸರದ ದನಿಯಲ್ಲಿ.
"ಹಲೋ, ನಾನು ಬಾಲಕೃಷ್ಣ... ಹೈಸ್ಕೂಲಿನ ನಮ್ಮ ಕ್ಲಾಸ್
ಮೇಟ್ ಮುರುಗ ಈಗ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ?" - ನಡುಗುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಲಕೃಷ್ಣ ಕೇಳಿದ.
"ಈ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು, ನೀನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ? ಅದನ್ನೇ ಅವನೂ ಮಾಡುತ್ತಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಯಮಲೋಕದಲ್ಲಿ! "- ಅನಂತ ಗೊಗ್ಗರು ದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ.
"ಅಂದರೆ... ಅಂದರೆ...."- ಬಾಲಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತಷ್ಟು ನಡುಗತೊಡಗಿದ್ದ.
"ಅವನು ಸತ್ತು ತಿಂಗಳ ಮೇಲಾಯಿತು ... ಬಸ್ accident ನಲ್ಲಿ. " - ಅನಂತ ಹೇಳಿದ, "ಏಕೆ?"
ಬಾಲಕೃಷ್ಣ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ, ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿ ಬಿದ್ದ.

First Blog

2008-01-16T19:58:00.000+05:30

This is my first blog. I will write nothing.